Bitwa pod Castiglione

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bitwa pod Castiglione
I koalicja antyfrancuska
Ilustracja
Bitwa trwała około 10 godzin. Na rozkaz Napoleona Marmont ustawił artylerię na Mount Medolano, podczas gdy dywizja Augereau rozpoczęła natarcie na równinie
Czas 5 sierpnia 1796
Miejsce Castiglione delle Stiviere
Terytorium Lombardia, dzisiejsze Włochy
Wynik zwycięstwo Francuzów
Strony konfliktu
Francja Francja Austria
Dowódcy
Napoleon Bonaparte Dagobert Sigmund von Wurmser
Siły
30 000 25 000
Straty

  • 1 100 – 1 500 zabitych lub rannych

  • 6 000 zabitych lub rannych
  • 12 000 wziętych do niewoli
  • 70 dział
I koalicja antyfrancuska

Verdun - Valmy - Jemappes - Mainz - Neerwinden- Mas Deu - Famars - Bellegarde - Perpignan - Hondschoote Peyrestortes - Tulon - Truillas -Wattignies - Kaiserslautern - Froeschwiller - Tourcoing - Tournay - Ushant (Ouessant) - Fleurus (I) - Fleurus (II) - Tripstadt - Groix - Quiberon - Loano - Montenotte - Mondovì - Lodi - Ettlingen - Lonato - Castiglione - Würzburg - Rovereto - Bassano - Arcole - Rivoli - MantuaPrzylądek św. Wincentego - Fishguard - Kamperduin


Wojny wandejskie

Bitwa pod Castiglione – starcie zbrojne, które miało miejsce 5 sierpnia 1796 roku podczas wojny Francji z pierwszą koalicją.

Austriacki generał Wurmser, dowodząc armią liczącą 25 000 żołnierzy, wzmocnił załogę Mantui, po czym ruszył w kierunku armii francuskiej (30 000 żołnierzy) Bonapartego, by wziąć ją w dwa ognie wspólnie z idącym od północy austriackim korpusem Quosdanovitcha (17 000 żołnierzy). Bonaparte osłonił się od strony Wurmsera dywizją generała Augereau oraz jazdą generała Klimaine’a, a sam 3 sierpnia pobił pod Lonato korpus Quosdanovitcha. Klimaine i Augereau 4 sierpnia zatrzymali korpus Wurmsera koło Castiglione. Wurmser wycofał się w kierunku Solferino. Bonaparte po pokonaniu Quosdanovitcha dokonał błyskawicznego zwrotu na południe i zaatakował Wurmsera 5 sierpnia między Castiglione a Solferino. Na czoło Austriaków uderzyły dywizje Augereau i Massény, natomiast na tyły austriackie Bonaparte skierował dywizję Séruriera. Następnie na zmieszaną armię austriacką Bonaparte uderzył swym odwodem złożonym z 3 batalionów grenadierów, artylerii konnej i brygady jazdy. Austriacy ponieśli całkowitą klęskę, tracąc 6000 zabitych i rannych, 12 000 jeńców oraz 70 dział. Z resztkami swej armii Wurmser uszedł do Trydentu.

Bibliografia[edytuj]

  • Mała Encyklopedia Wojskowa, Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, Warszawa 1967, Wydanie I, Tom 1.