Black Gives Way to Blue

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Black Gives Way to Blue
Album studyjny zespołu Alice in Chains
Wydany 29 września 2009
Nagrywany 23 października 2008–18 marca 2009 w 606 Studio, Northridge, Los Angeles[1]
Gatunek metal alternatywnyheavy metalhard rock[2]doom metal[3]
Długość 54:18
Wydawnictwo Virgin/EMI
Producent Nick Raskulinecz
Album po albumie
Single z albumu Black Gives Way to Blue
  1. A Looking in View
    Wydany: 30 czerwca 2009
  2. Check My Brain
    Wydany: 17 sierpnia 2009
  3. Your Decision
    Wydany: 16 listopada 2009
  4. Lesson Learned
    Wydany: 22 czerwca 2010

Black Gives Way to Blue – czwarty album studyjny amerykańskiego zespołu muzycznego Alice in Chains, opublikowany 29 września 2009 nakładem wytwórni Virgin/EMI. Jest pierwszym wydawnictwem zespołu od 14 lat, a także pierwszym zarejestrowanym z nowym wokalistą Williamem DuVallem, który zastąpił zmarłego w kwietniu 2002 Layne’a Staleya[4]. Proces nagrań odbył się od października 2008 do marca 2009 w 606 Studio na terenie Northridge, Los Angeles. Produkcją zajął się Nick Raskulinecz.

17 października album zadebiutował na 5. pozycji amerykańskiego zestawienia Billboard 200[5]. W lutym 2010 uzyskał w Kanadzie status złotej płyty za sprzedaż 40 tys. egzemplarzy[6]. W maju album pokrył się złotem w Stanach Zjednoczonych, po przekroczeniu progu 434 tys. kopii. Certyfikat został przyznany przez zrzeszenie wydawców muzyki Recording Industry Association of America[7].

Kontekst[edytuj]

5 kwietnia 2002 z powodu długoletniego uzależnienia od narkotyków, zmarł wokalista Layne Staley[8]. Sytuacja ta spowodowała zawieszenie działalności przez Alice in Chains. Jerry Cantrell przystąpił do pracy nad drugim albumem solowym[9], natomiast Mike Inez i Sean Kinney zajęli się innymi projektami muzycznymi. Na początku 2005 perkusista został inicjatorem charytatywnego koncertu na rzecz ofiar tsunami[10]. Występ odbył się w Premier Nightclub w Seattle. Z zespołem w charakterze gościnnym wystąpiło wielu zaprzyjaźnionych artystów, między innymi Ann Wilson i Maynard James Keenan[10]. 10 marca 2006 muzycy zagrali w Etess Arena w Atlantic City na imprezie Decades Rock Live! zorganizowanej przez kanał VH1 Classic[11]. Wydarzenie to było poświęcone zespołowi Heart[11]. Na scenie grupa wspomagana była przez siostry Ann i Nancy Wilson, Phila Anselmo i Williama DuValla[11]. W wywiadzie dla „Seattle Weekly” Kinney przyznał: „Nigdy nawet nie przeszło nam przez myśl, by zmieniać nazwę. Moglibyśmy się nazwać Leather Snake i zagrać kilka naszych utworów, a ludzie by mówili: «Chłopaki z Alice in Chains grają w klubie na rogu ulicy!»”[4]. Wkrótce po tym, DuVall został nowym wokalistą[11]. Mike Inez odnosząc się do tej sytuacji przyznał: „Wybraliśmy jego, ponieważ on miał pomysł na coś swojego. Nie chciał i nawet nie próbował być kolejnym klonem Layne’a. Nie wszyscy może to wiedzą, ale on grał już z Jerrym od 10 lat, więc jego przyjęcie było dość naturalną sprawą. Nigdy nie chcieliśmy znaleźć drugiego Layne’a Staleya. On był, jest i będzie niezastąpiony. Był jednym z członków naszej rodziny i najlepszych przyjaciół. Można powiedzieć, że przyjście Williama odświeżyło trochę zespół. Nie starał się on wpasować w czyjeś buty tylko założył swoje”[12]. 16 maja grupa występem w Moore Theatre zainaugurowała amerykańską część trasy Finish What we Started Tour[4]. Obecny na koncercie dziennikarz Jeff Gilbert, wyraził pochlebną opinię na temat DuValla[4]. Tournée trwało do listopada i objęło ponad 80 koncertów, w trakcie których zespół występował między innymi na największych festiwalach w Europie, Azji i Stanach[13].

Nagrywanie[edytuj]

W kwietniu 2007 blogger zespołu – Baldy, przyznał za pośrednictwem oficjalnej strony grupy, że muzycy byli w Los Angeles przez pięć dni, gdzie odbyli w sumie trzy próby, podczas których nagrali materiał demo. Jak stwierdził „nowy materiał kopie po dupie”[14]. Po zakończeniu wspólnej trasy koncertowej z Velvet Revolver, Cantrell od października do marca 2008 pracował nad kolejną częścią materiału[4]. Na początku września poinformowano, że członkowie zespołu odbyli na przełomie lipca i sierpnia czterodniową sesję w sali prób na terenie północnej części Hollywood[15].

