Bitwa pod Skorzowem

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bitwa pod Skorzowem
II wojna światowa
Czas 4 sierpnia 1944
Miejsce Skorzów i teren wokół miejscowości
Terytorium Generalne Gubernatorstwo
Przyczyna Blokada drogi z Buska do Kielc
Wynik Zwycięstwo oddziałów partyzanckich
Strony konfliktu
Flaga PPP.svg Armia Krajowa

Flaga PPP.svg Bataliony Chłopskie

 III Rzesza
Dowódcy
Flaga PPP.svg Jan Jop

Flaga PPP.svg Henryk Grabala

Siły
Oddział Armii Krajowej w sile około 40 ludzi i oddział Batalionów Chłopskich w sile 33 ludzi. Oddział Wehrmachtu
Straty
1 zabity 4 zabitych, kilkunastu rannych

Bitwa pod Skorzowem – bitwa partyzancka stoczona 4 sierpnia 1944 przez oddziały Armii Krajowej i Batalionów Chłopskich pod Skorzowem z oddziałem armii niemieckim[1].

Przebieg bitwy[edytuj | edytuj kod]

Wykonując rozkaz zablokowania drogi z Buska do Chmielnika wydany przez Wacława Ćmakowskiego komendanta powiatowego AK, jeden z oddziałów Armii Krajowej zablokował drogę zajmując stanowiska w okolicy wsi Skorzów. Oddział dowodzony był przez sierż. Jana Jopa. Liczył około 40 ludzi i posiadał na uzbrojeniu oprócz karabinków i pistoletów maszynowych dwa karabiny maszynowe MG. Oddział Wehrmachtu nadciągnął drogą od strony Wygody Kozińskiej. Doszło do walki. Plan blokady nie był jednak należycie przygotowany i kilkunastu żołnierzy niemieckich niepostrzeżenie weszło do wsi Skorzów, co skomplikowało położenie oddziału AK i groziło jego rozbiciem[2].

Do rozbicia oddziału jednak nie doszło bowiem otrzymał on niespodziewaną pomoc ze strony kwaterującego w pobliskim lesie oddziału Batalionów Chłopskich. Dowodzący oddziałem Henryk Grabala słysząc odgłosy toczącej się walki podążył z oddziałem do Skorzowa. Bechowcy zajęli stanowiska w obrębie budynków majątku Skorzów. Była to pozycja górująca nad pobliską drogą i zapewniająca bardzo dobre pole ostrzału. Po wejściu do walki oddziału BCh, sytuacja została opanowana. W czasie narady dowódcy partyzanccy ustalili, że nawet połączone siły partyzanckie są zbyt szczupłe do prowadzenia równorzędnej walki i podjęli decyzję o wycofaniu oddziałów. Po walce dowódca oddziału Henryk Grabala za odwagę i zachowanie zimnej krwi w wykonywaniu rozkazów wyróżnił kilku swoich żołnierzy między innymi dowódcę plutonu Szczepana Korubę oraz Władysława Koźbiała i Jana Stawiarskiego[3].

Straty partyzantów były niewielkie, jeden zabity i jeden kontuzjowany. Kontuzji doznał Jan Jop, dowódca oddziału AK po ugodzeniu kamieniem w biodro. Straty niemieckie to czterech zabitych i kilkunastu rannych. Nie są to jednak dane dokładne bowiem zabitych i rannych wycofujący się oddział Wehrmachtu zabrał ze sobą[4].

Następnego dnia po potyczce, dowództwo koncentrujących się w okolicy wsi Janina oddziałów partyzanckich Armii Krajowej i Batalionów Chłopskich, wysłało patrole celem rozpoznania okolicy przed planowanym wspólnym z armią radziecką atakiem na Busko-Zdrój. Patrol dowodzony przez bosmana Szczepana Korubę, na niedawnym polu bitwy pod Skorzowem zorganizował kolejną zasadzkę. W czasie potyczki zginął oficer niemiecki a kilku żołnierzy zostało rannych[5]. Po tej akcji Niemcy na ten odcinek drogi skierowali dwa pojazdy pancerne. Po ostrzelaniu wsi Kozina pociskami zapalającymi spłonęło osiem domów[6].

Upamiętnienie[edytuj | edytuj kod]

Pomnik w Wygodzie Kozińskiej poświęcony partyzantom Armii Krajowej i Batalionów Chłopskich biorącym udział w bitwie pod Skorzowem

Partyzantom uczestniczącym w tych walkach po zakończeniu II wojny światowej w Wygodzie Kozińskiej zbudowano pomnik, zaprojektowany przez Leszka Kurzeję, którym w okresie Polski Ludowej opiekowali się uczniowie szkoły podstawowej w Szańcu. Na tablicy wyryto napis, Uczestnikom bohaterskich walk partyzanckich z hitlerowcami oraz partyzantom bestialsko pomordowanym przez okupanta w latach 1939-1944. Społeczeństwo Wygody Kozińskiej i okolicy[7].

 Osobny artykuł: Pomnik w Wygodzie Kozińskiej.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Leopold Wojnakowski: Z dala od Wykusu. Warszawa: LSW, 1965.
  • Franciszek Faliszewski: Kartki z przeszłości ruchu ludowego w byłym powiecie stopnickim. Kielce: Wydawnictwo Łódzkie, 1988.
  • Piotr Pawlina: Podziemni żołnierze wolności. Warszawa: Ludowa Spółdzielnia Wydawnicza, 1973.
  • Przewodnik po upamiętnionych miejscach walk i męczeństwa lata wojny 1939-1945. Warszawa: Wydawnictwo Sport i Turystyka, 1988.