Bitwa pod Corbridge

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bitwa pod Corbridge
Walki Anglosasów z wikingami
Constantine II of Scotland.jpg
Konstantyn II
Czas 915 i 918
Miejsce Corbridge
Terytorium Northumberland
Wynik Zwycięstwo Duńczyków
Strony konfliktu
Szkocja

Nortumbria

duńscy wikingowie
Dowódcy
Konstantyn II (król Szkocji), (Ealdred I z Bernicji) Rögvaldr Guðrøðrsson (Ragnall ua Ímair)
Siły
nieznane nieznane
Straty
nieznane nieznane



Walki Anglosasów z wikingami

Hingston Down (835) - Ockley (851) - Englefield (870) - Basing (871) - Reading (871) - Ashdown (871) - Marton (871) - Dollar (875) - Inverdovat (877) - Ethandun (878) - Cynwit (878) - Benfleet (894) - Holme (902) - Tettenhall (910) - Confey (915) - Tempsford (917) - Corbridge (918) - Kilmashoge (919) - Brunanburh (937) - Stainmore (954) - Bauds (962) - Maldon (991) - Alton (1001) - Ringmere (1004) - Brentford (1016) - Assandun (1016) - Fulford (1066) - Stamford Bridge (1066) - Hastings (1066)

Bitwy pod Corbridge – starcia zbrojne, które miały miejsce w 915 i 918 roku.

Pierwsza bitwa[edytuj | edytuj kod]

Według kroniki diecezji Durham (Historia de Sancto Cuthberto) była rezultatem dwu lat napadów na wybrzeże Nortumbrii (od 913). Data bitwy nie jest pewna.

W 914 w bitwie na Morzu Irlandzkim Rögvaldr Guðrøðrsson pokonał swojego rywala Barðra Óttarssona. W tym samym roku Rögvaldr najechał Brytanię i spalił Dunblane. Rögvaldr podobno usunął Lothian z arystokracji Bernicii i Ealdred I z Bernicii uciekł na dwór króla szkockiego Konstantyna II. Konstantyn II sprzymierzył się z Ealdredem.

Pod Corbridge wspólnie starli się z najeźdźcami, którymi dowodził Rögvaldr. Sprzymierzeni ponieśli klęskę i według Historii ziemia na północ od rzeki Tees została podzielona między zwolenników Rögvaldra.

Druga bitwa[edytuj | edytuj kod]

Przez dwa lata po bitwie Anglosasów ze Szkotami pod Corbridge, wikingowie najeżdżali tereny na północ od rzeki Tees aż do 917, gdy ich wódz Rögvaldr opuścił wraz z dużą flotą Waterford. Powrócił po roku i w 918 postanowił ponownie zaatakować Brytanię. Tym razem Szkoci byli przygotowani i armie spotkały się nad rzeką Tyne w drugiej bitwie pod Corbridge.

Z informacji zawartych w Annals of Ulster (Rocznikach Ulsteru) wynika, że armia wikingów rozdzieliła się na cztery samodzielne kolumny. Szkoci pokonali pierwsze trzy, ale byli zaatakowani z ukrycia przez ostatnią, dowodzoną osobiście przez Rögvaldra. Wtedy Szkoci, aby uniknąć klęski, postanowili się wycofać.

Historia de Sancto Cuthberto wspomina Corbridge jako miejsce bitwy i drugiego spotkania i dodaje, że Anglicy w tym czasie walczyli z wikingami, przy czym ignoruje obecność Szkotów, których udział w walce wynika z Roczników Ulsteru. Wynika z tego, że nie ma pewności do ich udziału.

W 919, Rögvaldr wszedł do Yorku, gdzie ogłosił się królem, ustanawiając królestwo Yorku.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]