Bitwa pod Mokrą

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bitwa pod Mokrą
II wojna światowa, kampania wrześniowa
Ilustracja
Zabytkowy pomnik upamiętniający bitwę wzniesiony 9 maja 1975
Czas

1 września 1939

Miejsce

Mokra, powiat kłobucki

Terytorium

II Rzeczpospolita

Przyczyna

agresja III Rzeszy na Polskę

Wynik

taktyczne zwycięstwo Polaków

Strony konfliktu
 II Rzeczpospolita  III Rzesza
Dowódcy
Julian Filipowicz Georg-Hans Reinhardt
Siły
Wołyńska BK
pociąg panc. nr 53
4 Dywizja Pancerna
Straty
ok. 530 żołnierzy (rannych, zabitych i zaginionych)
5 dział
4 armatki p-panc
kilka samochodów pancernych
500 koni
maks. 900–1200 żołnierzy zabitych i rannych, ok. 40 zniszczonych + kilkadziesiąt uszkodzonych czołgów. Dodatkowo kilkadziesiąt zniszczonych lub uszkodzonych innych pojazdów[a][1].
Położenie na mapie Polski w 1939 r.
Mapa konturowa Polski w 1939 r., po lewej znajduje się punkt z opisem „miejsce bitwy”
50°58′00,1200″N 18°55′00,1200″E/50,966700 18,916700
Bitwa mokra 1939.png
Armia lodz 1939.png
Zbiorowa mogiła polskich żołnierzy poległych 1–2 września 1939 r. w bitwie pod Mokrą w Miedźnie
Tablica na Grobie Nieznanego Żołnierza w Warszawie
MOKRA 1 – 2·IX·1939

Bitwa pod Mokrą – jedno z pierwszych starć zbrojnych Wojska Polskiego podczas II wojny światowej, które miało miejsce 1 września 1939 roku w pobliżu wsi Mokra, 5 km na północ od miasta Kłobuck, 23 km na północny zachód od Częstochowy.

Wołyńska Brygada Kawalerii pod dowództwem płk. Juliana Filipowicza powstrzymywała przez cały dzień niemiecką 4 Dywizję Pancerną gen. Reinhardta, wspieraną przez lotnictwo, m.in. bombowce nurkujące Stuka.

Przed bitwą[edytuj | edytuj kod]

Wołyńska BK osłaniała lewe (południowe) skrzydło Armii „Łódź”, na które (zgodnie z przewidywaniami polskich strategów) skierowało się główne uderzenie największej niemieckiej armii – 10 Armii gen. Reichenau. Wołyńska BK miała do wykonania dwa zadania:

  1. polityczne – podjąć walkę natychmiast po przekroczeniu przez Niemców granicy, w celu przekonania sojuszników Polski, że jakakolwiek agresja hitlerowska zakończy się wojną (co się ostatecznie udało);
  2. strategiczne – powstrzymać atak niemiecki na przedpolu, w celu umożliwienia dokończenia mobilizacji Wojska Polskiego (co, pomimo wypełnienia zadania przez Brygadę, ostatecznie się nie udało).

W tym celu dodatkowo wzmocniona (batalion piechoty z 30 Dywizji Piechoty, pułk kawalerii z Kresowej BK oraz pociąg pancerny Śmiały) Wołyńska Brygada Kawalerii zajęła po zmroku 31 sierpnia pozycje obronne wokół Miedźna, frontem na zachód i południowy zachód, przy czym 21 pułk znalazł się na pozycjach już w nocy z 30 na 31 sierpnia[2]. Umocnienie się Wołyńskiej BK w tym rejonie zaskoczyło dowództwo niemieckie.

Bitwa[edytuj | edytuj kod]

Oddziały polskie podjęły walkę z forpocztami 4 Dywizji Pancernej natychmiast po przekroczeniu przez nią granicy. Około godziny 10:00 gen. Reinhardt, nie spodziewając się, że walczy z siłami całej Wołyńskiej BK, wysłał do boju 36 pułk pancerny celem przebicia się przez polskie pozycje. Niemcy ponieśli jednak porażkę we wsi Mokra II w starciu z zamaskowaną i doskonale wstrzelaną w teren polską artylerią. Jednocześnie natarcia niemieckiej piechoty na skrzydłach zostały odparte przez okopane w lasach pododdziały 19 pułku ułanów i IV batalionu 84. pułku piechoty[3].

