Bitwa pod Ohaewai Pā

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Bitwa pod Ohaeawai
Wojna o maszt flagowy 1845-1846
HekeKawiti1846.jpg
Te Ruki Kawiti
Czas 1845
Miejsce Ohaeawai, Dystrykt Far North
Terytorium Nowa Zelandia
Wynik Bez rozstrzygnięcia
Strony konfliktu
Wielka Brytania Maorysi
Dowódcy
Colonel Despard, Tāmati Wāka Nene Te Ruki Kawiti, Hone Heke
Siły
nieznane nieznane
Straty
nieznane nieznane
Wojny maoryskie

Wojny muszkietów (1807-1842) - Hingakaka (1807) - Incydent w Dolinie Wairau (1843) - Wojna o maszt flagowy (1845-1846) - Puketutu Pā (1845) - Kororareka (1845) - Ohaewai Pā (1845) - Te Ahuahu (1845) - Ruapekapeka Pā (1845) - Kampania w Dolinie Hutt (1846) - Battle Hill (1846) - Te Rauparaha (1846) - Kampania w Wanganui (1846-1848) - I wojna Taranaki (1860-1861) - Te Kohia (1860) - Waireka (1860) - Puketakanere (1860) - Kampania w Waikato (1863-1864) - Rangiriri (1863) - Orakau (1863) - Kampania w Tauranga (1864) - Gate Pā (1864) - Te Ranga (1864) - II wojna Tarananaki (1864-1866) - Sentry Hill (1864) - Wojna na Przylądku Wschodnim (1865-1868) - Wojna Ngāti Kahungunu (1865-1866) - Wojna Te Kooti (1868-1872) - Wojna Titokowaru (1868-1869)

Bitwa pod Ohaewai miała miejsce dnia w lipcu 1845 r. w trakcie wojny o maszt flagowy w cyklu wojen maoryskich. Starcie, które odbyło się w rejonie Far North na terenie Nowej Zelandii zakończyło się taktycznym zwycięstwem Maorysów nad Brytyjczykami.

W marcu 1845 r. pod panowaniem brytyjskim znalazła się większa część obszaru Bay of Islands. Pomimo bardzo złych warunków atmosferycznych i kapryśnej pory roku na południowej półkuli, głównodowodzący brytyjskich sił w Nowej Zelandii pułkownik Despard podjął decyzję o kontynuowaniu kampanii wojskowej przeciwko Maorysom.

W czerwcu 1845 r. oddział brytyjski dysponujący artylerią wyruszył w kierunku ujścia rzeki Kerikeri, po czym obrał kurs na umocnioną osadę Ohaeawai. Warunki pogodowe były fatalne: ciągły deszcz i wiatr oraz błoto utrudniające marsz. Dopiero po kilku dniach Brytyjczycy dotarli do Misji Te Waimate gdzie spotkali się oddziałem 250 sprzymierzonych Maorysów pod przywództwem Tāmati Wāka Nene.

23 czerwca oddział brytyjski dotarł do Ohaeawai i w odległości 500 m od osady postawił obóz. Na szczycie położonego w pobliżu wzgórza, ustawiono baterię 4 dział. Następnego dnia Brytyjczycy rozpoczęli ostrzał umocnień maoryskich, trwający aż do zmierzchu. Nie przyniósł on jednak większych szkód obrońcom. 25 czerwca działa podciągnięto na odległość 200 m. Ostrzał kontynuowano kolejne dwa dni, także i tym razem bez większych sukcesów.

Ogień skoncentrowano wówczas na jednym miejscu umocnień, dokonując w końcu wyłomu w palisadzie. Widząc to Despard nakazał swoim ludziom zakończony niepowodzeniem frontalny atak. Dowódca miał nadzieję, że po przysłaniu mu kolejnych 32 funtowych dział okrętowych siłą ognia zniszczy twierdzę. Dnia 1 lipca Despard otrzymał działa, przygotowując się do kolejnego ataku. Niepodziewany wypad Maorysów spowodował jednak spore zamieszanie w szeregach brytyjskich. Jeszcze tego samego dnia Despard nakazał kolejny szturm. Sprzymierzeni Maorysi nie za bardzo kwapili się do samobójczego ataku na silnie umocnioną osadę, podobnie zresztą jak i wielu Brytyjczyków, którzy rozpoczęli odwrót.

Z tych którzy poszli do przodu w krótkim czasie poległo 33 żołnierzy a 66 zostało rannych, jedna trzecia całych sił. Zaszokowany tak wysokimi stratami Despard nakazał zakończenie oblężenia. Dowodzący sprzymierzonymi Maorysami Tāmati Wāka Nene przekonał jednak Desparda do pozostania jeszcze kilku dni pod Ohaewai i oczekiwania na kolejny transport amunicji i wyposażenia. Do tego czasu miano kontynuować ostrzał z dział.

Rankiem 8 lipca Brytyjczycy spostrzegli, że osada została opuszczona. Przywódcy maoryscy: Te Ruki Kawiti, Hone Heke i grupa wojowników zbiegli z niej pod osłoną nocy. Po zburzeniu twierdzy, Despard wycofał się w rejon Bay of Island. Lekko ranny Hone Heke, po odzyskaniu sił rozpoczął budowę kolejnej twierdzy.

W roku 1871 w miejscu zburzonej osady Ohaewai postawiono kościół.


Literatura

  • James Belich: The New Zealand wars. Penguin 1988