Bitwa pod Czarncą

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bitwa pod Czarncą
powstanie styczniowe
Czas 24 września 1863
Miejsce Czarnca
Strony konfliktu
powstańcy styczniowi Imperium Rosyjskie
brak współrzędnych
Powstanie styczniowe

1863 r.: Ciołków (22 I)Szydłowiec (23 I)Lubartów (23 I)Mokobody (3 II)Węgrów (3 II)Wąchock (3 II)Rawa (4 II)Sosnowiec (6-7 II)Siemiatycze (6-7 II)Słupcza (8 II)Święty Krzyż (12 II)Miechów (17 II)Staszów (17 II)Krzywosądz (19 II)Nowa Wieś (I) (21 II)Dobra (24 II)Małogoszcz (I) (24 II) - Panki (26 II)Mrzygłód (1 III)Pieskowa Skała (4 III)Skała (5 III)Chroberz (17 III)Grochowiska (18 III)Igołomia (21 III) - Radoszewice i Kiełczygłów (27 III)Krasnobród (24 III)Praszka (11 IV)Buda Zaborowska (14 IV)Borowe Młyny (16 IV)Ginietyny (21 IV)Golczowice (22 IV)Wąsosz (23 IV)Jaworznik (24 IV)Nowa Wieś (II) (26 IV)Pyzdry (29 IV)Kobylanka (1-6 V)Pobiednik Mały (4 V)Stok (4-5 V)Krzykawka (5 V)Birże (7-9 V)Ignacewo (I) (8 V)Huta Krzeszowska (11 V)Horki (17-25 V)Łososin (24 V)Koniecpol (25 V)Salicha (26 V)Chruślina (I) (30 V)Nagoszewo (2-3 VI)Miłowidy (3 VI)Ignacewo (II) (8 VI)Lututów (15 VI)Góry (18 VI)Komorów (20 VI)Janów (6 VII)Świerże (9 VII)Ossa (10 VII)Rudniki (27 VII)Chruślina (II) (4 VIII)Depułtycze (5 VIII)Żyrzyn (8 VIII)Złoczew (20 VIII)Fajsławice (24 VIII)Sędziejowice (26 VIII)Kruszyna (29 VIII)Panasówka (3 IX)Batorz (6 IX)Małogoszcz (II) (16IX)Czarnca (24 IX)Mełchów (30 IX)Wiewiec (6 X)Rybnica (20 X)Łążek (22 X)Strojnów (4 XI)Opatów (I) (25 XI)Brody (2 XII)Sprowa (4 XII)Mierzwin (5 XII)Huta Szczeceńska (9 XII)Janik (16 XII)
1864 r.: Iłża (17 I) - Lipa (15 II)Opatów (II) (21 II)Wąchock (15 III)

Bitwa pod Czarncą – nierozstrzygnięta bitwa stoczona 24 września 1863 roku pod miejscowością Czarnca pomiędzy powstańcami styczniowymi mjr. Zygmunta Chmieleńskiego[1] a siłami Imperium Rosyjskiego[2].

Przebieg bitwy[edytuj | edytuj kod]

Oddział mjr. Zygmunta Chmieleńskiego od 21 września był ścigany przez wojska rosyjskie. Wobec braku możliwości odpoczynku Chmieleński dostrzegał ryzyko utraty przez piechotę całości wartości bojowej. Aby umożliwić tej części oddziału odejście ze strefy zagrożenia i dać możliwość wypoczynku po starciu pod Warzynem oraz trzech dniach uchodzenia przed rosyjskim pościgiem, Chmieleński odwrócił kawalerię czołem do Rosjan, a w tym czasie piechota oddaliła się z pola bitwy. Kawaleria po krótkim starciu szybko wycofała się w stronę Secemina, odskakując Rosjanom na kilka kilometrów[2]. Podczas tego odwrotu zginęło czterech powstańców, w tym 17-letni Gustaw Saski, cioteczny brat Stefana Żeromskiego[3].

Już 30 września oddział Chmieleńskiego został zmuszony do stoczenia pod Mełchowem kolejnej bitwy z Rosjanami, w której powstańcy zostali pokonani.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Kronika powstań polskich 1794–1944, Wydawnictwo Kronika, Warszawa, ​ISBN 83-86079-02-9​, s. 248.
  2. a b Andrzej Siwiński: Powstańczy szlak świętego brata Alberta (Adama Chmielowskiego) na ziemi częstochowskiej. W: Siwiński niedziela i rower to my! [on-line]. [dostęp 2012-05-17].
  3. Jerzy Kowalczyk: Secemin. W: Powstanie styczniowe 1863–1864 [on-line]. 2012-03-08. [dostęp 2012-05-17].