Cantrell i DuVall podczas pracy nad wersjami demo, 3 sierpnia 2008

Dave Grohl zasugerował, by sesję nagraniową odbyć w należącym do Foo Fighters 606 Studio w San Fernando Valley wraz z Nickiem Raskulineczem[16]. Producent początkowo wahał się nad propozycją przyjęcia współpracy. „Jak może być Alice bez Layne’a Staleya? Po poznaniu się nawzajem, zespół zagrał «Check My Brain» i natychmiast się zgodziłem”[16]. W rozmowie z „Electronic Musican” Raskulinecz stwierdził: „Ci faceci stracili przyjaciela, ale mieli potrzebę zrobienia muzyki, którą kochają i nagrania wielkiego albumu. Aby im w tym pomóc, musiałem wrócić do górnej przestrzeni, jak to było za pierwszym razem, gdy usłyszałem Alice in Chains. Ale wiedziałem też, że ten zapis musi być nowoczesny, tak żeby nie brzmiał jakby był nagrany w 1992, lecz mimo to zachował ducha tamtych czasów”[17]. Sesja rozpoczęła się 23 października w 606 Studio[17]. Przez cały proces nagrywania, Raskulinecz i inżynier dźwięku Paul Figueroa skoncentrowali się na jednym z najbardziej kluczowych elementów zespołu, dźwięku gitar Cantrella. Figueroa: „Jerry zrobił cztery przejścia na «rytmiczną» koncepcję, wykonując praktycznie tę samą ideę cztery razy oddzielnie. Spośród tych czterech przejść, chcieliśmy przesunąć dwa w lewo i dwa w prawo, a potem zrobić kolejne przejście na utworze, będące w centrum”[17]. Cantrell korzystał ze wzmacniaczy gitarowych Bogner Fish Preamp, wzmacniaczy lampowych Bogner Uberschall, 1960s Orange oraz Vox AC30[17] (jego efekt tremolo został zastosowany w utworze „When the Sun Rose Again”)[17]. Muzyk wykorzystał również 100 i 30-watowe wzmacniacze i kolumny firmy Mesa Boogie, 100-watowy Marshall, 60-watowy Marshall z głośnikiem Celestion V30s i 65-watowy Marshall JCM 800 combo z dwoma głośnikami Celestion G12-65[17]. Cantrell nagrywał na sprawdzonych modelach gitar – G&L Rampage (nazwane „Porno” i „No War”[18]), Gibson Les Paul (w tym 57 Goldtop[18]) i Gibson Flying V[17]. Do overdubbingu i rejestracji solówek, muzyk stosował model Gibson SG z wykorzystaniem brytyjskiego wzmacniacza Hiwatt Custom Lead 30 i Vox AC30. Raskulinecz: „Zazwyczaj były trzy wzmacniacze i cztery różne kolumny. Chcieliśmy uzyskać selekcję dla każdej ścieżki do osiągnięcia tonu, który Jerry miał w głowie, więc zastosowaliśmy proces dublowania, dokładnie ten sam dźwięk w każdym przejściu”[17]. Falującą wieżę hałasu udało się uzyskać za pomocą techniki „close-miking”, czyli w sytuacji, gdzie mikrofon jest umieszczony stosunkowo blisko instrumentu lub źródła dźwięku. Do tego procesu, zespół używał mikrofonów niemieckiej firmy Neumann, wykorzystując modele U 67 i U 47 (Raskulinecz: „To mój ulubiony model mikrofonu do nagrywania gitar, ponieważ jego duża membrana daje pełną szerokość pasma dźwięku, zarówno wysokich jak i niskich częstotliwości”[17]) oraz amerykańskie Soundelux 251 i Shure SM57, a także dwa kondensatory lampowe Mojave MA-200 i MA-100[17]. Zespół korzystał z przedwzmacniaczy Neve – 8058 i 31102. Raskulinecz: „Dźwięk i klarowność były kluczem”[17]. „Jednym z powodów, dla którego nie korzystaliśmy z żadnych mikrofonów ustawionych w pokoju, kiedy Jerry nagrywał swoje partie był fakt, że jego wzmacniacze zostały ustawione na «oszołomienie». Z tego całego natężenia, nie potrafilibyśmy zdobyć odpowiedniej definicji” – argumentował producent[17]. W procesie nagrywania wykorzystano zaawansowaną cyfrową stację roboczą do obróbki dźwięku Pro Tools firmy Avid Audio. Do zarejestrowania niektórych partii perkusji Kinneya i gitar akustycznych Cantrella, Raskulinecz i Figueroa zastosowali spięte dwa magnetofony taśmowe szwajcarskiej firmy Studer[17]. Kinney korzystał z modelu perkusji DW z dużymi talerzami i nadwymiarowym hi-hat[18]. Zdecydowano się na wykorzystanie modelu mikrofonu Audio Technica ATM 125s i AKG D 112 z przodu zestawu, i AKG 451 i 414 zamontowanych na tom-tomach[18]. Na początku marca wykonano proces overdubbingu gitar, większość wokali prowadzących i harmonijnych[18]. Figueroa: „Ta część Alice nigdy nie umarła; kiedy słuchasz tych harmonii, to tak jakbyś słyszał ducha”[18]. W trakcie sesji DuVall napisał utwór „Tongue Tied”, zainspirowany samobójczą śmiercią jednego ze swoich przyjaciół, lecz nie został zamieszczony na albumie[1].

Sesja została zakończona 18 marca 2009, w dniu 43 urodzin Cantrella[1]. W jednym z wywiadów Mike Inez wyznał, że zespół koszty związane z nagraniem nowego albumu sfinalizował sam oraz w trakcie nagrań, nie był związany z żadną wytwórnią fonograficzną. „Pierwotnie płytę sfinansowaliśmy sobie sami, zanim wybraliśmy się z nią do wydawcy, ponieważ gdybyśmy ostatecznie uznali, że nie brzmi to wystarczająco dobrze, zawsze moglibyśmy wyciągnąć przysłowiową wtyczkę i nie być zobowiązanym wobec jakiejkolwiek wytwórni do wypuszczenia czegokolwiek na rynek. Może zabrzmi to dziwnie i bardzo zapobiegawczo, ale nie chcieliśmy nadszarpnąć dobrego zdania na temat naszej dotychczasowej spuścizny wypuszczając słaby album. Także wszystko robiliśmy metodą małych kroczków”[12].