Około godziny 12:00 Niemcy ponowili atak siłami 35 pułku pancernego, zdobyli wieś Mokra III i zmusili 21 pułk ułanów do odwrotu, zadając mu ciężkie straty. Zostali jednak ponownie zatrzymani i zmuszeni do odwrotu przez artylerię i działa przeciwpancerne oraz pociąg pancerny przy próbie zdobycia wiaduktu pod torami kolejowymi tuż za wsią. Wycofujące się niemieckie czołgi wywołały panikę w kolumnach zaopatrzeniowych, co zmusiło niemieckich dowódców do reorganizacji i powstrzymało dalsze ataki na wieś Mokra i przepust kolejowy[4].

Jednocześnie Niemcy podjęli próbę obejścia pozycji polskich od północy siłami 12. pułku strzelców zmotoryzowanych, która została powstrzymana kontratakiem dywizjonu 19 pułku ułanów, a wspierające niemiecką piechotę pododdziały pancerne poniosły ciężkie straty w starciu z pociągiem pancernym w pobliżu stacji kolejowej „Miedźno”. Związanie pociągu pancernego walką umożliwiło jednak kolejny niemiecki atak „na wprost”. Niemiecka 5 Brygada Pancerna (35. i 36 pułk pancerny) podjęła go dopiero po 15:00, tym razem zadając ciężkie straty broniącej się na pierwszej linii polskiej artylerii, jednakże nie zdołała zmusić 12 pułku ułanów do opuszczenia pozycji przy nasypie kolejowym. Kontratak kilkunastu polskich tankietek i wozów pancernych 21 dywizjonu wsparty bronią przeciwpancerną 2 pułku strzelców konnych zmusił niemiecki 36 pułk pancerny do odwrotu do wsi Mokra, co zatrzymało niemieckie natarcie[5].

Ostatni atak niemiecki podjął 35 pułk pancerny po 17:00, ale nie zdołał zdobyć wiaduktu kolejowego tuż za wsią, więc linia torów kolejowych została utrzymana przez Wołyńską Brygadę Kawalerii. Niemcy nie zdołali osiągnąć swoich celów. Po zmroku polska kawaleria i piechota wycofały się, ponosząc podczas odwrotu duże straty[6].

 Z tym tematem związana jest kategoria: Uczestnicy bitwy pod Mokrą (1939).

Po bitwie[edytuj | edytuj kod]

Straty Wołyńskiej BK wyniosły około 530 żołnierzy (rannych, zabitych i zaginionych, w tym 27 oficerów), 5 dział i 4 armatki przeciwpancerne, kilkanaście karabinów maszynowych oraz 300 koni. Niemcy stracili ponad 100 czołgów i kilka samochodów pancernych (z których większość naprawiono w ciągu dwóch dni) i kilkuset żołnierzy. 4 Dywizja Pancerna przez 2 dni była niezdolna do zdecydowanej akcji[7].

Przyczyną sukcesu polskiego było doskonałe wykorzystanie przez płk. Filipowicza i podległych mu oficerów wszystkich zalet uzbrojenia, wyszkolenia i pozycji Wołyńskiej Brygady Kawalerii oraz błąd gen. Reinhardta.

Zamaskowane i wstrzelane w teren polskie środki ogniowe okazały się bardzo skuteczne w starciu z lekkimi (w znacznej większości) czołgami niemieckimi, a udział w bitwie „ruchomej fortecy” – pociągu pancernego – przeważył szalę bitwy na polską stronę. Duże możliwości dawały Wołyńskiej Brygadzie Kawalerii tory kolejowe, o które opierała się jej pozycja. Nasyp, a w innych miejscach wykop, poza kilkoma miejscami był dla czołgów nieprzejezdny. Dla powstrzymania niemieckiego natarcia wystarczyło blokować dostęp do przejazdów i przepustów. Polskie działa, armatki p-panc oraz karabiny p-panc i granaty poradziły sobie z tym zadaniem znakomicie, a tory kolejowe umożliwiały swobodne wspieranie wybranych punktów oporu przez pociąg pancerny. Polacy nie zawahali się zresztą przed użyciem innych metod walki, tak obronnej, jak i zaczepnej, w tym szarży kawaleryjskiej na niemiecką piechotę czy ataku pododdziału pancernego.

