Bitwa pod Słupią

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bitwa pod Słupią
Front wschodni II wojny światowej
Ilustracja
Pomnik upamiętniający partyzantów Batalionów Chłopskich poległych w bitwie pod Słupią
Czas 2 sierpnia 1944
Miejsce Słupia i teren wokół miejscowości
Terytorium Generalne Gubernatorstwo
Wynik zwycięstwo oddziałów partyzanckich
Strony konfliktu
POL Krzyż Batalionów Chłopskich.svg Bataliony Chłopskie
 ZSRR
 III Rzesza
Dowódcy
POL Krzyż Batalionów Chłopskich.svg Piotr Pawlina
Siły
Oddziały Batalionów Chłopskich w sile około 120–130 ludzi. Patrol Armii Czerwonej w sile 3 pojazdów pancernych Oddziały 17 Dywizji Pancernej
Straty
9 zabitych, 5 rannych 18 zabitych, 86 wziętych do niewoli
brak współrzędnych
Tablica na pomniku w Słupi poświęcona poległym podczas bitwy partyzantom Batalionów Chłopskich

Bitwa pod Słupią – zwycięska bitwa partyzancka stoczona 2 sierpnia 1944 przez oddziały Batalionów Chłopskich pod Słupią z oddziałami niemieckimi należącymi do 17 Dywizji Pancernej[1].

Przebieg bitwy[edytuj | edytuj kod]

Po otrzymaniu informacji, że w Słupi zatrzymał się tabor niemiecki podążający do Szczucina, Piotr Pawlina kwaterujący w Sydzynie jako dowodzący Oddziałem Partyzanckim BCh „Piotr” wydał rozkaz zorganizowania zasadzki i zaatakowania kolumny niemieckiej, kiedy ta znajdzie się na drodze ze Słupi do Rataj. Po nocnym marszu partyzanci dotarli na planowane miejsce zasadzki. Korzystając z gęstej mgły bechowcy niepostrzeżenie doszli prawie do samej drogi, którą posuwała się niemiecka kolumna. Wywiązała się walka, w której uczestniczyły między innymi pododdziały Bogdana Bednarskiego „Sępa”, Mariana Śliwińskiego „Lota” i Jana Kopacza „Adka”. Atak na zaskoczonych Niemców zakończył się całkowitym powodzeniem. W walce zdobyto wiele broni ręcznej i maszynowej, oraz 3 moździerze z amunicją. Na polu walki pozostało też 42 wozy ze sprzętem.

Do walki doszło także z oddziałem niemieckim kwaterującym w Słupi. Niemcy nie dali się zaskoczyć, zorganizowali obronę i stawili twardy opór. Około godziny dziesiątej na teren potyczki dotarły wojska radzieckie walczące o utworzenie przyczółka baranowsko-sandomierskiego, w sile trzech pojazdów pancernych, przesądzając o losie bitwy. Sowieci o toczonej przez partyzantów walce zostali poinformowani przez profesora Stanisława Szczotkę i porucznika Stanisława Gonia. Wzięci do niewoli niemieccy jeńcy zostali przekazani żołnierzom Armii Czerwonej[2]. W walce polegli m. in. Jan Sowa, Władysław Wach, Jan Żal, Władysław Dufaj, Franciszek Godzwon, Marian Walęzak i Władysław Płachta. Ranny został Bogdan Bednarski „Sęp” dowodzący plutonem atakującym czoło kolumny niemieckiej. Rany odnieśli także Feliks Glica, Marian Guca, Stanisław Idzik, Antoni Wójtowicz i Franciszek Tłomak[3].

Ocena niemiecka bitwy pod Słupią, tendencyjna i starająca się ukryć rozmiar porażki zawarta została w meldunku o treści[4]:

Dnia 2.8.1944 r. godz. 9 wieś Słupia 11-9 km od Szczucina 8-my szwadron 17 dywizji pancernej w sile 1 oficer i 25 żołnierzy zostali napadnięci przez silną bandę.

Upamiętnienie[edytuj | edytuj kod]

Ku czci poległych partyzantów w Słupi młodzież usypała kopiec[5]. W 1965 w miejscu kopca z inicjatywy społeczności Słupi i Pacanowa powstał pomnik. W 1989 z okazji 45 rocznicy partyzanckiej bitwy pomnik został odrestaurowany[6].

Inne akcje Batalionów Chłopskich[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Bolesław Dolata, Tadeusz Jurga: Walki zbrojne na ziemiach polskich 1939-1945. Warszawa: MON, 1977.
  • Piotr Pawlina: Podziemni żołnierze wolności. Warszawa: Ludowa Spółdzielnia Wydawnicza, 1973.
  • Kalendarium działalności bojowej Batalionów Chłopskich 1940-1945. Warszawa: Ludowa Spółdzielnia Wydawnicza, 1983.
  • Przewodnik po upamiętnionych miejscach walk i męczeństwa lata wojny 1939-1945. Warszawa: Wydawnictwo Sport i Turystyka, 1988.