Kompozycje[edytuj]

Muzyka[edytuj]

Elton John wystąpił gościnnie w tytułowym utworze[19]

Odnosząc się do warstwy muzycznej, Cantrell przyznał na łamach „Guitar World”: „Nigdy nie byliśmy grupą polityczną. To jest album o osobistym doświadczeniu. Jest to całkiem naturalny postęp, ale są plamy, których po prostu zmyć nie można”[20]. Sean Kinney podkreślił w rozmowie z tygodnikiem „Billboard”, że zespół kontynuuje tradycję gry w różnych stylach i brzmieniach, od hardrockowej natury Dirt aż po akustyczne rozwiązania z Jar of Flies[21]. Ryan Ogle z wortalu Blabbermouth.net, w swojej ocenie zwraca uwagę na melancholijny nastrój panujący w utworze „Private Hell” i bluesowy klimat „When the Sun Rose Again”[22]. Autor podkreśla, że „Acid Bubble” stanowi „najsilniejszy i najbardziej przygnębiający fragment albumu”[22]. W dalszej części Ogle pisze: „Chłodne melodie z obu gitar i wokali, przekraczają normalną, mroczną bryłę Alice in Chains, i docierają do nowego płaskowyżu niepewności i zamieszczania, zanim prosty i ciężki groove wprowadza agresję, tak rzadko słyszaną w tym zespole”[22]. Sarah Rodman z „The Boston Globe”, w swojej obszernej recenzji zaznacza: „Black Gives Way to Blue jest wystarczająco podobny do klasycznego, ciężkiego, ale kontemplacyjnego brzmienia, bez konieczności wchodzenia w przerażającą lub zdesperowaną mimikę”[23]. Siân Llewellyn z brytyjskiego magazynu „Classic Rock” podkreśla, że „Check My Brain” przywołuje na myśl starsze dokonania grupy, a melodyjność refrenu przyrównuje do „Man in the Box[24]. Autorka ciężar i agresję „A Looking in View” porównuje do „Angry Chair[24]. Naushad Kabir z „The Cornell Daily Sun” przyznaje, że „Your Decision” i „When the Sun Rose Again”, ze względu na swój akustyczny akompaniament, stanowią bezpośrednie nawiązania do minialbumów Sap i Jar of Flies[3]. Andrew Blackie z czasopisma on-line PopMatters podkreśla, że ballady „Your Decision” i „When the Sun Rose Again”, poprzez swoją delikatność, stanowią nawiązania do wcześniejszych kompozycji, takich jak „Down in a Hole”, „Nutshell” czy „Heaven Beside You[25]. Mikael Wood z miesięcznika „Revolver”, opisuje płytę jako „gęste tkaniny ciężkich gitar i gwałtownych melodii”[26]. Jacqui Swift z dziennika „The Sun”, zwraca uwagę na „ciężar i moc” w otwierającym „All Secrets Known”, zniekształcone partie gitar i spleciony wokal DuValla w „Check My Brain”[27]. Bartek Koziczyński z polskiego miesięcznika „Teraz Rock”, wyraża pochlebną opinię o albumie: „Zakorzeniony w charakterystycznym stylu, ale współczesny, z nowymi elementami… Dobry album. Bardzo”[28]. Autor zwraca uwagę, że płyta stanowi przekrój wcześniejszych dokonań zespołu. „Od utworów przywodzących na myśl czas Dirt, jak pełzający, nisko strojony «Acid Bubble», czy ozdobiony spiętrzonymi harmoniami wokalnymi i riffem z charakterystyczną sekwencją akordów «Private Hell», przez prostsze, odciążone «Take Her Out», «Check My Brain», po przeczy akustyczne, jakie grupa wykonywała pod koniec pierwszego etapu kariery”[28].

Na płycie gościnnie w tytułowym utworze wystąpił Elton John[19]. Muzyk pochlebnie wyrażał się na temat współpracy z zespołem. „Od lat podziwiam Jerry’ego Cantrella, więc, gdy poprosił mnie o zagranie w utworze «Black Gives Way to Blue», było mi bardzo miło i nie mogłem sobie odmówić tej przyjemności. Sesja nagraniowa z Alice in Chains była wspaniała, nagraliśmy piękną piosenkę”[29].

Teksty[edytuj]

W rozmowie z magazynem „Guitar World”, Cantrell przyznał, że pisanie tekstów na nowy album było najcięższym wyzwaniem z jakim spotkał się do tej pory[20]. Podkreślił przy tym, że niektóre utwory, takie jak „All Secrets Known”, „Lesson Learned” czy „Private Hell”, są powrotem do tematów z poprzednich płyt zespołu[20]. Na łamach „Classic Rock”, Cantrell stwierdził, że „piszę w określony sposób, i to się nie zmieniło”[24]. Kinney w wywiadzie dla tygodnika „Billboard”, odniósł się do śmierci Staleya oraz tego, jaki wpływ miała ona na muzyków i proces tworzenia nowego albumu: „Nie ma takiego dnia, w którym bym nie myślał o nim. Wiele wydarzyło się w naszym życiu od 1995. Żyjemy, nigdy nie rozmawialiśmy o tym, ani nie dyskutowaliśmy na forum publicznym. Nie tworzymy piosenek o szybkich samochodach i dziewczynach. To o czym piszemy, to okres mówiący o tym, co wydarzyło się w życiu każdego z nas od momentu ostatniej płyty. I o tym śpiewamy na tym albumie[21]. W „Check My Brain” Cantrell opisał swoją przeprowadzkę z Seattle do Los Angeles, przedstawiając ją w formie ironii połączonej z sarkazmem[16]. Warstwa liryczna „Your Decision” opowiada o życiu w bólu i podejmowaniu właściwych decyzji życiowych[27]. Tekst „A Looking in View” muzyk opisał: „W zasadzie opowiada o wielu rzeczach, które trzymamy, zaciskamy gdzieś w głębi siebie. Mówi o tym, że wiele osób spośród nas decyduje się pozostać ze swoimi problemami, czy nawet z samym sobą wewnątrz siebie. Rzadko kiedy się zdarza, że w sposób odważny otwieramy się na zewnątrz. To jest taki wspólny czynnik, który łączy nas wszystkich. To zabawne jak czasami potrafimy ze sobą zaciekle walczyć, nie dążąc wcale do porozumienia”[30]. Utrzymany w charakterze melancholijnym „Private Hell”, stanowi nawiązanie do Layne’a Staleya, który przez lata walczył z uzależnieniem od narkotyków[27]. Zamykająca album kompozycja „Black Gives Way to Blue”, mająca emocjonalny ton, wyrażająca smutek i utratę, jest hołdem dla Staleya, złożonym przez zespół[16].

