Bitwa pod Nurem

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bitwa pod Nurem
Powstanie listopadowe
Czas 22 maja 1831
Miejsce Nur
Terytorium Królestwo Kongresowe
Wynik zwycięstwo Polaków
Strony konfliktu
Królestwo Polskie Imperium Rosyjskie
Dowódcy
Tomasz Łubieński Karl Wilhelm von Toll
Siły
5 DP oraz 2 KK
Powstanie listopadowe

Stoczek - Dobre - Kałuszyn (I) - Nowa Wieś - Wawer (I) - Nowogród - Białołęka - Olszynka Grochowska - Puławy - Kurów - Wawer (II) - Dębe Wielkie - Kałuszyn (II) - Liw - Domanice - Iganie - Poryck - Wronów - Kazimierz Dolny - Boremel - Kiejdany - Sokołów Podlaski - Mariampol - Kuflew - Mińsk Mazowiecki (I) - Firlej - Lubartów - Połąga - Jędrzejów - Daszów - Tykocin - Nur - Ostrołęka - Rajgród - Grajewo - Kock (I) - Budziska - Łysobyki - Ponary - Kałuszyn (III) - Mińsk Mazowiecki (II) - Iłża - Gniewoszów - Wilno (II) - Międzyrzec Podlaski - Warszawa - Kock (II) - Księte

Bitwa pod Nurem miała miejsce 22 maja 1831 podczas powstania listopadowego.

Podczas ofensywy wojsk polskich, która wkrótce doprowadzić miała do bitwy pod Ostrołęką prawa kolumna armii polskiej dowodzona przez generała Tadeusza Łubieńskiego stoczyła bój z rosyjską grupą generała Karla Tolla. Wojska polskie, w których skład wchodziła 5 Dywizja Piechoty oraz 2 Korpus Kawalerii, zostały odcięte. Po ciężkiej walce Polacy przełamali opór Rosjan i zdołali przebić się do Strękowa.

Bibliografia[edytuj]

  • Mała Encyklopedia Wojskowa, Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, Warszawa 1967, Wydanie I, Tom 2

Linki zewnętrzne[edytuj]