Bitwa pod Radzyminem (1809)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy bitwy z 1809 roku . Zobacz też: Inne bitwy pod Radzyminem.
Bitwa pod Radzyminem (1809)
Wojna polsko-austriacka
ilustracja
Czas 25 kwietnia 1809
Miejsce Radzymin
Przyczyna przeciwdziałanie ofensywie austriackiej na prawym brzegu Wisły
Wynik zwycięstwo Polaków
Strony konfliktu
Księstwo Warszawskie Cesarstwo Austriackie
Dowódcy
gen. Michał Sokolnicki, Piotr Strzyżewski, Julian Sierawski
Siły
szwadron 3 pułku ułanów, batalion 6 pułku piechoty, 2 działa artylerii konnej 3 bataliony piechoty (do 4000 żołnierzy), huzarzy
Straty
19 zabitych,
27 rannych
2 bataliony piechoty pułku Baillet wzięte do niewoli, w tym 37 oficerów.
Położenie na mapie Radzymina
Mapa lokalizacyjna Radzymina
miejsce bitwy
miejsce bitwy
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
miejsce bitwy
miejsce bitwy
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
miejsce bitwy
miejsce bitwy
Położenie na mapie powiatu wołomińskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu wołomińskiego
miejsce bitwy
miejsce bitwy
Położenie na mapie gminy Radzymin
Mapa lokalizacyjna gminy Radzymin
miejsce bitwy
miejsce bitwy
52°25′N 21°11′E/52,416667 21,183333
Wojna polsko-austriacka

RaszynGrochówRadzyminOstrówekKockToruńSandomierzZamośćSanokJedlińskWrzawyZaleszczykiJeziornaZagroblaChmielówka

Bitwa pod Radzyminem (1809) – starcie zbrojne, które miało miejsce 25 kwietnia 1809 roku. Działania militarne w okolicach Radzymina prowadzone były równolegle z działaniami gen. Michała Sokolnickiego w rejonie Twierdzy Praga od strony Grochowa, gdzie tego samego dnia została przeprowadzona skuteczna obrona Pragi.

Przebieg bitwy[edytuj | edytuj kod]

Nocą 24 kwietnia, Szwadron kawalerii z 3 pułku ułanów pod dowództwem Piotra Strzyżewskiego, batalion piechoty z 6-go pułku pod dowództwem Juliana Sierawskiego oraz bateria artylerii konnej w sile dwóch armat, na rozkaz gen. Jana Henryka Dąbrowskiego przekroczyły Narew w Serocku i podjęły nocny marsz na Radzymin, zrywając austriackie pikiety, które zawiadomiły Austriaków stojących w Radzyminie. O świcie 25 kwietnia 1809 roku, polskie oddziały dotarły do Radzymina z dwóch stron i podjęły zsynchronizowany atak. Austriacy bronili się w mieście, lecz, po wycofaniu się kawalerii (huzarów), poddali się – wzięto do niewoli 2 bataliony z pułku Baillet z 37 oficerami.

Znaczenie bitwy[edytuj | edytuj kod]

Dla słabo uzbrojonych jednostek polskich była to okazja do dodatkowego dozbrojenia się. Bardziej znaczącym skutkiem zwycięstwa było odparcie jednostek austriackich i praktyczne fiasko pierwszej fazy manewru przekraczania Wisły na wschód. Efekt psychologiczny dla ludności Warszawy oraz spadek morale zakleszczonych w Warszawie, w związku ze służbą garnizonową, Austriaków jest dominującym punktem zwrotnym wojny 1809 roku. Kolejne zwycięstwo pod Ostrówkiem i uniemożliwienie przeprawy po moście łyżwowym zamknęło manewr austriacki niepowodzeniem, a tym samym otworzyło drogę do Galicji dla Wojska Polskiego.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Andrzej Tyszka, Robert Bielecki, "Dał nam przykład Bonaparte, wspomnienia i relacje żołnierzy polskich 1796–1815", tom I, Wydawnictwo Literackie Kraków, 1984.