Wydanie[edytuj]

Pod koniec kwietnia Steve Appleford z dziennika „Los Angeles Times” poinformował, że materiał ukaże się we wrześniu nakładem Virgin/EMI, kończąc tym samym 20-letnią współpracę z wytwórnią Columbia[1]. 11 czerwca podano do wiadomości tytuł i datę premiery[31]. 14 lipca muzycy zagrali w Ricardo Montalbán Theatre w Los Angeles krótki akustyczny występ, w trakcie którego wykonali „Your Decision”, „Black Gives Way to Blue” i „Down in a Hole”. Gościnnie z zespołem wystąpił Derek Sherinian[32]. Po zakończeniu koncertu, za pośrednictwem systemu PA odbył się przedpremierowy odsłuch płyty[32]. 21 lipca na terenie Hollywood odbył się drugi odsłuch[32]. 12 sierpnia zaprezentowano okładkę albumu[33]. Premiera Black Gives Way to Blue nastąpiła 29 września[34]. W wersji iTunes dodane zostały w formie bonusu dwa utwory[35]. 17 października album zadebiutował na 5. pozycji zestawienia Billboard 200[5]. W Australii uplasował się na 12. pozycji, w Norwegii na 9., w Nowej Zelandii na 7., w Wielkiej Brytanii na 19.[36] Promowany był przez cztery single – „A Looking in View”, „Check My Brain”, „Your Decision” i „Lesson Learned[36]. Dwa z nich osiągnęły najwyższą lokatę zestawienia Mainstream Rock Songs[37]. Do wszystkich singlowych utworów zrealizowane zostały teledyski[36].

Odbiór[edytuj]

Krytyka[edytuj]

Zagregowane recenzje
Wydawca Ocena
Metacritic 69/100[38]
Recenzje
Wydawca Ocena
AllMusic 4/5 gwiazdek[2]
BBC Music korzystne[39]
Blabbermouth.net 8.5/10[22]
The Boston Globe 3.5/5 gwiazdek[23]
Classic Rock 9/10 gwiazdek[24]
Kerrang! 10/10 gwiazdek[40]
Metal Hammer 10/10[41]
PopMatters 7/10 gwiazdek[25]
Q 4/5 gwiazdek[42]
Reuters korzystne[43]
Rolling Stone 2.5/5 gwiazdek[44]
Spin 5/10 gwiazdek[45]
Teraz Rock 4/5 gwiazdek[28]
Uncut 3/5 gwiazdek[46]

Album w większości spotkał się z przychylnymi opiniami. Na podstawie ocen z recenzji na stronie Metacritic, zliczono średnią przedstawiającą przyjęcie przez medium krytyków. Black Gives Way to Blue osiągnął wynik 69/100, co pozwala sklasyfikować go jako „ogólnie przychylne recenzje”[38].