Gen. Reinhardt błędnie założył, że siła przełamująca jego czołgów wystarczy dla pokonania okopanego przeciwnika i zmarnował czas oraz siły dywizji na ponawiane ataki frontalne na wieś Mokra i wiadukt kolejowy. Pierwszego dnia wojny współdziałanie wojsk naziemnych i lotnictwa niemieckiego pozostawiało wiele do życzenia – samoloty nie bombardowały przeszkód na drodze czołgów, tylko usiłowały wywołać panikę w oddziałach tyłowych (1/4 kawalerzystów nie brała udziału w walce na pierwszej linii, gdyż pilnowała koni). Osiągnęły w tym zresztą sukces, który jednak nie wpłynął na wynik bitwy, gdyż zamieszanie powstało także u Niemców. Pomimo wszystko 4 DPanc kosztem wielkich strat (szczególnie wśród czołgistów) była bliska sukcesu ok. godziny 16:00, a potem 17:30. Przebicie się czołgów przez tory kolejowe oznaczałoby zagładę Wołyńskiej BK, która broniła się resztkami sił i nie mogłaby się wycofać przez pola uprawne pod ostrzałem niemieckich czołgów i lotnictwa. Płk Filipowicz podjął ryzyko: wyprowadził kontratak siłami swoich ostatnich pododdziałów i wygrał bitwę.

Do zwycięstwa operacyjnego zabrakło jednakże opanowania pola bitwy przez Polaków, czego Wołyńska BK nie mogła dokonać na skutek znacznej dysproporcji sił. W następnych dniach Niemcy dokonali napraw w większości uszkodzonych czołgów i przywrócili zdolność bojową 4 Dywizji Pancernej. 6 i 7 września, razem z walczącą na jej prawym skrzydle 1 Dywizją Pancerną, osiągnęła ona spore sukcesy w bitwach o Piotrków Trybunalski i Tomaszów Mazowiecki.

Pod Mokrą Wołyńska Brygada Kawalerii zniszczyła lub uszkodziła ponad 100 czołgów i innych pojazdów mechanicznych nieprzyjaciela[b][8]. Według ustaleń płk. Mariana Porwita poniesione w bitwie straty niemieckiej 4 Dywizji Pancernej wyniosły 62 czołgi i ok. 50 transporterów opancerzonych[9].

Siły stron[edytuj | edytuj kod]

W skład polskiej brygady wchodziły:

Pamięć o walczących[edytuj | edytuj kod]

Zbiorowa mogiła polskich żołnierzy poległych w bitwie pod Mokrą znajduje się na cmentarzu w Miedźnie, a zmarłych podczas odwrotu w lesie obok miejscowości Lemańsk. Niemcy zostali pochowani pod kościołem we wsi Mokra, a następnie w latach okupacji ich ciała ekshumowano i przewieziono do rodzinnych miejscowości. Istnieją także uzasadnione przypuszczenia, że zmarli z powodu ran żołnierze oraz cywile z Mokrej pochowani zostali także na cmentarzu komunalnym w Opolu (wówczas Oppeln)[10].

Walki żołnierza polskiego pod Mokrą zostały upamiętnione na Grobie Nieznanego Żołnierza w Warszawie napisem na jednej z tablic po 1990 r. „MOKRA 1 – 2 IX 1939”.

Przez miejsce bitwy biegnie turystyczny szlak turystyczny zielony Zielony Szlak Kłobucki łączący miejsca ważne historycznie w rejonie Kłobucka.

1 września 1999 roku, dzięki działaczom Regionalnego Towarzystwa Społeczno-Kulturalnego w Miedźnie, do Mokrej przybyło 17 byłych żołnierzy Wołyńskiej Brygady Kawalerii oraz 3 byłych żołnierzy niemieckiej 4 DP, którzy walczyli ze sobą 60 lat wcześniej w Mokrej. W akcie pojednania, wymieniono proporczyki oraz obejrzano reprodukcję bitwy[11].

W 2002 roku odbyła się uroczystość poświęcenia dzwonu Pokoju i Pojednania w kościele w Mokrej, ufundowanego przez weteranów Wehrmachtu. W uroczystościach udział wzięło 5 uczestników bitwy – Austriak, Niemiec i trzech Polaków[12].

11 listopada 2010 roku w Mokrej nastąpiło otwarcie Muzeum Kultury Przeworskiej I Izba Pamięci Bitwy Pod Mokrą. W izbie pamięci zgromadzono pamiątki żołnierzy Wołyńskiej Brygady, zdjęcia, mundury oraz broń pozostawioną na polu walki lub przekazaną przez weteranów[13].

