Operacja jelnińska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Bitwa pod Jelnią)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Operacja jelnińska
Operacja „Barbarossa”
Front wschodni II wojny światowej
Czas 30 sierpnia8 września 1941
Miejsce Jelnia i okolice
Terytorium ZSRR
Przyczyna ofensywa niemiecka 1941
Wynik taktyczne zwycięstwo ZSRR
Strony konfliktu
 III Rzesza  ZSRR
Dowódcy
III Rzesza Fedor von Bock Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Konstantin Rakutin
Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Gieorgij Żukow
Siły
70 000 żołnierzy
500 czołgów
103 200 żołnierzy
800 czołgów
Straty
45 000 zabitych, rannych lub pojmanych 10 701 zabitych lub zaginionych
21 152 rannych
Operacja "Barbarossa"

BrześćBiałystok-MińskRosienieDubno – Łuck – BrodyBesarabiaSmoleńskHumańKijówTallinnJelniaOdessaLeningradCharkówKrymRostówMoskwa

Operacja jelnińska – operacja ofensywna Armii Czerwonej między 30 sierpnia a 8 września 1941 podczas bitwy pod Smoleńskiem prowadzona przez wojska Frontu Rezerwowego pod Dowództwem generała Armii Gieorgija Żukowa.

W ramach kontrofensywy Front Rezerwowy bezskutecznie próbował okrążyć zgrupowanie wojsk niemieckich (2. Grupa Pancerna) w okolicach Jelni. Nieustanne, źle przygotowane kontrataki doprowadziły do całkowitego wykrwawienia wojsk Frontu.

W październiku 1941 Sowieci zostali okrążeni w Jelni i pokonani, ich wrześniowy sukces – pierwsze zwycięstwo Armii Czerwonej nad Niemcami był dla Sowietów ogromnym źródłem optymizmu.

Odwiedzając 4 sierpnia 1941 Grupę Armii „Środek” w Borysowie, Adolf Hitler wyznał swoim dwóm dowódcom, feldmarszałkowi von Bockowi i generałowi Guderianowi:

Gdybym wiedział, że mają tyle czołgów, dobrze bym się przed inwazją zastanowił.

Za zbiorowe bohaterstwo i męstwo wszystkich żołnierzy wykazane w walkach pod Jelnią, 100 i 127 Dywizja Piechoty 24 Armii Frontu Rezerwowego jako pierwsze w Armii Czerwonej zostały dywizjami gwardii (1 i 2 Dywizj Piechoty Gwardii).

Bibliografia[edytuj]