Bitwa przy Bramie Kollińskiej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bitwa przy Bramie Kollińskiej
I wojna domowa w republikańskim Rzymie (83–82 p.n.e.).
City of Rome during time of republic.jpg
Rzym w czasach Republiki
Czas 1 listopada 82 p.n.e.
Miejsce Rzym
Terytorium Italia
Wynik zwycięstwo wojsk Sulli
Strony konfliktu
wojska Sulli wojska Karrynasa i Marcjusza
Dowódcy
Lucjusz Korneliusz Sulla Gajusz Karrynas,
Marcjusz,
Damazyppus,
Telezynus,
Albinus-Gutta
Siły
50 000 ponad 50 000
Straty
nieznane 50 000 zabitych,
8000 straconych po bitwie (dane Appiana z Aleksandrii)

Bitwa przy Bramie Kollińskiej – starcie zbrojne, które miało miejsce w roku 82 p.n.e. w czasie tak zwanej I wojny domowej w republikańskim Rzymie (83–82 p.n.e.).

Porażka Gajusza Norbanusa pod Fawencją nie zniechęciła konsula Gnejusza Papiriusza Karbona do prób odblokowania Gajusza Mariusza Młodszego w Preneste. Dysponując siłami 40 000 ludzi konsul operował w górskim rejonie poza miastem. Jednakże po porażce części oddziałów Karbona w bitwie pod Fidencją, część wojsk popularów przeszła na stronę przeciwnika. Widząc bezsensowność dalszej walki Karbon zbiegł do Afryki, pozostawiając w Italii wojska korpusu północnego, które pozbawione dowódcy poniosły klęskę w drugiej bitwie pod Kluzjum z rąk Gajusza Pompejusza. W bitwie tej zginąć miało 20 000 popularów[1].

W tej sytuacji dowódcy wojsk korpusu południowego połączyli swe siły z Samnitami dokonując ataku na Rzym. Armią liczącą ponad 50 000 ludzi dowodzili: Karrynas, Marcjusz, Damazyppus, Telezynus i Albinus-Gutta. Na wieść o obecności armii popularów pod Rzymem, Korneliusz Sulla na czele 50 000 ludzi rozlokował swoje wojska w okolicy miasta pod Bramą Kollińską[1].

Do bitwy doszło wieczorem 1 listopada 82 p.n.e. Podczas gdy wojska lewego skrzydła Sulli zostały zepchnięte w kierunku miasta, prawe skrzydło optymatów rozbiło przeciwnika. Zacięta bitwa trwał całą noc. Sulla zdobył w końcu obóz popularów, zmuszając ich wojska do ucieczki. W trakcie bitwy śmierć ponieśli Telezynus oraz Albinus, schwytanych zaś Karrynusa oraz Marcjusza stracono po bitwie. Klęska kosztowała popularów 50 000 zabitych (według Appiana z Aleksandrii), kilka tysięcy jeńców, głównie Samnitów stracono z rozkazu Sulli[2][3].

Decydująca bitwa pod Rzymem zakończyła rządy popularów w Italii. Sulla ogłoszony został dożywotnim dyktatorem, panując do swojej śmierci w roku 78 p.n.e.[4]

Przypisy

  1. a b Gazda 2008 ↓, s. 89.
  2. Gazda 2008 ↓, s. 89–90.
  3. Schreiber 2013 ↓, s. 256–259.
  4. Gazda 2008 ↓, s. 90.

Bibliografia[edytuj]