13 lutego 2016 zmarł ostatni polski uczestnik bitwy pod Mokrą – por. Władysław Lubaś, żołnierz 12 pułku Ułanów Podolskich[14].

15 grudnia 2020 Śląski Wojewódzki Konserwator Zabytków w Katowicach wpisał do rejestru zabytków nieruchomych województwa śląskiego pod numerem A/738/2020 fragment pola bitewnego Bitwy pod Mokrą, obejmujący działkę ewidencyjną nr 485, w miejscowości Mokra. Ponadto 5 października 2020 pomnik z 1975 projektu Gabriela Hajdasa został wpisany do rejestru zabytków ruchomych woj. śląskiego pod numerem B/427/2020[15][16].

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Według wspomnień dowódcy Pz.Regt.35 Obertsleutnanta Eberbacha pułk ten stracił 15 zabitych, w tym dwóch oficerów, 14 rannych, w tym 3 oficerów i 14 czołgów zniszczonych („Totalschaden”), Pz.Regt.36 stracił 7 zabitych i 13 rannych. Nieznane są straty piechoty.
  2. Co najmniej 30 czołgów i kilkadziesiąt innych pojazdów mechanicznych.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. J. Neumann, Die 4. Panzer Division 1938-1943.
  2. A. Skiba, s. 22.
  3. A. Zawilski, s. 100.
  4. A. Zawilski, s. 102.
  5. A. Zawilski, s. 103.
  6. A. Zawilski, s. 105.
  7. A. Zawilski, s. 107.
  8. Polskie Siły Zbrojne..., s. 158.
  9. Marian Porwit, Komentarze do historii polskich działań obronnych 1939 roku, t. 1. Warszawa 1969, Wyd. Czytelnik, s. 235–236.
  10. Artur Janowski: Pochowani w Opolu (pol.). 2010-09-06. [dostęp 2010-09-06].
  11. 'Zarys dziejów historycznych wsi Mokra od XV wieku do czasów współczesnych – Władysław Pietrzak.
  12. Newsweek Polska nr 52/2010.
  13. Muzeum Kultury Przeworskiej i Izba Pamięci Bitwy pod Mokrą (pol.). miedzno.pl. [dostęp 2011-12-19].
  14. Zmarł porucznik Władysław Lubaś, miedzno.pl [dostęp 2016-02-24] (pol.).
  15. WPIS DO REJESTRU ZABYTKÓW (pol.) wkz.katowice.pl [dostęp 2020-12-23].
  16. Wykaz wpisanych obiektów do rejestru zabytków w okresie od 1 stycznia 1999 r. do 31 grudnia 2020 r. (pol.) wkz.katowice.pl [dostęp 2020-12-30].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • (red.) Krzysztof Komorowski: Boje Polskie 1939–1945. Przewodnik encyklopedyczny. Warszawa: Bellona Spółka Akcyjna, 2009, s. 258. ISBN 978-83-7399-353-2.
  • Andrzej Wilczkowski: Anatomia Boju: Wołyńska Brygada Kawalerii pod Mokrą, 1 września 1939. il. Andrzej Klein. Łódź: Wydawnictwo Łódzkie, 1992. ISBN 83-2180634-1.
  • Marcin Paluch: Działania bojowe Wołyńskiej Brygady Kawalerii. Toruń: Wydawnictwo Adam Marszałek, 2004. ISBN 83-744-1015-9.
  • Polskie Siły Zbrojne w II Wojnie Światowej. opr. Komisja Historyczna Polskiego Sztabu Głównego. T. I: Kampania wrześniowa. Londyn: Instytut Historyczny im Gen. Sikorskiego, 1954.
  • Antoni Skiba: Boje 19 Pułku Ułanów Wołyńskich w Kampanii wrześniowej. Londyn: Wydawnictwo Przeglądu Kawalerii i Broni Pancernej, 1971.
  • Janusz Wielhorski: Kawaleria Polska i bronie towarzyszące w kampanii wrześniowej 1939. współp. R. Dembiński. Londyn: 1979.
  • Apoloniusz Zawilski: Bitwy polskiego września. Kraków: Wydawnictwo Znak, 2011. ISBN 978-83-240-1765-2.