Bitwa pod Stepanówką

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bitwa pod Stepanówką
Wojna polsko-bolszewicka
Czas 19 marca 1920
Miejsce pod Stepanówką
Wynik zwycięstwa Polaków
Strony konfliktu
 Polska  Rosyjska FSRR
Siły
18 pułk piechoty oddziały 58 DS
brak współrzędnych
Adam Przybylski,
Wojna Polska 1918–1921[1]

Bitwa pod Stepanówkąwalki 18 pułku piechoty płk. Jana Dmochowskiego z oddziałami sowieckiej 58 Dywizji Strzelców komdywa Pawła Kniagnickiego w okresie wojny polsko-bolszewickiej.

Geneza[edytuj | edytuj kod]

Zimą 1919/1920, na froncie polsko-sowieckim odnotowywano tylko działania lokalne. Linia frontu była rozciągnięta od środkowej Dźwiny, wzdłuż Berezyny, Uborci, Słuczy, po Dniestr[2]. Zastój w działaniach wojennych obie strony wykorzystywały na przygotowanie się do decydujących rozstrzygnięć militarnych, planowanych na wiosnę i lato 1920[3].

W marcu 1920 4 Dywizja Piechoty zajmowała pozycje obronne po obu stronach linii kolejowej SarnyKorosteń. Jej oddziały organizowały wypady w celu rozpoznania ugrupowania bojowego nieprzyjaciela i dezorganizowania jego przygotowań do ewentualnej ofensywy[4].

Walczące wojska[edytuj | edytuj kod]

Jednostka Dowódca Podporządkowanie
II Rzeczpospolita Wojsko Polskie
dowództwo 4 Dywizji Piechoty gen. Leonard Skierski Front Wołyński
18 pułk piechoty płk Jan Dmochowski 4 Dywizja Piechoty
→ I batalion 18 pp 18 pułk piechoty
Armia Czerwona
58 Dywizja Strzelców Pawieł Kniagnicki 12 Armia

Walki pod Stepanówką[edytuj | edytuj kod]

W marcu 1920 18 pułk piechoty bronił linii Uborci w rejonie Horodnicy. Nocą z 18 na 19 marca I batalion 18 pułku piechoty przeszedł linię frontu i lasami dotarł pod Stepanówkę[5]. Wieś ubezpieczały trzy placówki. Zlikwidowano je bez strzału.

Tutaj kompanie rozdzieliły się, otoczyły miejscowość i o świcie przeprowadziły koncentryczne natarcie na uśpiony pułk 56 Dywizji Strzelców[6]. 2 kompania uderzyła od południa, 1 kompania od północnego wschodu, a 4 kompania z północy. Kompletnie zaskoczony przeciwnik nie próbował nawet zorganizować obrony. Przy minimalnych stratach własnych zdobyto 4 działa, 11 ckm-ów, wzięto około 150 jeńców. Po wykonaniu zadania, batalion wieczorem 19 marca wrócił za linię frontu[7][8].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]