Blok Antyfaszystowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Blok Antyfaszystowski – polska organizacja żydowska powstała w marcu 1942 r. w getcie warszawskim, z inicjatywy Komitetu Centralnego PPR, [1] stanowiąca porozumienie lewicowych syjonistów i komunistów. Inicjatorami powstania bloku byli: działacz PPR-uJózef Lewartowski, Mordechaj Anielewicz i Josef Kapłan z Haszomer Hacair, Szachno Sagan z Poalej Syjon Lewicy, Józef Sak ze środowiska syjonistów-socjalistów oraz Icchak Cukierman i jego żona Cywia Lubetkin z Hechaluc i Dror. W skład bloku nie weszła żydowska partia robotnicza Bund, którą podczas konferencji negocjacyjnej reprezentowali Abrasza Blum i Maurycy Orzech, mieli oni według raportów Hersza Berlińskiego i Icchaka Cukiermana odrzucić propozycję przystąpienia do wspólnej organizacji, argumentując to oczekiwaniem na ruchy środowisk socjalistycznych.

Organizacja działała w gettach Generalnego Gubernatorstwa i Śląska, stając się konspiracyjnym zalążkiem ruchu oporu. Wydawała także podziemną prasę.

Między majem a wrześniem 1942 kierownictwo Bloku Antyfaszystowskiego zostało rozbite przez Gestapo [1].

Członkowie organizacji uczestniczyli w powstaniu w getcie warszawskim, po włączeniu jej do ŻOB-u i w powstaniu w getcie białostockim, gdzie organizacja funkcjonowała pod nazwą Antyfaszystowski Blok Bojowy, a w okresie poprzedzającym powstanie organizowała ucieczki z getta i gromadziła broń do przyszłego zrywu.

Bibliografia[edytuj]

  • Bernard Ber Mark, Walka i zagłada warszawskiego getta (1959)

Przypisy[edytuj]

  1. a b Blok Antyfaszystowski. W: Wielka Encyklopedia PWN. T. 4. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2001, s. 166. ISBN 83-01-13437-2.