Bitwa pod Zentą

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bitwa pod Zentą
V wojna austriacko-turecka 1683-1699
Ilustracja
Bitwa pod Zentą
Czas 11 września 1697
Miejsce Zenta, Imperium Osmańskie/Węgry/Serbia
Terytorium Serbia (Wojwodina)
Wynik zwycięstwo Austrii
Strony konfliktu
Osmanowie Austria
Dowódcy
Sułtan Mustafa II Książę Eugeniusz Sabaudzki
Siły
75 000 – 100 000 ludzi[1] 50 000 – 55 000 ludzi[2]
Straty
25 000 zabitych[3] 429 zabitych, 1 200 rannych[4]
Położenie na mapie świata
Mapa lokalizacyjna świata
miejsce bitwy
miejsce bitwy
45°56′N 20°05′E/45,933333 20,083333
Imperial Coat of Arms of Austria.svg Wojny austriacko-tureckie Emblem of Turkey.svg

Wojna austriacko-turecka (1525–1541)Mohacz (1526)Tokaj (1527)Wiedeń (1529)Güns (1532)Wojna austriacko-turecka (1566–1568)Szigetvár (1566)Wojna austriacko-turecka (1593–1606)Sziszak (1593)Mezőkeresztes (1596)Selimbar (1599)Wojna austriacko-turecka (1663–1664)Czernowitz (1663)Szentgotthárd (1664)Wojna austriacko-turecka (1683–1699)Wiedeń (1683)Buda (1684-1686)Nagyharsány (1687)Slankamen (1691)Zenta (1697)Wojna austriacko-turecka (1716–1718)Petrovaradin (1716)Belgrad (1717)Wojna austriacko-turecka (1735–1739)Grocka (1739)Wojna austriacko-turecka (1787–1792)

Bitwa pod Zentą – starcie zbrojne, które miało miejsce 11 września 1697 r. Była to największa bitwa w trakcie V wojny austriacko tureckiej (1683–1699).

Książę Eugeniusz Sabaudzki (ok. 34 tys. piechoty, 16 tys. kawalerii i 60 dział) otrzymawszy 10 września pod Petrovaradinem wiadomość, że armia turecka (do 60 tys. ludzi) przeprawia się na wsch. brzeg Cisy z zamiarem wkroczenia do Szeged, a następnie ruszenia na Siedmiogród, ruszył pod Zentę. 11 września sułtan Mustafa II z większą częścią jazdy i cięższymi działami był już na wschodnim brzegu Cisy. Na zachodnim brzegu w umocnionym obozie, znajdowała się pod wodzą wielkiego wezyra większość piechoty i artylerii oraz kilka tysięcy jazdy. Pod osłoną ognia potężnej baterii, ustawionej w centrum, Austriacy rozwinęli się, osaczając półkolem oparte o rzekę pozycje tureckie. Zza umocnień wyszła do walki jazda turecka, ale została zepchnięta do obozu. W czasie walki Austriacy wykryli mieliznę w pobliżu prawego skrzydła tureckiego i obsadzili ją artylerią i piechotą. Część tej piechoty uderzyła na tyły prawego skrzydła tureckiego – związanego już szturmem z frontu, a pozostała zamknęła Turkom drogę do mostu, ostrzeliwanego już wcześniej przez artylerię obu skrzydeł austriackich. Również, w innych punktach nacierająca piechota austriacka, wsparta jazdą, odniosła powodzenie; osaczyła Turków i rozpoczęła ich rzeź. Na ten widok wojsko tureckie na wschodnim brzegu Cisy uciekło. Według danych austriackich Turcy stracili 30 tys. ludzi i 80 dział, natomiast Austriacy stracili 2 000 ludzi. Zwycięstwo pod Zentą było pierwszym militarnym sukcesem księcia Eugeniusza. Stało się też przypieczętowaniem zwycięstwa Świętej Ligi w wojnie i przyczyniło się do zawarcia pokoju w Karłowicach w 1699 r.

Bitwa pod Zentą miała także wymiar religijny. Zwycięstwo przypisano cudownemu obrazowi Matki Boskiej z cerkwi greckokatolickiej w Pócs (dziś Máriapócs) na Węgrzech, który na życzenie cesarza został przeniesiony do katedry w Wiedniu, gdzie jest do dziś otoczony czcią jako (niem.) Maria Pötsch (także Maria Pócs).

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. do 60 000; Mała Encyklopedia Wojskowa
  2. ok. 40 000; Mała Encyklopedia Wojskowa
  3. 30 000 i 80 dział; Mała Encyklopedia Wojskowa
  4. 2 000; Mała Encyklopedia Wojskowa