Bitwa pod Grochowem

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy bitwy stoczonej w 1809. Zobacz też: bitwa o Olszynkę Grochowską.
Bitwa pod Grochowem
Wojna polsko-austriacka
Czas 26 kwietnia 1809
Miejsce Grochów
Wynik zwycięstwo Polaków
Strony konfliktu
Księstwo Warszawskie Cesarstwo Austriackie
Dowódcy
gen. Michał Sokolnicki gen. Jan Fryderyk Mohr (nie dowodził bezpośrednio w bitwie)
Siły
2 pułk ułanów,
12 pułk piechoty
5 baonów,
6 szadronów,
z czego w bitwie wzięły udział 2 baony i 3 szwadrony
Straty
15 zabitych,
80 rannych
około 100 zabitych,
kilkuset rannych,
300 jeńców
Wojna polsko-austriacka

RaszynGrochówRadzyminOstrówekKockToruńSandomierzZamośćSanokJedlińskWrzawyZaleszczykiJeziornaZagroblaChmielówka

Bitwa pod Grochowem – starcie zbrojne, które miało miejsce 26 kwietnia 1809 roku[1] podczas wojny polsko-austriackiej stanowiącej część zmagań wchodzących w skład wojen napoleońskich (V koalicja antyfrancuska).

Bitwa stoczona została przez oddziały gen. Michała Sokolnickiego podczas prowadzonego rozpoznania, z oddziałami austriackich huzarów, piechoty i artylerii.

Wycofując się z Warszawy książę Józef Poniatowski zostawił w umocnionej Pradze 600 żołnierzy, a sam z resztą sił wycofał się do Modlina. Arcyksiążę Ferdynand d'Este po zajęciu Warszawy wysłał na prawy brzeg Wisły część sił pod wodzą generała Mohra (5 baonów i 6 szwadronów - łącznie 5000 żołnierzy). Grupa ta przeprawiła się przez rzekę koło Karczewa, a jej straż przednia zbliżyła się do Pragi 24 kwietnia. Następnego dnia Austriacy rozpoczęli oblężenie praskiego garnizonu.

Poniatowski rozkazał generałowi Sokolnickiemu (12 pułk piechoty, 2 pułk ułanów i 2 działa) ruszyć z Modlina przez Jabłonnę do Karczewa. Sokolnicki opuścił Modlin rankiem 26 kwietnia, docierając do lasów tarchomińskich. Tam rozpoznał oddziały austriackie uczestniczące w oblężeniu Pragi i postanowił zaatakować je z dwóch stron. W stronę Kawęczyna wysłał podpułkownika Fredrę (1 szwadron i 2 kompanie), a z resztą sił około godziny 17:00 natarł na znajdujących się w Bródnie i Targówku huzarów austriackich.

W czasie, gdy 2 pułk ułanów odrzucił 3 szwadrony huzarów, 12 pułk piechoty pobił jeden z austriackich batalionów. Następnie 12 pułk piechoty zdobył Grochów, którego bronił inny austriacki batalion wsparty przez artylerię. Sokolnicki ścigał uciekających Austriaków do Gocławia i Wawra, gdzie pojawiły się pozostałe oddziały z grupy Mohra. Ze względu na zbyt wielką przewagę nieprzyjaciela Sokolnicki 27 kwietnia wycofał się do Białołęki.

Polacy stracili w bitwie 15 zabitych i 80 ranych, natomiast Austriacy - około 100 zabitych, kilkuset rannych i 300 jeńców.

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. Bardzo wiele źródeł podaje, że bitwa miała miejsce 25 kwietnia, jednak tego dnia rozpoczęło się jedynie oblężenie Pragi, a do bitwy doszło następnego dnia.

Bibliografia[edytuj]

  • Mała Encyklopedia Wojskowa, 1967, Wydanie I.