Bitwa w Cieśninie Kerczeńskiej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bitwa w Cieśninie Kerczeńskiej
Wojna rosyjsko-turecka (1787–1792)
ilustracja
Czas 19 lipca1790
Miejsce Cieśnina Kerczeńska
Terytorium Morze Czarne
Wynik Zwycięstwo Rosji
Strony konfliktu
Rosja Turcja
Dowódcy
Fiodor Uszakow kapudan Hüseyin Pasza
Siły
10 okrętów liniowych, 6 fregat, 17 okrętów pomocniczych, 836 dział 10 okrętów liniowych, 8 fregat, 32 okręty pomocnicze, 1100 dział
Straty
29 zabitych, 68 rannych 1 okręt
Położenie na mapie Morza Czarnego
Mapa lokalizacyjna Morza Czarnego
miejsce bitwy
miejsce bitwy
44,9°N 37,0°E/44,900000 37,000000
Flag of Russia.svg Wojna rosyjsko-turecka (1787–1792) Flag of the Ottoman Empire.svg

Oczaków (1788) - Fidonisi (1788) - Fokszany (1788) - Karánsebes (1788) - Tendra (1790) - Cieśnina Kerczeńska 1790 - Kaliakra (1791)

Bitwa w Cieśninie Kerczeńskiej została stoczona 19 lipca 1790 r. w trakcie wojny rosyjsko-tureckiej 1787–1792.

Mimo wcześniejszych porażek na czarnomorskim i śródziemnomorskim teatrze wojny, Turcy zdecydowali się na desant na Krymie. Dowodzący Rosjanami kontradmirał Fiodor Uszakow zdawał sobie sprawę z ich zamierzeń, zwłaszcza po przeprowadzonym w maju i czerwcu 1790 wypadzie pod nieprzyjacielskie wybrzeża, podczas którego zniszczył 15 transportowców, kilka okrętów eskortowych i składy[1].

Uszakow dowodzący eskadrą w sile 10 okrętów liniowych, 6 fregat i 17 mniejszych jednostek[2] (łącznie 860 dział[1]), zablokował więc Cieśninę Kerczeńską, w oczekiwaniu na prawdopodobny desant. Turecka flota kapudana Hüseyina Paszy (10 okrętów liniowych, 8 fregat, 32 mniejsze jednostki[2], 1100 dział[1]), która przybyła 19 lipca, była nieco silniejsza. Uszakow zdecydował się na próbę zniwelowania tureckiej przewagi dzięki walce manewrowej i wyszedł im naprzeciw (wedle obowiązujących zasad winien był przyjąć walkę na kotwicy)[2]. Z fregat sformował eskadrę odwodową, którą, gdy Turcy skupili atak na awangardzie komodora Gawriła Golenkowa, pchnął mu z pomocą[1]. Po odparciu pierwszego ataku tureckiego, zbliżył swoje okręty liniowe do przeciwnika na dystans strzału z broni ręcznej. Szczególnie zajadle Rosjanie atakowali jednostki flagowe, utrudniając dowodzenie. Kilka okrętów tureckich wyszło z linii, a pod wieczór cała eskadra odpłynęła, tracąc jeden okręt i porzucając plany desantu[2]. Pozostałe okręty wycofały się, korzystając z przewagi prędkości[1].

Na pamiątkę zwycięskiej bitwy w 1915 r. jednemu z okrętów Floty Czarnomorskiej nadano nazwę „Kercz”.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e Paweł Piotr Wieczorkiewicz: Historia wojen morskich. T. 1: Wiek żagla. Warszawa: Wydawnictwo Puls, 1995, s. 411. ISBN 1-85917-030-7.
  2. a b c d Edmund Kosiarz: Bitwy morskie. Gdańsk: Wydawnictwo Morskie, 1970, s. 132.