Bitwa pod Trzebnicą

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bitwa pod Trzebnicą
wojny husyckie
Czas 13 maja 1433
Miejsce Trzebnica
Terytorium Śląsk
Wynik porażka Husytów
Strony konfliktu
Husyci Wojska księcia Mikołaja V
Dowódcy
Bolko V Husyta Mikołaj V Karniowski
Położenie na mapie gminy Trzebnica
Mapa lokalizacyjna gminy Trzebnica
miejsce bitwy
miejsce bitwy
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
miejsce bitwy
miejsce bitwy
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa dolnośląskiego
miejsce bitwy
miejsce bitwy
Położenie na mapie powiatu trzebnickiego
Mapa lokalizacyjna powiatu trzebnickiego
miejsce bitwy
miejsce bitwy
Ziemia51°18′18″N 17°03′41″E/51,305000 17,061389
Husitská korouhev.png Wojny husyckie Armoiries empereur Sigismond Ier.svg

Nowy KninŽivohoštNekmierzSudomierzMelechovoBenešovoKutna HoraTaborWitkowa GóraMały BórWyszehradMostGóra VladařKutna HoraNebovidyHabrNiemiecki BródHořiceStachovy DvorHorni DubenkaCzeska SkalicaMaleszowoUścieZwettleTachovNysaKratzauStary WielisławHorkaDomažliceBitwa żorskaTrzebnicaHiltersriedLipany

Bitwa pod Trzebnicą – starcie zbrojne, stoczone 13 maja 1433 roku przez wojska husyckie księcia Bolka V z wojskami księcia Mikołaja V Karniowskiego.

W 1433, podczas wojny polsko-krzyżackiej, zebrane głównie z terenu Śląska wojska husyckie pod dowództwem Jana Čapka, wspólnie z siłami polskimi, najechały i spustoszyły należącą do Zakonu Krzyżackiego Nową Marchię i Pomorze Gdańskie, docierając aż do Bałtyku.

Udział husytów w wyprawie miał kluczowe znaczenie dla sytuacji na Śląsku, gdzie pozostałe, nieliczne oddziały husyckie dowodzone przez księcia głogóweckiego Bolka V Husytę oraz Piotra Polaka nie były w stanie przeciwstawić się rosnącemu w siłę obozowi antyhusyckiemu, w którego skład wchodzili między innymi biskup wrocławski Konrad Oleśnicki, książę raciborski Mikołaj V, książę oleśnicki Konrad V Kantner oraz książę brzeski Ludwik II. Osamotniony w walce Bolko V Husyta zaczął ponosić klęski z rąk książąt dolnośląskich i bogatego mieszczaństwa, tracąc zdobyte wcześniej tereny Dolnego i Górnego Śląska. Ostatecznie książę głogówecki został pokonany 13 maja 1433 w walnej bitwie pod Trzebnicą przez siły księcia raciborskiego Mikołaja V. Do końca 1433 roku udało się Ślązakom przejąć większość zajmowanych przez husytów miast i zamków. 28 grudnia 1434 załoga husycka opuściła Niemczę, a w styczniu 1435 biskup wrocławski odzyskał Otmuchów i Wierzbno. Były to ostatnie ośrodki husyckie na Śląsku, poza ziemiami pozostającymi pod bezpośrednią władzą Bolka V.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Robert Primke, Maciej Szczerepa, Wojciech Szczerepa, Wojny husyckie na Śląsku, Łużycach i Pomorzu, wyd. TECHNOL, 2007, strona 110.
  • Zygmunt Boras, Książęta piastowscy Śląska, wyd. Śląsk, 1974, strona 297.