Bitwa pod Strużką

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bitwa pod Strużką
Wojna polsko-bolszewicka
Czas 11 kwietnia 1920
Miejsce pod Strużką
Wynik zwycięstwa Polaków
Strony konfliktu
 Polska  Rosyjska FSRR
Dowódcy
Wiktor Ogórek
Siły
54 pułk piechoty
6 pułk ułanów
oddziały 60 DS
brak współrzędnych
Adam Przybylski,
Wojna Polska 1918–1921[1]

Bitwa pod Strużkąwalki polskiego 54 pułku piechoty kpt. Wiktora Ogórka z oddziałami sowieckiej 60 Dywizji Strzelców komdiwa Iwana Dubowoja w okresie wojny polsko-bolszewickiej.

Geneza[edytuj | edytuj kod]

Zimą 1919/1920, na froncie polsko-sowieckim odnotowywano tylko działania lokalne. Linia frontu była rozciągnięta od środkowej Dźwiny, wzdłuż Berezyny, Uborci, Słuczy, po Dniestr[2]. Zastój w działaniach wojennych obie strony wykorzystywały na przygotowanie się do decydujących rozstrzygnięć militarnych, planowanych na wiosnę i lato 1920[3]. Zimą i wczesną wiosną na froncie zarówno Sowieci jak i Polacy organizowali wypady celem rozpoznania przeciwnika lub dezorganizacji jego działań ofensywnych. W kwietniu polska 18 Dywizja Piechoty została zaatakowana przez oddziały sowieckiej 60 Dywizji Strzelców. Polskie dowództwo postanowiło walczący dotąd w składzie 5 Dywizji Piechoty 54 pułk piechoty przekazać do dyspozycji dowódcy 18 Dywizji Piechoty[4].

Walczące wojska[edytuj | edytuj kod]

Jednostka Dowódca Podporządkowanie
II Rzeczpospolita Wojsko Polskie
dowództwo 18 Dywizji Piechoty gen. Franciszek Krajowski Front Podolski (6 A)
⇒ 54 pułk piechoty p.o. kpt. Wiktor Ogórek[a] 7 Dywizja Piechoty
→ I batalion 54 pp 54 pułk piechoty
→ II batalion 54 pp
→ III batalion 54 pp p.o. por. Leon Szymański
6 pułk ułanów ppłk Stefan Cieński
Armia Czerwona
60 Dywizja Strzelców komdiw Iwan Dubowoj 12 Armia

Walki pod Strużką[edytuj | edytuj kod]

10 kwietnia 54 pułk piechoty Strzelców Kresowych wykonał marsz forsowny, wszedł w rejon działania 18 Dywizji Piechoty i stanął w Zamiechowie. W tym czasie przeciwnik nacierał na Nową Uszycę od strony Wierzbowca i opanował Strużkę[5]. Dowódca 18 Dywizji Piechoty gen. Franciszek Krajowski nakazał pełniącemu obowiązki dowódcy 54 pułku piechoty kpt. Wiktorowi Ogórkowi odbić Strużkę i zdobyć Wierzbowiec. Lewe skrzydło pułku miał osłaniać 6 pułk ułanów, a jeden jego szwadron przydzielono do dyspozycji dowódcy 54 pp[5].
Pełniący obowiązki dowódcy 54 pułku piechoty kpt. Ogórek wydał następujący rozkaz [5]:

Baon I, kryty na lewem skrzydle szwadronem ułanów, wyruszy o świcie z m. Zamiechów, drogą przez wieś Szeczerbowce do wsi Wierzbowiec. Po osiągnięciu szosy Dudniaki – Wierzbowiec zabarykaduje ją w celu odcięcia odwrotu nieprzyjacielskim autom pancernym. W pół godziny za I baonem wyruszy baon II, zajmie wieś Ołchowiec i utrzyma ją do czasu nadejścia dalszych rozkazów. Baon III pójdzie w odwodzie za prawem skrzydłem II baonu.

11 kwietnia pułk ruszył do natarcia. Zgodnie z rozkazem, jego I batalion ze szwadronem 6 pułku ułanów maszerował z Zamiechowa na Strużkę – Wierzbowiec, II batalion na Strużkę – Olchowiec, a III batalion stanowił odwód i maszerował za II batalionem[4]. Dochodząc do Strużki I batalion utknął w silnym ogniu broni maszynowej. Wsparły go 5 i 7 kompana z II batalionu i w ciągu godziny miejscowość opanowano[6]. Kontynuujące natarcie, kompanie II batalionu ruszyły na Wierzbowiec. Tu natknęły się na ogień dwóch samochodów pancernych operujących na trakcie Dudniaki - Wierzbowiec. 7 kompania próbowała obejść niebezpieczną strefę i odciąć samochodom drogę manewru, ale zagrożone pancerki wycofały się z pola walki. Po opanowaniu Strużki polskie bataliony ruszyły na Olchowiec. W pościgu za cofającymi się oddziałami 60 Dywizji Strzelców wzięto do niewoli znaczną liczbę jeńców, zdobyto baterię artylerii i kilkanaście ckm-ów. W ręce Polaków wpadła też kolumna taborów 60 Dywizji Strzelców[4]. Straty polskie to 12 zabitych, w tym dowódca III batalionu por. Leon Szymański, i ponad 30 rannych, w tym adiutant pułku por. Zub[6].

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Etatowy dowódca III batalionu 54 pułku piechoty Strzelców Kresowych[5].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]