Bitwa pod Sieliszczami

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bitwa pod Sieliszczami
Wojna polsko-bolszewicka
Czas 13–14 XI 1919
Miejsce pod Sieliszczami
Wynik zwycięstwo Polaków
Strony konfliktu
 Polska  Rosyjska FSRR
Dowódcy
por. Kasza
Siły
2 DP Leg.
III/4 pp Leg.
oddziały ACz
brak współrzędnych
Adam Przybylski,
Wojna Polska 1918–1921[1]

Bitwa pod Sieliszczamiwalki polskiego 4 pułku piechoty Legionów z oddziałami sowieckimi toczone w pierwszym roku wojny polsko-bolszewickiej.

Geneza[edytuj | edytuj kod]

W drugiej połowie lipca 1919 Naczelne Dowództwie WP zakończyło prace nad planem szeroko zakrojonej operacji zaczepnej, której celem było opanowanie Mińska, Borysowa, Bobrujska i oparcie frontu o linię rzek Dźwiny i Berezyny[2][3].

W rozkazie operacyjnym Frontu Litewsko-Białoruskiego z 3 sierpnia 1919 przewidziano, że natarcie na Mińsk ubezpieczą na lewym skrzydle oddziały 1 Dywizji Piechoty Legionów w rejonie Mołodeczna, Wilejki, a na prawym skrzydle oddziały Grupy Operacyjnej gen. Lasockiego. 2 Dywizja Piechoty Legionów miała wykonać natarcie na miasto z północnego zachodu, a następnie miała ubezpieczyć Mińsk z kierunku Borysowa[4].

 Osobny artykuł: bitwa o Mińsk.

Po zajęciu Mińska 2 Dywizja Piechoty Legionów nacierała dalej w kierunku na Borysów i 18 sierpnia zajęła miasto[5][6]. Uchwyciła też obszerny przyczółek na wschodnim brzegu Berezyny, który stworzył podstawę wyjściową dla wielu wypadów na tyły Armii Czerwonej[7].

 Osobny artykuł: Bitwa pod Borysowem (1919).

Walczące wojska[edytuj | edytuj kod]

Jednostka
Dowódca
Podporządkowanie
II Rzeczpospolita Wojsko Polskie
2 Dywizja Piechoty Legionów płk Henryk Minkiewicz Front Litewsko-Białoruski
4 pułk piechoty Legionów p.o. mjr Erwin Więckowski 2 DP Leg.
― III/4 pułku piechoty Legionów por. Kasza
Armia Czerwona
oddziały ACz 16 Armia

Wypad na Sieliszcze[edytuj | edytuj kod]

Latem 1919 4 pułk piechoty Legionów mjr. Mieczysława Smorawińskiego obsadzał nad Berezyną 34 kilometrowy odcinek obrony. 10 listopada rozpoznanie stwierdziło obecność większych sił sowieckiej piechoty wzmocnionej artylerią w Sieliszczach i Tajlance. Przeciwnik, czując się bezpiecznie na tyłach frontu, nie wystawiał ubezpieczeń[8]. 13 listopada pełniący obowiązki dowódcy 4 pułku piechoty Legionów mjr Erwin Więckowski rozkazał dowódcy III batalionu por. Władysławowi Kaszy zorganizować wyprawę „po armaty". W wypadzie wziąć udział mieli żołnierze 9, 11 i 12 kompanii. W sumie grupa wypadowa miała liczyć 214 żołnierzy i pięć ckm-ów. 10 kompania i 3 kompania ckm pozostała na stanowiskach obronnych[9].

Działania na Sieliszcze por. Kasza rozpoczął o północy, ubezpieczając się patrolem z 11 kompanii. Maszerując lasami zbliżył się od południowego wschodu do miejscowości i tu podzielił batalion na dwie części. Dwa plutony pod dowództwem ppor. Zdzisława Rosołowskiego skierował na Tajlankę, gdzie stwierdzono obecność półbaterii artylerii ciężkiej, a pozostałe pododdziały pod dowództwem ppor. Witolda Rosołowskiego zaatakowały Sieliszcze[10].

Działając z zaskoczenia, siły główne grupy wypadowej zdobyły miejscowość. Także dwa wydzielone plutony opanowały Tajlankę, gdzie bez walki zdobyto dwa ciężkie działa. O świcie dowódca batalionu zarządził odwrót. Szpica tylna musiała odpierać ataki sowieckiej kawalerii, a pod wsią Miotcza czoło batalionu zostało zatrzymane ogniem sowieckiej broni maszynowej. Do walki z czerwonoarmistami użyto zdobycznych armat, a obsługiwali je, nadzorowani przez Polaków, wzięci do niewoli sowieccy kanonierzy. Celny ogień dział zmusił nieprzyjaciela do opuszczenia wioski i otworzył batalionowi drogę odwrotu[11].

Za wzorowe przeprowadzenie wypadu pułk otrzymał depeszę gratulacyjną od dowódcy frontu i rozkaz pochwalny od dowódcy 2 Dywizji Piechoty[12]:

Dzielnemu III bataljonowi 4 pułku piechoty Legjonów i jego dowódcy, porucznikowi Kaszy, za śmiały, pełen brawury wypad na wieś Miotczę, uwieńczony zdobyciem baterji bolszewickiej, wyrażam w imieniu służby pełne uznanie. Na specjalne wyróżnienie osobistą odwagą i dzielną postawą w trudnych warunkach tej akcji zasłużyli się oficerowie: podporucznicy Smidowicz, Witold Rosołowski, Zdzisław Rosołowski, Łopuszański i Kaniowski, podoficerowie: Grzybowski, Bytomski, Kuźnicki, Bijowski, Stankiewicz, Brajtling, Zadrożny, Janicki i Wiśniowski, legjoniści: Ogórek, Płóciennik, Wiejak, Pietrzak, Kutrzeba, Wolski, Gurgoń, Sobański, Adamczyk, Gołębiowski1, Lewandowski, Kopiński, Sujnoraj i wielu innych.
(—) Minkiewicz, pułkownik

Bilans walk[edytuj | edytuj kod]

Podczas wypadu na Sieliszcze Polacy stracili dwóch poległych i dwóch rannych. Wzięto do niewoli czterdziestu jeńców, zdobyto dwa działa lekkie, dwa działa ciężkie i dwa ciężkie karabiny maszynowe[13].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]