Bitwa pod Qamdo

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bitwa pod Qamdo
Chińska inwazja na Tybet
Ilustracja
Żołnierze ChALW przekraczają Lancang
Czas 7 października 1950
Miejsce Qamdo Tybet
Terytorium Tybet (obecnie ChRL)
Przyczyna Próba przebicia się Tybetańczyków w kierunku Lhasy
Wynik Zwycięstwo Chin
Strony konfliktu
Flag of Tibet.svg Armia tybetańska People's Liberation Army Flag of the People's Republic of China.svg Chińska Armia Ludowo-Wyzwoleńcza
Dowódcy
Ngabo Ngałag Dzigme nieznany
Siły
ok. 3 000 Grupy Uderzeniowe: 155, 156 i 157 (łącznie kilkadziesiąt tys. ludzi)
Straty
180 zabitych i rannych 114 zabitych i rannych
brak współrzędnych

Bitwa pod Qamdo – główne starcie zbrojne w czasie wojny chińsko-tybateńskiej, mające miejsce 7 października 1950 w pobliżu miasta Qamdo we wschodnim Tybecie.

Przebieg[edytuj | edytuj kod]

Realizując plan wyzwolenia Tybetu, Chińska Armia Ludowo-Wyzwoleńcza wkroczyła na terytorium swojego południowo-zachodniego sąsiada. Licząca łącznie ok. 8 tys. żołnierzy armia tybetańska rozpoczęła odwrót. Główną tego przyczyną, obok przytłaczającej przewagi liczebnej Chińczyków, była pokojowa polityka gubernatora KhamuNgabo Ngałag Dzigme, który został tuż przed chińską agresją nowym dowódcą armii tybetańskiej. Nakazał on rozbiórkę nowo wzniesionych umocnień i nie przyjął posiłków złożonych z lokalnych sił wojowniczych Khampów.

Tymczasem chińskie wojska posuwały się bardzo szybko i jeszcze tego samego dnia 156 Grupa zajęła niebronione Qamdo, a 155 Grupa odcięła odwrót Tybetańczykom. Doszło do ostrej wymiany ognia, gdyż Tybetańczycy nie chcieli się poddać. Przewaga chińska była jednak ogromna, a wojska tybetańskie nie były zdolne do stawiania długotrwałego oporu w otwartym polu. Ostatecznie Ngapoi Ngawang Dzigme z resztą sił zdołał się przedrzeć na zachód. Tybetańczycy stracili 180 żołnierzy zabitych i rannych, a Chińczycy 114 zabitych i rannych.

Po bitwie[edytuj | edytuj kod]

Klęska Tybetańczyków pod Qamdo przypieczętowała losy wojny już jej pierwszego dnia. Siły Dzigme musiały się wkrótce poddać, gdyż wszystkie drogi w kierunku Lhasy zostały opanowane przez armię chińską (157 Grupa) i przebicie się do stolicy było niemożliwe. Przed Chińczykami skapitulowało ok. 2700 tybetańskich żołnierzy. Ngabo Ngałag Dzigme był w niewoli traktowany bardzo dobrze. Został nawet mianowany zastępcą dowódcy Chińskiej Armii Ludowej w Tybecie oraz liderem tybetańskich struktur KPCh.

Kilka drobnych potyczek stoczył jeszcze tylko Lhalu Cełang Dordże, poprzednik Jigme na stanowisku gubernatora Khamu i inicjator budowy umocnień w rejonie Qamdo. Walki te nie mogły jednak zmienić losów wojny, a sam Dordże został wkrótce otoczony. Z kolei pozostałe siły tybetańskie starały się skoncentrować wokół stolicy i organizować jej obronę. Chińskie wojska nie przypuściły jednak szturmu na Lhasę; zatrzymały się 200 km od niej i rozpoczęto negocjacje.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • French Patrick, Tybet, Tybet Warszawa 2007, s. 192-194.
  • Goldstein Melvyn C., The Snow Lion and the Dragon: China, Tibet, and the Dalai Lama, Berkeley 1997, s. 20.
  • Sonam Bhuchung D., Ngabo – Yes Tibetan, No Patriot, dostęp: 23 maja 2016.
  • Wang Jiawei, The Historical Status of China's Tibet, 2000, str. 209.