Stephen Thomas Erlewine z serwisu muzycznego AllMusic, w swojej recenzji podkreślił, że nowy album mimo wieloletniej przerwy, wciąż zachowuje charakterystyczne dla zespołu ciężkie i mroczne brzmienie. „Pomimo, iż Alice in Chains nigdy nie będzie zespołem kojarzącym się z dobrym samopoczuciem, to jednak namacalne jest poczucie ulgi, że muzycy znów mogą grać razem jako kwartet”[2]. Raziq Rauf z brytyjskiej rozgłośni BBC Music, zwraca uwagę na fakt, że „skażony talent Staleya, nigdy nie zostanie zapomniany”[39]. Autor dodaje: „Mimo monumentalnych przeszkód, Black Gives Way to Blue jest wielkim sukcesem”[39]. Ryan Ogle z wortalu internetowego Blabbermouth.net, przyznał albumowi 8.5 gwiazdki w dziesięciostopniowej skali uzasadniając: „Black Gives Way to Blue to uczciwe spojrzenie od wewnątrz, to jak dziś prezentuje się zespół. Przypomina w pewnym stopniu poprzednie albumy grupy, ale z zupełnie nowym doświadczeniem. Jest to album godny pochwały”[22]. Sarah Rodman z dziennika „The Boston Globe” podkreśla, że kwartet wciąż zachowuje swoje charakterystyczne brzmienie, łącząc ciężkie i dynamiczne kompozycje z lekkimi, utrzymanymi w stylistyce muzyki akustycznej utworami. Autorka zwraca uwagę, że pomimo iż na nowym wydawnictwie czuć jest „uzdrowienie i nadzieję”, to zawiera on wiele „mrocznych i ponurych przemyśleń”[23]. Siân Llewellyn z „Classic Rock”, w swojej recenzji pisze: „Zespół sam przyznaje się w pierwszym utworze: «There’s no going back to the place we started from…» Ale mogą się poruszać dalej. I to właśnie Alice in Chains zrobili. Parafrazując powieść Dave’a Eggersa, jest to naprawdę oszałamiające [i bolesne] dzieło oszałamiającego geniuszu”[24]. Jon Pareles z dziennika „The New York Times” przyznał: „Nowsze utwory są bardziej konwencjonalne niż stare, ale marka Alice in Chains pozostaje całkowicie rozpoznawalna: grunge lat 90., mroczny i nieubłagany”[47]. Andrew Blackie z czasopisma on-line PopMatters napisał: „Black Gives Way to Blue to warty album powrotny, zasługujący na te słowa. Biorąc jednak pod uwagę, że jest to pierwsza płyta Alice in Chains od 14 lat, nieodłącznym elementem wydania jest umieszczenie jej obok wcześniejszych nagrań grupy. To sprawia, że niestety jest to ich najsłabszy album od dłuższego czasu, brakuje werwy trzech pierwszych płyt [lub nawet minialbumów]”[25]. Autor zauważa również, że okładka albumu ukazująca serce, może symbolizować „ożywione życie w nowym Alice in Chains, wyrywanego z z popiołów”[25]. Paul Brannigan z brytyjskiego magazynu „Q”, w swej ocenie przyznaje, że jest to „wspaniały powrót”[42]. Recenzent podkreśla przy tym „zdumiewające melodie DuValla, które doskonale uzupełniają się z rytmami prowadzonymi przez Cantrella”[42]. Agencja prasowa Reuters, w swojej ocenie pisze: „Kwartet powraca z zestawem 11 utworów, które brzmią jakby były nagrane podczas sesji w 1995. Nowy wokalista William DuVall ma ten sam rodzaj kadencji i wagi głosu co Staley, a co ważniejsze, jego wokalna mieszanka z gitarami Cantrella zapewnia, że ten integralny harmoniczny znak towarowy pozostaje nienaruszony”[43]. Christian Hoard z dwutygodnika „Rolling Stone” zauważa, że album jest wypełniony mocną, energiczną i gitarową muzyką, czyli taką, z jakiej zespół słynął przed laty. Autor przyznaje, że kompozycję „Check My Brain” „śmiało można zakwalifikować do największych hitów zespołu”[44]. Kenny Herzog z amerykańskiego magazynu muzycznego „Spin”, pochwalił wokal DuValla w utworze „Private Hell”, a także podkreślił, że wyróżniającym się utworem na albumie jest „Check My Brain”, w której słychać jest echa dawnego Alice in Chains[45]. Brytyjski miesięcznik „Uncut” przyznał: „Dźwięk jest wciąż pełen groźby, melodii i zagłady, klin pełen znaków towarowych, ciężkich riffów Cantrella”[46].

Nagrody i nominacje[edytuj]

8 kwietnia 2010 Black Gives Way to Blue został nagrodzony statuetką Revolver Golden Gods Award w kategorii Album of the Year[13]. 19 kwietnia płyta zdobyła nagrodę polskiego przemysłu fonograficznego Fryderyk dla najlepszego albumu zagranicznego[48]. W roku 2009 Black Gives Way to Blue został nominowany do nagrody Metal Storm Award w kategorii The Best Alternative Metal Album, zajmując 2. miejsce[49]. W latach 2010 i 2011 utwory „Check My Brain” i „A Looking in View” uzyskały wyróżnienie w postaci nominacji do nagrody Grammy w kategorii Best Hard Rock Performance[50][51].

Sprzedaż[edytuj]

W pierwszym tygodniu od momentu premiery, Black Gives Way to Blue sprzedał się w ilości 3 tys. 517 kopii w Australii[52] i 126. tys. w Stanach Zjednoczonych[53]. Tygodnik „Billboard” na podstawie danych przygotowywanych przez system Nielsen SoundScan, opublikował ranking najlepiej sprzedających się hardrockowych/heavymetalowych albumów roku 2010. Black Gives Way to Blue uplasował się na 18. pozycji[54]. W Stanach Zjednoczonych uzyskał status złotej płyty za sprzedaż 434 tys. egzemplarzy[7]. W Kanadzie album również pokrył się złotem, po przekroczeniu progu 40. tys. kopii[6].

Wyróżnienia[edytuj]

Publikacja Kraj Wyróżnienie Rok Pozycja
„Metal Hammer” Wielka Brytania „50 najlepszych albumów 2009 roku”[55] 2009 2
„Kerrang!” „20 najlepszych albumów 2009 roku”[56] 2

Trasa koncertowa[edytuj]

Alice in Chains, 9 lipca 2010

Zespół rozpoczął intensywne koncertowanie przed premierą albumu, uczestnicząc na przełomie lutego i marca wraz z Bloodhound Gang i Nine Inch Nails jako headliner na Soundwave Festival w Australii[1]. Następnie grupa od maja do sierpnia zagrała krótką trasę po Stanach i Europie, występując w ramach Rock on the Range, uczestnicząc w brytyjskiej edycji Sonisphere Festival i supportując zespół Metallica w ramach World Magnetic Tour[30].

 Osobny artykuł: Black Gives Way to Blue Tour.

4 września koncertem w Waszyngtonie, zespół zainaugurował trasę Black Gives Way to Blue Tour, grając w Stanach Zjednoczonych i kontynencie europejskim. Muzycy występowali między innymi na największych festiwalach, takich jak Rock am Ring, Sonisphere Festival czy Nova Rock Festival[13]. 10 listopada wystąpili w brytyjskim programie Later... with Jools Holland, wykonując „Check My Brain”, „Black Gives Way to Blue” i „Lesson Learned”[57].

