Bitwa pod Dobrą (1770)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zobacz też: inne Bitwy pod Dobrą.
Bitwa pod Dobrą
Konfederacja barska
Czas 23 stycznia 1770
Miejsce Dobra
Terytorium I Rzeczpospolita
Wynik przegrana konfederatów
Strony konfliktu
Konfederaci barscy Rosja
Dowódcy

Adam Tadeusz Szaniawski
Iwan Drewicz
Karl Gustav von Rönne
Siły
6000 ludzi, 18 dział 3000 ludzi
Straty
1500 zabitych
brak współrzędnych
Konfederacja barska

Bar - Kraków - Okopy Świętej Trójcy - Rogi - Miejsce Piastowe - Iwla - Słonim - Białystok - Orzechów - Łomazy - Rzeszów - Dobra - Kcynia - Błonie - Blechnarka - Jedlicz - Siepietnica - Kościan - Jasna Góra - Rachów - Szreńsk - Groby - Lanckorona - Charchwo - Charchówek - Widawa - Stołowicze - Doroszewicze - Wawel

Bitwa pod Dobrą – stoczona 23 stycznia 1770 w czasie konfederacji barskiej pod Dobrą w Wielkopolsce.

Próbujące przebić się do Wielkopolski zgrupowanie wojsk konfederackich pod dowództwem marszałka lubelskiego[1] Adama Szaniawskiego, wykorzystując przewagę liczebną zastąpiło drogę korpusowi wojsk rosyjskich płk Iwana Drewicza[2]. Rosjanie oparci o przedpole miasta, wykorzystali złe rozpoznanie Polaków, którzy uderzyli w silnie bronione prawe skrzydło wojsk carskich. Jednocześnie załamał się atak prawego skrzydła wojsk konfederackich, które uległy tam rozproszeniu. Wzmocnienie polskiego prawego skrzydła doprowadziło w końcu do obejścia skrzydła lewego przez wojska rosyjskie co spowodowało całkowitą klęskę.

Sam Szaniawski został ciężko ranny, do niewoli dostało się wielu marszałków konfederackich. W ręce wroga wpadły wszystkie armaty.

Klęska ta spowodowała rozformowanie części oddziałów konfederackich, część konfederatów uszła na Śląsk Cieszyński.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Henryk P. Kosk, Generalicja polska t. II, Pruszków 2001, s. 199.
  2. Joachim Lelewel, Polska dzieje i rzeczy jej: Panowanie króla polskiego Stanisława Augusta Poniatowskiego, t. VI, Poznań 1859, s. 46, 56.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]