Bitwa pod Ostrowią Mazowiecką

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bitwa pod Ostrowią Mazowiecką
Wojna polsko-bolszewicka
Czas 4 sierpnia 1920
Miejsce pod Ostrowią Mazowiecką
Terytorium Polska
Przyczyna ofensywa Fr. Zach.
Wynik zwycięstwo Sowietów
Strony konfliktu
 Polska  Rosyjska FSRR
Dowódcy
Lucjan Żeligowski
Siły
10 Dywizja Piechoty
28 pułk piechoty
29 pułk piechoty
41 pułk piechoty
48 Brygada Strzelców
brak współrzędnych
Sytuacja pod Ostrowią 4 sierpnia 1920[1]

Bitwa pod Ostrowią Mazowieckąwalki polskiej 10 Dywizji Piechoty z sowiecką 48 Brygadą Strzelców w czasie II ofensywy Frontu Zachodniego Michaiła Tuchaczewskiego w okresie wojny polsko-bolszewickiej.

Położenie wojsk przed bitwą[edytuj | edytuj kod]

W pierwszej dekadzie lipca przełamany został front polski nad Autą, a wojska Frontu Północno-Wschodniego gen. Stanisława Szeptyckiego cofały się pod naporem ofensywy Michaiła Tuchaczewskiego. Naczelne Dowództwo Wojska Polskiego nakazało powstrzymanie wojsk sowieckiego Frontu Zachodniego na linii dawnych okopów niemieckich z okresu I wojny światowej[2]. Sytuacja operacyjna, a szczególnie upadek Wilna i obejście pozycji polskich od północy, wymusiła dalszy odwrót wojsk polskich[3]. 1 Armia gen. Gustawa Zygadłowicza cofała się nad Niemen, a 4 Armia nad Szczarę[4].

Obrona wojsk polskich na linii Niemna i Szczary również nie spełniła oczekiwań. W walce z przeciwnikiem oddziały polskie poniosły duże straty i zbyt wcześnie zaczęły wycofanie na linię Bugu[5][6].

Plan polskiego Naczelnego Dowództwa zakładał, że 1. i 4 Armia oraz Grupa Poleska do 5 sierpnia będą bronić linii NarewOrlanka oraz LeśnaBrześć, aby umożliwić przygotowanie kontrofensywy z rejonu Brześcia na lewe skrzydło wojsk Frontu Zachodniego Michaiła Tuchaczewskiego. Rozstrzygającą operację na linii Bug, Ostrołęka, Omulew doradzał też gen. Maxime Weygand[7].

Walki pod Ostrowią Mazowiecką[edytuj | edytuj kod]

4 sierpnia grupa generała Lucjana Żeligowskiego rozpoczęła odwrót z rejonu Zambrowa do lasów na wschód od Ostrowi. W tym czasie sowieckie 16. i 33 Dywizja Strzelców kontynuowały pościg równoległy, a ich ubezpieczenia bojowe wyszły na szosę Ostrów Mazowiecka – Zambrów i przecięły marszruty polskich kolumn taborowych[8].

Jeszcze przed południem sowiecka 48 Brygada Strzelców uderzyła na Ostrów Mazowiecką, obsadzoną jedynie przez pododdziały sztabowe wsparte baterią artylerii ciężkiej. Po krótkiej walce czerwonoarmiści złamali polską obronę i opanowali miasto, odcinając drogę odwrotu grupie gen. Żeligowskiego[9]. Około południa pod Ostrów dotarła polska 10 Dywizja Piechoty. Jako pierwsze walkę o miasto rozpoczęły oddziały sztabowe i taborowe dywizji tworzące czoło kolumny. Kontratak nieprzyjaciela rozproszył je i żołnierze sztabowi i taborowi schronili się w okolicznych lasach[8]. Dopiero nadciągające 29. i 28 pułki piechoty rozpoczęły metodyczne natarcie z wykorzystaniem artylerii i około 13.00, za cenę znacznych strat, opanowały miasto[10][11]. Późnym popołudniem na Ostrów uderzyły siły główne sowieckiej 16 Dywizji Strzelców i wyparły Polaków z miasta. Dowódca polskiego 41 pułku piechoty i IV/157 pp zdecydowali się ominąć miasto od północnego zachodu i cofać się na Komorowo. W trakcie marszu kolumna 41 pp została zaatakowana w lasach ostrowieckich przez sowiecką 46 Brygadę Strzelców. Polski pułk poniósł znaczne straty[8].

Bilans walk[edytuj | edytuj kod]

Bitwa pod Ostrowią Mazowiecką zakończyła się klęską grupy generała Lucjana Żeligowskiego. Tylko 41 pułk piechoty zostawił na polu bitwy ponad 100 rannych[12]. 29 pułk piechoty stracił około 15 zabitych i 40 rannych[13]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]