Bitwa pod Castiglione (1706)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bitwa pod Castiglione 1706
Wojna o sukcesję hiszpańską
Ilustracja
Fryderyk Heski
Czas 9 września 1706
Miejsce Castiglione
Terytorium Włochy
Wynik Zwycięstwo Francuzów
Strony konfliktu
Austria Francja
Dowódcy
Fryderyk I Heski Jacques Eléonor Rouxel de Grancey
Siły
17 batalionów piechoty, 30 szwadronów jazdy- 10 000 ludzi, 24 działa 25 batalionów piechoty, 35 szwadronów jazdy- 15 000 ludzi, 30 dział
Straty
4 000 ludzi, wszystkie działa 1 000 ludzi
brak współrzędnych
Wojna o sukcesję hiszpańską

CarpiChiariCremonaKaiserswerthSanta MartaLuzzaraKadyksFriedlingenZatoka VigoSchmidmühlenHöchstädt an der DonauSpeyerbachDonauwörthVillingenBlenheimMalagaGibraltarBarcelona (I)Santa Cruz de TenerifePunta CabritaCassanoCalcinatoRamilliesTurynCastiglioneAlmansaDungenessLizard PointTulonOudenaardeTrenczynCartagenaLilleWijnendaalLa GudiñaMalplaquetDouai (I)AlmenarSaragossaBrihuegaVillaviciosaRio de JaneiroDenainDouai (II)

Bitwa pod Castiglione – starcie zbrojne, które miało miejsce 9 września 1706 r. na froncie włoskim w trakcie hiszpańskiej wojny sukcesyjnej pomiędzy siłami austriackimi oraz francuskimi. Bitwa zakończyła się zwycięstwem Francuzów.

Po klęsce w bitwie pod Turynem, główne siły francuskie wycofały się do Francji, celem ochrony terytorium kraju przed spodziewanym atakiem sił koalicyjnych.

Część sił dowodzona przez generała Jacques’a Eléonora Rouxela de Grancey w sile 25 batalionów piechoty i 35 szwadronów kawalerii oraz 30 dział - łącznie 15 000 skierowała się ku Mincio, gdzie jej zadaniem była obserwacja ruchów wojsk cesarskich dowodzonych przez Fryderyka Heskiego.

Siły cesarskie zajęły tymczasem miasto Castiglione po czym obległy miejscowy zamek z francuską załogą, która zwróciła się o pomoc do Rouxela. Ten ruszył wkrótce z odsieczą. W tej sytuacji Fryderyk Heski wydzielił kilka oddziałów, pozostawiając je do oblężenia zamku a z resztą wojska podążył w kierunku nadciągających Francuzów. Jego siły składały się z 17 batalionów piechoty, 30 szwadronów jazdy - łącznie 10 000 ludzi oraz 24 działa.

Do spotkania obu armii doszło na równinie pomiędzy Guidizzolo i Solferino. Doszło do gwałtownej walki, w której początkowo przewagę uzyskały wojska cesarskie. Atak kawalerii francuskiej na flanki Austriaków odwrócił szalę zwycięstwa na stronę Rouxela. Kawaleria austriacka nie była w stanie powstrzymać Francuzów i rzuciła się do ucieczki. W jej ślad poszły wkrótce wojska piechoty.

Fryderyk Heski stracił w bitwie 4000 ludzi oraz wszystkie działa. Francuzi stracili 1000 żołnierzy. Po bitwie Fryderyk wycofał się do Werony, gdzie zajął się odbudową swojej armii.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Von Alten: Handbuch für Heer und Flotte, Berlin, 1910 s. 707.
  • Gaston Bodart: Militär-historisches Kriegs-Lexikon, (1618-1905), Wien, 1908 s. 150.
  • Spanischer Successionskrieg. Feldzug 1706. Feldzüge des Prinzen Eugen von Savoyen, Wien, 1882 s. 285.