 Osobny artykuł: Blackdiamondskye.

16 września 2010 wraz z grupami Deftones i Mastodon, zespół wyruszył w mini tournée Blackdiamondskye, obejmujące miasta Stanów Zjednoczonych[58]. Podczas trwania trasy, grupa 8 października zagrała koncert w KeyArena w Seattle, który został zarejestrowany w formacie 3D[59]. Trasa zakończyła się 16 października koncertem w Las Vegas[58].

Lista utworów[edytuj]

Edycja podstawowa[60]

Nr Tytuł utworu Autorzy Długość
1. „All Secrets Known” Jerry Cantrell 4:43
2. Check My Brain Cantrell 3:58
3. „Last of My Kind” Cantrell • William DuVall 5:53
4. Your Decision Cantrell 4:43
5. A Looking in View Cantrell • Mike Inez • Sean Kinney • DuVall 7:06
6. „When the Sun Rose Again” Cantrell 4:00
7. „Acid Bubble” Cantrell 6:56
8. Lesson Learned Cantrell 4:17
9. „Take Her Out” Cantrell 4:00
10. „Private Hell” Cantrell 5:38
11. Black Gives Way to Blue Cantrell 3:04
54:18

Twórcy[edytuj]

Opracowano na podstawie materiału źródłowego[60]:

Alice in Chains

Muzycy sesyjni

Produkcja

  • Aranżacja: Jerry Cantrell, Mike Inez, Sean Kinney, William DuVall
  • Teksty utworów: Jerry Cantrell

Pozycje na listach i certyfikaty[edytuj]

Album[edytuj]

Lista (2009) Pozycja
Alben Top 100 (Szwajcaria)[62] 21
Album Top 100 (Holandia)[63] 34
Album Top 40 (Dania)[64] 13
Albums Chart Top 100 (Szkocja)[65] 20
Billboard 200 (Stany Zjednoczone)[5] 5
Billboard Canadian Albums (Kanada)[66] 4
Billboard Top Alternative Albums (Stany Zjednoczone)[67] 3
Billboard Top Digital Albums (Stany Zjednoczone)[68] 3
Billboard Top Hard Rock Albums (Stany Zjednoczone)[69] 2
Finland Albums Top 50 (Finlandia)[70] 11
France Albums Top 150 (Francja)[71] 46
Italy Albums Top 100 (Włochy)[72] 32
Mexico Albums Top 100 (Meksyk)[73] 88
NZ Top 40 Albums Chart (Nowa Zelandia)[74] 7
Official Albums Chart Top 100 (Wielka Brytania)[75] 19
OLiS (Polska)[76] 16
Oricon Albums Chart (Japonia)[77] 61
Spain Albums Top 100 (Hiszpania)[78] 54
Sverigetopplistan (Szwecja)[79] 20
Top 100 Album Charts (Niemcy)[80] 21
Top 50 Albums (Australia)[81] 4
Top 50 Prodejní (Czechy)[82] 17
Top 75 Artist Album (Irlandia)[83] 21
Top of the Shops (Chorwacja)[84] 17
Topp 40 Album (Norwegia)[85] 9
Ultratop 200 Albums (Belgia)[86] 26
Ultratop 200 Albums (Wa) (Belgia)[87] 31
Ö3 Austria Top 40 (Austria)[88] 14

Notowania końcoworoczne[edytuj]

Lista (2010) Pozycja
Billboard 200 (Stany Zjednoczone)[89] 174

Single[edytuj]

Rok Singel Najwyższa pozycja
Alternative Songs
[90]
Billboard Canadian Hot 100
[91]
Hot 100
[92]
Mainstream Rock Songs
[37]
Rock Songs
[93]
2009 A Looking in View 38 12 27
Check My Brain 1 62 92 1 1
Your Decision 4 57 1 1
2010 Lesson Learned 25 4 10
"–" oznacza, że utwór nie dostał się na listę.

Certyfikaty[edytuj]

Państwo Certyfikacja Sprzedaż
Kanada (MC)[6] złota płyta 40 000+[a]
Stany Zjednoczone (RIAA)[7] złota płyta 434 000+[b]

Uwagi

  1. Sprzedaż ustalona na podstawie certyfikatu przyznanego 19 lutego 2010.
  2. Sprzedaż ustalona na podstawie certyfikatu przyznanego 18 maja 2010.

Przypisy[edytuj]

