Bitwa pod Gazala

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bitwa pod Gazala
II wojna światowa, II wojna światowa w Afryce
Map of siege of Tobruk 1942.jpg
Oblężenie Tobruku, 1942
Czas 27 maja - 21 czerwca 1942
Miejsce Gazala w pobliżu Tobruku
Terytorium Libia
Wynik decydujące zwycięstwo Osi
Strony konfliktu
 III Rzesza
 Włochy
 Wielka Brytania
 Indie Brytyjskie
 Związek Południowej Afryki
 Wolna Francja
 Polska
Dowódcy
III Rzesza Erwin Rommel Wielka Brytania Claude Auchinleck
Wielka Brytania Neil Ritchie
Siły
80 000 żołnierzy
560 czołgów
175 000 żołnierzy
843 czołgi
Straty
32 000 żołnierzy
114 czołgów zniszczonych
98 000 zabitych, rannych lub pojmanych
540 czołgów zniszczonych
Działania zbrojne w Afryce 1940-1943

DakarGabonCompassTobrukBrevityBattleaxeCrusaderGazalaBir HakeimEl Alamein (I)Alam HalfaEl Alamein (II)Torchprzełęcz Kasserine

Bitwa pod Gazala – bitwa stoczona w ramach Zachodniej Kampanii Afrykańskiej w dniach 26 maja-21 czerwca 1942 roku między Afrika Korps złożonym z oddziałów włoskich i niemieckich, dowodzonym przez Erwina Rommla a siłami brytyjskiej 8 Armii dowodzonej przez gen. Claude'a Auchinlecka.

Po ofensywie Rommla w styczniu 1942 Brytyjczycy wycofali się na pozycje między portem Tobruk na wybrzeżu Morza Śródziemnego a miastem Bir Hacheim na południu.

Przebieg bitwy[edytuj | edytuj kod]

Tobruk w sierpniu 1942 r.

27 maja Rommel osobiście poprowadził oddziały Afrika Korps: Armię Pancerną "Afrika", Włoski XX Korpus Zmotoryzowany oraz 90. Dywizję Lekką "Afrika" do ryzykownego ataku na pozycje brytyjskie na południu, wykorzystując pola minowe przeciwnika do ochrony własnej flanki.

X Korpus Włoski związał siły przeciwnika atakiem frontalnym, a 101 Włoska Dywizja Zmotoryzowana "Triest" zaatakowała ufortyfikowany obszar w pobliżu Bir Hacheim broniony przez 1. Brygadę Wolnych Francuzów, który okazał się dla sił osi poważnym problemem. Armia Pancerna "Afrika" znalazła się w pułapce między Bir Hacheim na południu, Tobrukiem na północy, polami minowymi na zachodzie i armią brytyjską na wschodzie.

Rommel najpierw cofnął się, by zabezpieczyć linie zaopatrzenia. Następnie odparł spóźnione i nieskoordynowane kontrnatarcie Brytyjczyków, wysyłając część sił na południe, aby wyprzeć Wolnych Francuzów z rejonu Bir Hacheim, po czym ponownie podjął natarcie na wschód.

Po bitwie Auchinleck wycofał się w stronę El Alamein pozostawiając 2. Dywizję Południowoafrykańską, by broniła Tobruku, podobnie jak zrobił to Wavell w kwietniu poprzedniego roku. Wtedy Tobruk przetrwał dziewięciomiesięczne oblężenie, po czym został uwolniony w ramach operacji "Crusader". Jednak tym razem Tobruk poddał się po siedmiu dniach.

Klęska w bitwie była przyczyną dymisji Auchinlecka.

Po zdobyciu Tobruku Rommel pomaszerował na Egipt.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]