Bitwa pod Haliczem

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bitwa pod Haliczem
Wojna polsko-bolszewicka
Czas 13–14 września 1920
Miejsce pod Haliczem
Terytorium Polska
Przyczyna Bitwa Lwowska
Wynik zwycięstwo 21 pp
Strony konfliktu
 Polska  Rosyjska FSRR
Siły
21 pułk piechoty 345 pułk strzelców
brak współrzędnych
Ugrupowanie polskiej 6 Armii i sowieckiej 14 Armii tuż przed ofensywą na Podolu.

Bitwa pod Haliczem – część wielkiej bitwy wołyńsko-podolskiej; walki polskiego 21 pułku piechoty mjr. Zdzisława Przyjałkowskiego z sowieckim 345 pułkiem strzelców w czasie ofensywy jesiennej wojsk polskich w okresie wojny polsko-bolszewickiej.

Geneza[edytuj | edytuj kod]

2 września, pod koniec bitwy pod Zamościem, Naczelne Dowództwo Wojska Polskiego zdecydowało, iż 3. i 6 Armie, po stosownym przegrupowaniu, około 10 września podejmą większą akcję zaczepną w kierunku wschodnim celem „nie tylko odrzucenia nieprzyjaciela poza granice Małopolski, lecz także rozbicia i zdezorganizowania jego sił tak, aby później można było utrzymać front przy użyciu słabych sił własnych"[1]. 6 Armia gen. Roberta Lamezan-Salinsa miała rozbić nieprzyjaciela znajdującego się między rzekami Gniła Lipa i Zbrucz, spychając go w kierunku północno-wschodnim w rejon działań 3 Armii, przy jednoczesnym odcięciu mu dróg odwrotu na Tarnopol[2]. 14 września ofensywę rozpoczęła polska 6 Armia[3].

Walczące wojska[edytuj | edytuj kod]

Jednostka
Dowódca
Podporządkowanie
II Rzeczpospolita Wojsko Polskie
dowództwo 8 Dywizji Piechoty gen. Stanisław Burhardt-Bukacki 6 Armia
21 pułk piechoty mjr Zdzisław Przyjałkowski 8 Dywizja Piechoty
⇒ I/ 36 pułku piechoty kpt. Kazimierz Wyderko
Armia Czerwona
345 ? pułk strzelców 41 Dywizja Strzelców

Walki pod Haliczem[edytuj | edytuj kod]

Podczas ostatniej polskiej ofensywy w Galicji Wschodniej, nocą z 13 na 14 września polska 8 Dywizja Piechoty sforsowała Dniestr pod Haliczem. 21 pułk piechoty mjr. Zdzisława Przyjałkowskiego, we współdziałaniu z I batalionem 36 pułku piechoty Legii Akademickiej, zdobył częściowo uszkodzony most na rzece i zajął stację kolejową[4]. Rano uderzył z przyczółka na wsie Słobódkę i Konkolniki. Walki trwały do godzin popołudniowych 15 września. Dopiero w wtedy 345 pułk strzelców wycofał się z miejscowości[5][6].

Bilans walk[edytuj | edytuj kod]

Rozbicie 345 pułku strzelców otworzyło 8 Dywizji Piechoty drogę na Podhajce. Pułk sowiecki stracił ponad 200 poległych, dużą liczbę rannych. Duże straty poniosły także oddziały polskie[5].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]