Blastomer

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Blastomer (gr. blastos ‘kiełek’, ‘zarodek’; merizo ‘dzielę’) – każda komórka potomna blastuli powstała na skutek podziałów mitotycznych zygoty podczas stadium bruzdkowania[1][2][3]. Zygota dzieli się najpierw na dwa blastomery, a potem te dwie komórki dzielą się mitotycznie i powstają cztery komórki, które dzielą się następnie poprzecznie do poprzednich podziałów na 8 komórek, potem na 16, 32 i tak dalej, aż powstaje morula[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Czesław Jura, Jerzy Klag: Podstawy embriologii zwierząt i człowieka. T. 1. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2005. ISBN 83-01-14462-9.
  2. Encyklopedia Biologia. Agnieszka Nawrot (red.). Kraków: Wydawnictwo GREG, s. 67. ISBN 978-83-7327-756-4.
  3. a b Słownik tematyczny. Biologia, cz. 2, Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2011, s. 19, ISBN 978-83-01-16530-7.