Bitwa pod Kobylszczyzną

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bitwa pod Kobylszczyzną
Wojna polsko-bolszewicka
Czas 17 X 1919
Miejsce pod Kobylszczyzną
Wynik zwycięstwo Polaków
Strony konfliktu
 Polska  Rosyjska FSRR
Dowódcy
Konstanty Orzechowski
Siły
2 DP Leg.
III/2 pp Leg.
19 Mazowiecki ps
brak współrzędnych
Adam Przybylski,
Wojna Polska 1918–1921[1]

Bitwa pod Kobylszczyznąwalki polskiego 2 pułku piechoty Legionów z oddziałami sowieckimi toczone w pierwszym roku wojny polsko-bolszewickiej.

Geneza[edytuj | edytuj kod]

W drugiej połowie lipca 1919 Naczelne Dowództwie WP zakończyło prace nad planem szeroko zakrojonej operacji zaczepnej, której celem było opanowanie Mińska, Borysowa, Bobrujska i oparcie frontu o linię rzek Dźwiny i Berezyny[2][3].

W rozkazie operacyjnym Frontu Litewsko-Białoruskiego z 3 sierpnia 1919 przewidziano, że natarcie na Mińsk ubezpieczą na lewym skrzydle oddziały 1 Dywizji Piechoty Legionów w rejonie Mołodeczna, Wilejki, a na prawym skrzydle oddziały Grupy Operacyjnej gen. Lasockiego. 2 Dywizja Piechoty Legionów miała wykonać natarcie na miasto z północnego zachodu, a następnie miała ubezpieczyć Mińsk z kierunku Borysowa[4].

 Osobny artykuł: bitwa o Mińsk.

Po zajęciu Mińska 2 Dywizja Piechoty Legionów nacierała dalej w kierunku na Borysów i 18 sierpnia zajęła miasto[5][6]. Uchwyciła też obszerny przyczółek na wschodnim brzegu Berezyny, który stworzył podstawę wyjściową dla wielu wypadów na tyły Armii Czerwonej[7][8].

 Osobny artykuł: Bitwa pod Borysowem (1919).

Walczące wojska[edytuj | edytuj kod]

Jednostka
Dowódca
Podporządkowanie
II Rzeczpospolita Wojsko Polskie
2 Dywizja Piechoty Legionów płk Henryk Minkiewicz Front Litewsko-Białoruski
2 pułk piechoty Legionów mjr Stanisław Tessaro 2 DP Leg.
→ III/2 pułku piechoty Legionów kpt. Konstanty Orzechowski grupa wypadowa
― 11/2 pułku piechoty Legionów ppor. Wacław Spława-Neyman
― 12/2 pułku piechoty Legionów
Armia Czerwona
19 Mazowiecki pułk strzelców 16 Armia

Wypad na Kobylszczyznę[edytuj | edytuj kod]

W październiku 1919 przedmościa Borysowa broniły oddziały 2 Dywizji Piechoty Legionów. Dowódca dywizji płk Henryk Minkiewicz zarządził dokonanie wypadu na Kobylszczyznę. Jego celem było rozbicie koncentrujących się tam sowieckich oddziałów 18 Mazowieckiego pułku strzelców i zagarnięcie baterii artylerii[9].

Do wykonania wypadu wyznaczony został III batalion 2 pułku piechoty Legionów. Dowodzenie nad grupą wypadową objął dowódca III batalionu kpt. Konstanty Orzechowski. 17 października oddział, maszerując lasami, ominął ubezpieczenia nieprzyjaciela. Około południa idąca w szpicy 11 kompania ppor. Wacława Spławy-Neymana uderzyła na Kobylszczyznę od strony północnej, a trzy sekcje 12 kompanii od zachodniej. Równocześnie wydzielone sekcje zaatakowały pobliskie wioski: Podberezie i Sieliszcze. Napływające z różnych miejsc odgłosy strzelaniny sprawiały wrażenie, jakby w wypadzie brały udział znaczne siły polskie. Zaskoczony przeciwnik niemal nie stawiał oporu[10].

Bilans walk[edytuj | edytuj kod]

Wypad na Kobylszczyznę zakończył się pełnym sukcesem Polaków. Nie odnotowano strat własnych, wzięto do niewoli 77 jeńców, zdobyto 2 działa i 2 ciężkie karabiny maszynowe[10][11].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]