Bitwa pod Paoli

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bitwa pod Paoli
wojna o niepodległość Stanów Zjednoczonych
Ilustracja
„Straszliwa scena zamętu”, pędzla Xaviera della Gatty
Czas 21 września 1777
Wynik zwycięstwo Wielkiej Brytanii
Strony konfliktu
Stany Zjednoczone Wielka Brytania
Dowódcy
Anthony Wayne Charles Grey
Siły
1500
Straty
53 zabitych
100 rannych
71 schwytanych
6 zabitych
22 rannych
Położenie na mapie Stanów Zjednoczonych
Mapa lokalizacyjna Stanów Zjednoczonych
miejsce bitwy
miejsce bitwy
40,0283°N 75,5194°W/40,028333 -75,519444
Kampania filadelfijska
(1777–1778)

Bound BrookShort HillsStaten IslandCooch's BridgeBrandywineWhitehorse TavernPaoliGermantownRed BankFort MifflinGloucesterWhite MarshMatson's FordValley ForgeKoteria ConwayaQuinton's BridgeCrooked BilletBarren HillKomisja rozjemcza Carlisle'aMonmouth

Bitwa pod Paoli znana także jako masakra w Paoli – bitwa w trakcie kampanii filadelfijskiej podczas wojny o niepodległość Stanów Zjednoczonych, kiedy nocą 21 września oddziały gen. Charlesa Greya za pomocą bagnetów pokonały i zmusiły do ucieczki stacjonującą w Paoli brygadę gen. Anthony'ego Wayne'a.

Wprowadzenie[edytuj | edytuj kod]

20 września 1777 roku licząca 1500 ludzi brygada gen. Anthony'ego Wayne'a stanęła w Paoli, 4 mile od pozycji gen. Williama Howe'a[1][2]. Zamiarem Wayne'a było zagarnięcie taborów w wypadku gdyby Brytyjczycy zdecydowali się przekroczyć rzekę Schuylkill[1].

Howe, chcąc zabezpieczyć linie komunikacyjne przed przekroczeniem rzeki, wysłał gen. Charlesa Greya przeciw brygadzie Wayne'a[2][3]. Ten wyruszył nocą 21 września, prowadząc 3 regimenty, za którymi podążał odwód 2 regimentów podpułkownika Thomasa Musgrave'a[3]; za przewodników posłużyli lokalni lojaliści[3]. Aby uniknąć możliwości wykrycia przez przeciwnika, Grey zarządził zdjęcie krzesiw z zamków karabinów i osadzenie bagnetów[2][3].

Bitwa[edytuj | edytuj kod]

Pomimo zdyscyplinowania oddziałów brytyjskich Wayne dowiedział się o ruchach wroga, po czym rozkazał podwojenie wart i sen z bronią[3]. Nie uchroniło go to przed klęską – żołnierze Greya uśmiercili czujki i wkradli się do obozu[3]. Wywiązała się zażarta walka wręcz, w której strona patriotów była w gorszej sytuacji z racji braku bagnetów[2][3]. Wayne wycofał się, zdoławszy wyprowadzić wszystkie działa, ale utracił 8 wozów zaopatrzenia[3]. Poniósł też stratę 53 zabitych, 100 rannych i 71 schwytanych ludzi, podczas gdy Grey stracił zaledwie 6 zabitych i 22 rannych.

Po wyeliminowaniu zagrożenia zwycięzca dołączył do Howe'a, zyskując przydomek „bezkrzesiwowego” Greya[3].

Wayne został postawiony przed trybunałem wojskowym celem wyjaśnienia haniebnej porażki, lecz wszelkie zarzuty oddalono[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Fredriksen 2006 ↓, s. 110.
  2. a b c d e Hannings 2008 ↓, s. 211.
  3. a b c d e f g h i Fredriksen 2006 ↓, s. 111.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • John C. Fredriksen: Revolutionary War Almanac. Nowy Jork: Facts On File, Inc., 2006, s. 769, seria: Almanacs of American Wars. ISBN 0-8160-5997-7. (ang.)
  • Bud Hannings: Chronology of the American Revolution: Military and Political Actions Day by Day. McFarland, 2008, s. 552. ISBN 1-4766-0837-7. (ang.)