  1. a b c d e Steve Appleford. A studio visit with Alice in Chains. „Los Angeles Times”, 25 kwietnia 2009. Tribune Company. ISSN 0742-4817. 
  2. a b c Stephen Thomas Erlewine: Black Gives Way to Blue – Alice in Chains (ang.). AllMusic. [dostęp 2011-07-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-07-21)].
  3. a b Naushad Kabir. Test Spin: Alice in Chains. „The Cornell Daily Sun”, 8 października 2009. ISSN 1095-8169. 
  4. a b c d e de Sola 2015 ↓, s. 337.
  5. a b c Alice in Chains – Chart History – Billboard 200 (ang.). Billboard. [dostęp 2011-07-25].
  6. a b c Gold/Platinum – Music Canada (ang.). Music Canada. [dostęp 2011-05-25].
  7. a b c Gold & Platinum – RIAA (ang.). Recording Industry Association of America. [dostęp 2011-05-25].
  8. de Sola 2015 ↓, s. 306.
  9. de Sola 2015 ↓, s. 293.
  10. a b de Sola 2015 ↓, s. 335.
  11. a b c d de Sola 2015 ↓, s. 336.
  12. a b Basista Alice in Chains o blaskach i cieniach powrotu (pol.). Magazyn Gitarzysta. [dostęp 2011-07-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-05-03)].
  13. a b c Kory Grow. Back to the Grind. „Revolver”, s. 59–61, kwiecień 2013. NewBay Media. ISSN 1527-408X. 
  14. ALICE IN CHAINS Begins Writing New Material (ang.). Blabbermouth.net. [dostęp 2009-06-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-07-08)].
  15. ALICE IN CHAINS To Enter Studio In October (ang.). Blabbermouth.net. [dostęp 2011-05-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-02-03)].
  16. a b c d de Sola 2015 ↓, s. 338.
  17. a b c d e f g h i j k l m Will Romano. Healing Heartache The New Incarnation of Alice in Chains on Rebuilding and Honoring the Past. „Electronic Musican”, 1 listopada 2009. NewBay Media. ISSN 2161-9867. 
  18. a b c d e f Bud Scoppa. Alice in Chains. „Mix”, s. 26–29, wrzesień 2009. NewBay Media. ISSN 0164-9957. 
  19. a b de Sola 2015 ↓, s. 338–339.
  20. a b c Charles R. Cross. Get Born Again. „Guitar World”, s. 72–76, grudzień 2009. Future US. ISSN 1045-6295. 
  21. a b John Benson: Alice In Chains Reunion Gives Way To New Album, Tour (ang.). Billboard. [dostęp 2017-05-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-06-24)].
  22. a b c d e Ryan Ogle: Black Gives Way To Blue (ang.). Blabbermouth.net. [dostęp 2009-09-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-12-11)].
  23. a b c Sarah Rodman: Alice in Chains back in business (ang.). The Boston Globe. [dostęp 2016-02-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-02-25)].
  24. a b c d e Siân Llewellyn. Black Gives Way to Blue. „Classic Rock”, s. 80, wrzesień 2009. Future plc. ISSN 1464-7834. 
  25. a b c d Andrew Blackie: Black Gives Way to Blue (ang.). PopMatters. [dostęp 2014-07-24]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-07-29)].
  26. Mikael Wood. No Excuses. „Revolver”, s. 51–52, listopad 2009. Future US. ISSN 1527-408X. 
  27. a b c Jacqui Swift. Layne’s blood will always run inside this band. „The Sun”, s. 62, 25 września 2009. News UK. ISSN 0307-2681. 
  28. a b c Bartek Koziczyński. Black Gives Way to Blue. „Teraz Rock”, s. 103, październik 2009. AD Music SA. ISSN 1730-394X. 
  29. Elton John Joins Alice in Chains’ New Album to Honor Layne Staley (ang.). Rolling Stone. [dostęp 2013-11-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-07-18)].
  30. a b ALICE IN CHAINS Announces Tour Dates (ang.). Blabbermouth.net. [dostęp 2017-05-13]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-12-20)].
  31. ALICE IN CHAINS: New Album Title, Release Date Revealed. Blabbermouth.net. [dostęp 2011-05-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-04-23)].
  32. a b c Dean Goodman: Alice in Chains previews new album in Los Angeles (ang.). Reuters. [dostęp 2010-15-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-10-22)].
  33. ALICE IN CHAINS: Black Gives Way To Blue Artwork Unveiled (ang.). Blabbermouth.net. [dostęp 2016-06-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-06-25)].
  34. de Sola 2015 ↓, s. 339.
  35. a b ALICE IN CHAINS: Black Gives Way To Blue iTunes Pre-Order To Include Two Bonus Tracks (ang.). Blabbermouth.net. [dostęp 2013-02-19]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-05-02)].
  36. a b c Jake Brown: Alice in Chains In the Studio. Rock N’ Roll Books, 2010. ISBN 0-9726142-6-5.
  37. a b Alice in Chains – Chart history – Mainstream Rock Songs (ang.). Billboard. [dostęp 2016-02-03].
  38. a b Black Gives Way To Blue Reviews (ang.). Metacritic. [dostęp 2014-07-24]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-02-02)].
  39. a b c Raziq Rauf: Black Gives Way to Blue (ang.). BBC. [dostęp 2009-09-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-07-19)].
  40. Black Gives Way to Blue. „Kerrang!”, s. 44, 13 października 2009. EMAP. ISSN 0262-6624. 
  41. Black Gives Way to Blue. „Metal Hammer”, s. 100–101, październik 2009. TeamRock. ISSN 0955-1190. 
  42. a b c Paul Brannigan. Black Gives Way to Blue. „Q”, s. 116, październik 2009. Wydawnictwo Bauer. ISSN 0955-4955. 
  43. a b Alice in Chains, Michael Buble (ang.). Reuters. [dostęp 2014-07-24]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-07-29)].
  44. a b Christian Hoard: Black Gives Way to Blue (ang.). Rolling Stone. [dostęp 2011-07-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-09-11)].
  45. a b Kenny Herzog. Black Gives Way to Blue. „Spin”, s. 72, październik 2009. ISSN 0886-3032. 
  46. a b Black Gives Way to Blue. „Uncut”, s. 85, grudzień 2009. Time Inc. UK. ISSN 1368-0722. 
  47. Jon Pareles. Dancing Around Death, With Elephant in Room. „The New York Times”, 12 marca 2010. ISSN 0362-4331. 
  48. Nominowani i laureaci 2010 (pol.). Związek Producentów Audio-Video. [dostęp 2012-12-02]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-12-05)].
  49. Metal Storm Awards 2009 (ang.). Metal Storm. [dostęp 2016-02-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-03-13)].
