Bitwa pod Skorzowem

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bitwa pod Skorzowem
II wojna światowa
Czas 4 sierpnia 1944
Miejsce Skorzów i teren wokół miejscowości
Terytorium Polska pod okupacją III Rzeszy (Generalne Gubernatorstwo)
Przyczyna blokada drogi z Buska do Kielc
Wynik zwycięstwo oddziałów partyzanckich
Strony konfliktu
 Polskie Państwo Podziemne  III Rzesza
Dowódcy
Jan Jop
Henryk Grabala
Siły
Oddział Armii Krajowej w sile około 40 ludzi i oddział Batalionów Chłopskich w sile 33 ludzi. Oddział Wehrmachtu
Straty
1 zabity 4 zabitych, kilkunastu rannych
brak współrzędnych

Bitwa pod Skorzowem – bitwa partyzancka stoczona 4 sierpnia 1944 roku przez oddziały Armii Krajowej i Batalionów Chłopskich pod Skorzowem z oddziałem armii niemieckiej[1].

Przebieg bitwy[edytuj | edytuj kod]

Wykonując rozkaz zablokowania drogi z Buska do Chmielnika wydany przez Wacława Ćmakowskiego komendanta powiatowego AK, jeden z oddziałów Armii Krajowej zablokował drogę zajmując stanowiska w okolicy wsi Skorzów. Oddział dowodzony był przez sierż. Jana Jopa. Liczył około 40 ludzi i posiadał na uzbrojeniu oprócz karabinków i pistoletów maszynowych dwa karabiny maszynowe MG. Oddział Wehrmachtu nadciągnął drogą od strony Wygody Kozińskiej. Doszło do walki. Plan blokady nie był jednak należycie przygotowany i kilkunastu żołnierzy niemieckich niepostrzeżenie weszło do wsi Skorzów, co skomplikowało położenie oddziału AK i groziło jego rozbiciem[2].

Do rozbicia oddziału jednak nie doszło bowiem otrzymał on niespodziewaną pomoc ze strony kwaterującego w pobliskim lesie oddziału Batalionów Chłopskich. Dowodzący oddziałem Henryk Grabala słysząc odgłosy toczącej się walki podążył z oddziałem do Skorzowa. Bechowcy zajęli stanowiska w obrębie budynków majątku Skorzów. Była to pozycja górująca nad pobliską drogą i zapewniająca bardzo dobre pole ostrzału. Po wejściu do walki oddziału BCh, sytuacja została opanowana. W czasie narady dowódcy partyzanccy ustalili, że nawet połączone siły partyzanckie są zbyt szczupłe do prowadzenia równorzędnej walki i podjęli decyzję o wycofaniu oddziałów. Po walce dowódca oddziału Henryk Grabala za odwagę i zachowanie zimnej krwi w wykonywaniu rozkazów wyróżnił kilku swoich żołnierzy między innymi dowódcę plutonu Szczepana Korubę oraz Władysława Koźbiała i Jana Stawiarskiego[3].

Straty partyzantów były niewielkie, jeden zabity i jeden kontuzjowany. Kontuzji doznał Jan Jop, dowódca oddziału AK po ugodzeniu kamieniem w biodro. Straty niemieckie to czterech zabitych i kilkunastu rannych. Nie są to jednak dane dokładne bowiem zabitych i rannych wycofujący się oddział Wehrmachtu zabrał ze sobą[4].

Następnego dnia po potyczce, dowództwo koncentrujących się w okolicy wsi Janina oddziałów partyzanckich Armii Krajowej i Batalionów Chłopskich, wysłało patrole celem rozpoznania okolicy przed planowanym wspólnym z armią radziecką atakiem na Busko-Zdrój. Patrol dowodzony przez bosmana Szczepana Korubę, na niedawnym polu bitwy pod Skorzowem zorganizował kolejną zasadzkę. W czasie potyczki zginął oficer niemiecki a kilku żołnierzy zostało rannych[5]. Po tej akcji Niemcy na ten odcinek drogi skierowali dwa pojazdy pancerne. Po ostrzelaniu wsi Kozina pociskami zapalającymi spłonęło osiem domów[6].

Upamiętnienie[edytuj | edytuj kod]

Pomnik w Wygodzie Kozińskiej poświęcony partyzantom Armii Krajowej i Batalionów Chłopskich biorącym udział w bitwie pod Skorzowem

Partyzantom uczestniczącym w tych walkach po zakończeniu II wojny światowej w Wygodzie Kozińskiej zbudowano pomnik, zaprojektowany przez Leszka Kurzeję, którym w okresie Polski Ludowej opiekowali się uczniowie szkoły podstawowej w Szańcu. Na tablicy wyryto napis, Uczestnikom bohaterskich walk partyzanckich z hitlerowcami oraz partyzantom bestialsko pomordowanym przez okupanta w latach 1939-1944. Społeczeństwo Wygody Kozińskiej i okolicy[7].

 Osobny artykuł: Pomnik w Wygodzie Kozińskiej.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Leopold Wojnakowski: Z dala od Wykusu. Warszawa: LSW, 1965.
  • Franciszek Faliszewski: Kartki z przeszłości ruchu ludowego w byłym powiecie stopnickim. Kielce: Wydawnictwo Łódzkie, 1988.
  • Piotr Pawlina: Podziemni żołnierze wolności. Warszawa: Ludowa Spółdzielnia Wydawnicza, 1973.
  • Przewodnik po upamiętnionych miejscach walk i męczeństwa lata wojny 1939-1945. Warszawa: Wydawnictwo Sport i Turystyka, 1988.