Bitwa pod Tiffauges

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bitwa pod Torfou-Tiffauges
Wojny wandejskie
Ilustracja
Bitwa pod Torfou: kobiety z Tiffauges zastawiają drogę powstańcom wandejskim uciekającym na widok oddziałów z Mainz pod wodzą Klébera, obraz Alfreda de Chasteigniera.
Czas 19 września 1793
Miejsce w okolicach Tiffauges i Torfou, departament Maine i Loara, Francja
Terytorium Francja
Wynik zwycięstwo powstańców wandejskich
Strony konfliktu
I Republika Francuska Wandejczycy
Dowódcy
Siły
  • Początkowo:

2 000

  • Posiłki:

4 000

20 000
Straty
200 zabitych
800 rannych
200 zabitych
Położenie na mapie Francji
Mapa lokalizacyjna Francji
miejsce bitwy
miejsce bitwy
47°02′18″N 1°06′53″W/47,038333 -1,114722
Wojny wandejskie

Thouars - Fontenay-le-Comte - Saumur - Nantes - Châtillon - Luçon - Tiffauges - Montaigu - Noirmoutier - La Tremblaye - Cholet


Virée de Galerne : Laval - Entrames - Fougères - Granville - Dol - Angers - Le Mans - Savenay

Bitwa pod Torfou-Tiffauges – starcie zbrojne, które miało miejsce 19 września 1793 roku podczas francuskiej wojny domowej w Wandei. W bitwie tej przeciwko wojskom republikańskim pod wodzą Jean-Baptiste’a Klébera i Canclaux'a stanęli liczni dowódcy strony rojalistycznej.

Przebieg bitwy[edytuj | edytuj kod]

Wojska republikańskie Klébera po upadku Mainz zostały wzmocnione siłami Armii Mogunckiej (Armée de Mayence) (liczącej 15 tys. żołnierzy), która została wydzielona z Armii Renu. W dniu 18 września Charette ponownie zgrupował oddziały Wielkiej Armii Katolickiej i Królewskiej pod Torfou, na północnych obrzeżach Tiffauges.

Następnego dnia, o godzinie 9:00 rano, doszło do pierwszej wymiany ognia między siłami republikańskimi a rojalistami. Kléber rozmieścił po jednym batalionie z prawej i z lewej strony Torfou, dążąc do okrążenia miasteczka. Zmierzające w ich kierunku oddziały wandejskie pod wodzą Charette'a zostały wykryte, ostrzelane i zmuszone do wycofania się. Jednak kobiety, przebywające na tyłach armii rojalistów, zatrzymywały cofających się żołnierzy. Przekonywały ich do przegrupowania się oraz dalszej walki na płaskowyżu, do którego zbliżały się siły republikańskie.

François Henri d’Elbée włączył do walki swoje oddziały, a Bonchamps próbował rozbić lewe skrzydło Republikanów. Kléber, otoczony z trzech stron przez oddziały rojalistów, ściągnął do pomocy cztery armaty. Zanim zdał sobie sprawę z rozpadu środkowej części swojej armii, został postrzelony w ramię.

Skutki[edytuj | edytuj kod]

Rojaliści postanowili skorzystać z osiągniętego pod Torfou-Tiffauges zwycięstwa, ruszając w pogoń za pokonanym przeciwnikiem. W trakcie pościgu uderzyli na Montaigu, gdzie uległ im generał Beysser. W dniu 2 września przywódcy strony rojalistycznej postanowili wesprzeć Bonchampsa w natarciu na siły Klébera. Jednak Charette i Lescure woleli udać się do Saint-Fulgent, gdzie przebywały oddziały republikańskie i tak też uczynili. Wykazane przez nich nieposłuszeństwo dało natychmiastowe konsekwencje – po powrocie do Montaigu Charette dowiedział się, że armia Klébera zdążyła uciec. Wobec tego zgrupował swoje wojska i zawrócił do Legé.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Torfou-Tiffauges