  50. Rock On The Net: 52nd Annual Grammy Awards – 2010 (ang.). [dostęp 2016-02-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-05-24)].
  51. Rock On The Net: 53nd Annual Grammy Awards – 2011 (ang.). [dostęp 2016-02-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-01-04)].
  52. ARIA Chart (ang.). [dostęp 2017-05-13]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-05-13)].
  53. Keith Caulfield. Streisand Leads a Record Eight Debuts in Top 10. „Billboard”, s. 37, 17 października 2009. Prometheus Global Media. ISSN 0006-2510. 
  54. Alice in Chains – Chart history (ang.). Billboard. [dostęp 2011-01-28].
  55. Metal Hammer Albums of 2009. „Metal Hammer”, grudzień 2009. Future Publishing. ISSN 0955-1190. 
  56. Kerrang!’s Top 20 Albums of 09. „Kerrang!”, grudzień 2009. EMAP. ISSN 0262-6624. 
  57. ALICE IN CHAINS On Later... With Jools Holland; More Performance Footage Available (ang.). Blabbermouth.net. [dostęp 2016-06-24]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-05-20)].
  58. a b Jon Wiederhorn. Kings of the Road. „Guitar World”, s. 69–76, 159–160, 2010. Future US. ISSN 1045-6295. 
  59. ALICE CHAINS: Seattle Concert To Be Filmed In 3D (ang.). Blabbermouth.net. [dostęp 2014-06-19]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-06-14)].
  60. a b Poligrafia dołączona do albumu Black Gives Way to Blue; wyd. Virgin/EMI, nr kat. 509999 67159 25.
  61. Poligrafia dołączona do albumu Black Gives Way to Blue; wyd. Virgin, nr kat. TOCP-66907.
  62. Alice In Chains – Black Gives Way To Blue (niem.). Hitparade.ch. [dostęp 2014-07-31]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-08-02)].
  63. Alice In Chains – Black Gives Way To Blue (niderl.). dutchcharts.nl. [dostęp 2014-07-31]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-08-02)].
  64. Alice In Chains – Black Gives Way To Blue (ang.). danishcharts.com. [dostęp 2014-07-31]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-08-02)].
  65. Official Scottish Albums Chart Top 100 (ang.). Official Charts Company. [dostęp 2017-05-13]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-11-25)].
  66. Alice in Chains – Chart History – Billboard Canadian Albums (ang.). Billboard. [dostęp 2017-05-14].
  67. Alice in Chains – Chart History – Top Alternative Albums (ang.). Billboard. [dostęp 2017-05-14].
  68. Alice in Chains – Chart History – Top Digital Albums (ang.). Billboard. [dostęp 2017-05-14].
  69. Alice in Chains – Chart History – Top Hard Rock Albums (ang.). Billboard. [dostęp 2017-05-14].
  70. Alice In Chains – Black Gives Way To Blue (ang.). finnishcharts.com. [dostęp 2011-07-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-03-24)].
  71. Alice In Chains – Black Gives Way To Blue (ang.). lescharts.com. [dostęp 2014-07-31]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-08-02)].
  72. Alice In Chains – Black Gives Way To Blue (ang.). italiancharts.com. [dostęp 2015-04-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-04-05)].
  73. Mexico Albums Top 100 (niem.). acharts.co. [dostęp 2017-05-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-05-14)].
  74. Alice In Chains – Black Gives Way To Blue (ang.). charts.org.nz. [dostęp 2014-07-31]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-08-02)].
  75. Official Albums Chart Top 100 (ang.). Official Charts Company. [dostęp 2011-03-06]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-05-13)].
  76. Oficjalna lista sprzedaży: 12 października 2009 (pol.). OLiS. [dostęp 2011-07-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-07-17)].
  77. アリス・イン・チェインズのCDアルバムランキング、アリス・イン・チェインズのプロフィールならオリコン芸能人事典-ORICON STYLE (jap.). Oricon. [dostęp 2014-02-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-01-26)].
  78. Alice In Chains – Black Gives Way To Blue (ang.). spanishcharts.com. [dostęp 2014-07-31]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-08-02)].
  79. Alice In Chains – Black Gives Way To Blue (ang.). swedishcharts.com. [dostęp 2014-07-31]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-08-02)].
  80. Offizielle Deutsche Charts (niem.). offiziellecharts.de. [dostęp 2017-05-13]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-05-13)].
  81. Alice In Chains – Black Gives Way To Blue (ang.). australian-charts.com. [dostęp 2011-07-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-06-30)].
  82. CNS IFPI (cz.). ifpicr.cz. [dostęp 2013-11-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-11-11)].
  83. TOP 75 ARTIST ALBUM, WEEK ENDING 1 October 2009 (ang.). chart-track.co.uk. [dostęp 2016-02-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-02-25)].
  84. Alice In Chains – Black Gives Way To Blue (chorw.). hdu-toplista.com. [dostęp 2011-07-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-07-03)].
  85. Alice In Chains – Black Gives Way To Blue (ang.). norwegiancharts.com. [dostęp 2014-07-31]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-08-02)].
  86. Alice In Chains – Black Gives Way To Blue (niem.). Ultratop. [dostęp 2014-07-31]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-08-02)].
  87. Alice In Chains – Black Gives Way To Blue (niem.). Ultratop. [dostęp 2014-07-31]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-08-02)].
  88. Alice In Chains – Black Gives Way To Blue (niem.). austriancharts.at. [dostęp 2014-07-31]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-08-02)].
  89. Billboard 200 Albums Year-End 2010 (ang.). Billboard. [dostęp 2014-07-24]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-06-24)].
  90. Alice in Chains – Chart history – Alternative Songs (ang.). Billboard. [dostęp 2016-02-03].
  91. Alice in Chains – Chart history – Billboard Canadian Hot 100 (ang.). Billboard. [dostęp 2016-02-03].
  92. Alice in Chains – Chart history – The Hot 100 (ang.). Billboard. [dostęp 2016-02-03].
  93. Alice in Chains – Chart history – Hot Rock Songs (ang.). Billboard. [dostęp 2016-02-03].

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]