Bleicherode

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bleicherode
Ilustracja
Herb
Herb
Państwo  Niemcy
Kraj związkowy Turyngia
Powiat Nordhausen
Powierzchnia 108,20 km²
Wysokość 237 m n.p.m.
Populacja (31 grudnia 2018)
• liczba ludności
• gęstość

10 419
96 os./km²
Nr kierunkowy 036338
Kod pocztowy 99735, 99752, 99759
Tablice rejestracyjne NDH
Plan Bleicherode
Położenie na mapie Turyngii
Mapa lokalizacyjna Turyngii
Bleicherode
Bleicherode
Położenie na mapie Niemiec
Mapa lokalizacyjna Niemiec
Bleicherode
Bleicherode
Ziemia51°26′N 10°34′E/51,433333 10,566667
Strona internetowa
Portal Portal Niemcy

Bleicherodemiasto i gmina (Landgemeinde) w Niemczech, w kraju związkowym Turyngia, w powiecie Nordhausen. Do 31 grudnia 2018 miasto pełniło funkcję "gminy realizującej" (niem. "erfüllende Gemeinde") dla gmin wiejskich: Etzelsrode, Friedrichsthal, Kehmstedt, Kleinbodungen, Kraja, Lipprechterode oraz Niedergebra. 1 stycznia 2019 gminy Etzelsrode, Friedrichsthal, Kleinbodungen, Kraja, Hainrode, Nohra, Wipperdorf i Wolkramshausen zostały przyłączone do miasta i stały się jego dzielnicami. Dla pozostałych gmin miasto nadal pełni funkcję "gminy realizującej" oraz dodatkowo dla gmin Großlohra i Kleinfurra[1].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Ratusz w Bleicherode

Pierwsza udokumentowana wzmianka o osadzie Blicherode pochodzi z 1130 roku, obszar ten zamieszkany był jednak już wcześniej, świadczy o tym m.in. zamek (gród) na wale oraz inne zabytki historyczne.

Bleicherode należało do części Królestwa Turyngii (Königreich Thüringen), które po zniszczeniu turyńskiej siedziby królów (dzisiaj ruiny zamku) zostało w roku 531 zdobyte przez sprzymierzonych Franków i Sasów. Ok. 250 lat później obszar ten należał do Księstwa Frankońskiego (Herzogtum Franken). Henryk IV von Hohnstein zdobył Bleicherode w 1303, a w 1322 nadał mu ograniczone prawa miejskie.

W 1326 roku miejscowość ta została po raz pierwszy wymieniona jako miasto, otrzymała własną pieczęć i herb. W 1442 roku powstał w Bleicherode Cech Płócienniczy (Związek Rzemieślników Odzieżowych), w 1503 uchwalono pierwszy statut miejski, z tego też roku pochodzi pierwsza wzmianka o szpitalu. Za czasów burmistrza Heinricha Heise w latach 1540/41 wybudowano ratusz miejski, na którego fundamentach, zniszczonych podczas wojny trzydziestoletniej, odbudowanych i zachowanych do dzisiaj, stoi odrestaurowany ratusz.

Podczas wojny trzydziestoletniej, 3 października 1632 roku, Bleicherode zostało splądrowane i podpalone przez oddziały grafa Gotfryda Henryka zu Pappenheim. Wskutek działań wojennych zniszczone zostały takie dziedziny gospodarki jak rolnictwo, tkactwo i rzemiosło. Mieszkańcy zajęli się hodowlą ślimaków. Od tego czasu nosili przezwisko Schneckenhengste (Schneckepol. ślimak, Hengst – ogier). W roku 1684 Bleicherode znalazło się pod władzą brandenburską, a od 1699 podlegało bezpośrednio królowi pruskiemu. Król Fryderyk II Wielki, odwiedził miasto w 1754 roku i wydał nakaz do powstania przemysłu tekstylnego, wskutek tego powstały pierwsze manufaktury.

18 kwietnia 1822 w Bleicherode urodził się prof. dr August Petermann. Był jednym z najbardziej znaczących kartografów swoich czasów.

W roku 1888 w okolicy Bleicherode znaleziono złoża soli, w sierpniu 1899 zbudowano pierwszy szyb i od roku 1890 życie miasta i okolic całkowicie zdominowało wydobycie soli. Po wybudowaniu w roku 1903 elektrowni, założeniu w 1911 roku centrali dalekobieżnej Südharz i budowie elektrowni Bleicherode-Ost, gospodarka energetyczna stała się jednym z ważniejszych sektorów gospodarki miasta. Wykorzystując położenie miasta, medyk Karol Keilholz założył tu w 1900 roku uzdrowisko, a w roku 1911 miejscowość otrzymała status kurortu (Luftkurort, Luft – powietrze), który utrzymało aż do I wojny światowej.

Po I wojnie światowej rozkwitł nie tylko przemysł, handel, rzemiosło ale także życie kulturalno-umysłowe miasta. W roku 1930 oddano pływalnię miejską, później kino. Obydwie instytucje czynne są do dziś.

Po zjednoczeniu Niemiec w roku 1990 "znikła" ponad 500-letnia tradycja przemysłu tekstylnego, a najbardziej znaczący pracodawca regionu – kopalnia soli – przerwała wydobycie. Rejony przemysłowe zostały udostępnione przez władze miasta inwestorom.

Współpraca[edytuj | edytuj kod]

Miejscowości partnerskie:[2]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]