Bitwa pod Dolními Věstonicami

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bitwa pod Dolními Věstonicami
Wojna trzydziestoletnia
Czas 5 sierpnia 1619
Miejsce Dolní Věstonice
Terytorium Czechy
Wynik wygrana Moraw i stanów czeskich
Strony konfliktu
Margrabstwo Moraw Monarchia Habsburgów
Dowódcy
Fridrich z Tiefenbachu, Władysław Velen z Žerotína Henri Duval Dampierre
Siły
4900 8000–12000

Bitwa pod Dolními Věstonicami – starcie zbrojne w pierwszej fazie wojny trzydziestoletniej. Miało miejsce 5 sierpnia 1619 r. w pobliżu wsi Dolní Věstonice na Morawach. Zwyciężyli w niej protestanccy powstańcy czescy. Starły się w niej oddziały cesarskie pod wodzą Dampierre'a z morawskimi pod dowództwem Fridricha z Tiefenbachu i Władysława Velena z Žerotína, którzy zostali wysłani, aby zagrodzić drogę cesarskim.

Przed bitwą[edytuj]

Po klęsce Mansfelda pod Záblatí Dampierre odłączył się od armii Bucquoya, aby spustoszyć Morawy, które niby zachowały neutralność, ale po cichu sprzyjały stanom czeskim. Dampierre dysponował 8000 ludzi łącznie z oddziałami Wallensteina i Maksymiliana Liechtensteina. Początkowo zajął Mikulov, a później pociągnął na północ paląc i rabując wszystko po drodze.

Przebieg bitwy[edytuj]

Wojska cesarskie maszerowały na północ, natomiast z Dolních Věstonic wymaszerował oddział Fridricha z Tiefenbachu, który przeszedł za Dyję, aby zburzyć most na rzece. Dampierre przeprawił się brodem 5 sierpnia 1619 r. i starł się z jazdą Tiefenbacha (3600 kawalerzystów) i Žerotína (1300 kawalerzystów). Czterokrotnie doszło do starć. Chociaż Morawianie byli słabsi, to dzięki agresywnej taktyce zadali duże straty nieprzyjacielowi. Ponadto Tiefenbach ukrył część ludzi w zasadzce. Po wyczerpaniu amunicji Dampierre ustąpił pola i wycofał się do posiadłości Karola Liechtensteina w Lednicach.

Po bitwie[edytuj]

Porażka Dampierre'a dodała ducha czeskim i morawskim protestantom, ale nie miała wielkiego wpływu na dalszu przebieg działań wojennych. Sam Dampierre nie stracił ducha. 29 sierpnia splądrował okolice Brzecławia, Bílovic nad Svitavou i Vlasatic. Protestanci obawiali się ataku na większe miasta – Brno lub Špilberk. W międzyczasie Bucquoy wycofał się z Czeskich Budziejowic do Austrii, a później również pomaszerował na północ i spotkał się z Dampierreem 18 października pod Brzecławiem.

Temu zagrożeniu zaradził Henryk Maciej Thurn, który pomaszerował na Wiedeń oraz książę Siedmiogrodu Gábor Bethlen, który uderzył na Austrię. To spowodowało wycofanie się wojsk Bucquoya i Dampierre'a. Z kolei dywersja lisowczyków zmusiła do odwrotu spod Wiednia wojska siedmiogrodzkie.

Bibliografia[edytuj]

  • Čechura Jaroslav: Zimní král: aneb české dobrodružství Fridricha Falckého, Praha, Rybka Publishers, 2004, s. 185–186, ​ISBN 80-86182-79-7