Błękitny Wieżowiec w Warszawie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Blue Tower Plaza)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Błękitny Wieżowiec
Błękitny Wieżowiec od strony północno-zachodniej
Błękitny Wieżowiec od strony północno-zachodniej
Państwo  Polska
Miejscowość Warszawa
Adres plac Bankowy 2
Architekt Jerzy Czyż, Andrzej Skopiński, Jan Furman, Lech Robaczyński, Marzena Leszczyńska
Inwestor Urząd m.st. Warszawy
Wysokość całkowita 120 m
Wysokość do dachu 100 m
Kondygnacje 27
Powierzchnia użytkowa 23 545 m²
Rozpoczęcie budowy po 1965
Ukończenie budowy 1991
Kolejni właściciele First Property plc
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
Błękitny Wieżowiec
Błękitny Wieżowiec
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
Błękitny Wieżowiec
Błękitny Wieżowiec
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Błękitny Wieżowiec
Błękitny Wieżowiec
Ziemia52°14′38″N 21°00′09″E/52,243889 21,002500

Błękitny Wieżowiec (dawniej Złocisty Wieżowiec) – wieżowiec znajdujący się przy placu Bankowym 2 w Warszawie.

Opis[edytuj]

Budynek znajduje się w miejscu zajmowanym przed II wojną światową przez warszawską Wielką Synagogę, wysadzoną w powietrze przez Niemców 16 maja 1943[1].

Budowa wieżowca trwała wiele lat i była kilkakrotnie przerywana. Pozwolenie na budowę zostało wydane w 1965, jednak w 1967 w związku z z brakami w dokumentacji oraz wątpliwościami dotyczącymi statyki konstrukcji budowę wstrzymano[2]. W 1971 po raz kolejny zmieniono konstrukcję budynku oraz inwestora (miał być przeznaczony dla centrali handlu zagranicznego Polimex-Cekop)[3]. Kolejny raz budowę wstrzymano po wybudowaniu głównej bryły. W 1985 niedokończoną inwestycję przekazano na własność miastu stołecznemu Warszawie[4]. Ze względu na pierwotny kolor elewacji budynek był nazywany „Złocistym Wieżowcem”.

W kwietniu 1988 podpisano umowę na dokończenie budowy z jugosłowiańskim konsorcjum Generalexport/Giposs[4]. Wartość kontraktu wynosiła 40,5 mln dolarów[4]. Miedzianą w kolorze elewację zastąpiono niebarwioną refleksyjną, która w pogodne dni odbija błękit nieba (stąd obecna nazwa). Była to pierwsza elewacja wykonana ze szkła refleksyjnego typu float w Warszawie[5].

Prace zakończono w 1991[6]. Wieżowiec liczy 120 metrów wysokości (z masztami anten) i 27 kondygnacji naziemnych.

Trzy piętra wieżowca przekazano Gminie Wyznaniowej Żydowskiej w Warszawie[7]. Wielką Synagogę upamiętnia tablica MSI umieszczona na fasadzie od strony ulicy Tłomackie.

„Klątwa rabinów”[edytuj]

Rekordowo długi czas budowy były tłumaczone klątwą, która rzekomo mieli rzucić warszawscy rabini na budowę wieżowca w miejscu zburzonej Wielkiej Synagogi[8].

Galeria[edytuj]

Przypisy

  1. Jana Fuchs: Miejsce po Wielkiej Synagodze. Warszawa: Żydowski Instytut Historyczny, 2016, s. 19. ISBN 978-83-65254-08-5.
  2. Jana Fuchs: Miejsce po Wielkiej Synagodze. Warszawa: Żydowski Instytut Historyczny, 2016, s. 146. ISBN 978-83-65254-08-5.
  3. Jana Fuchs: Miejsce po Wielkiej Synagodze. Warszawa: Żydowski Instytut Historyczny, 2016, s. 154. ISBN 978-83-65254-08-5.
  4. a b c Jana Fuchs: Miejsce po Wielkiej Synagodze. Warszawa: Żydowski Instytut Historyczny, 2016, s. 164. ISBN 978-83-65254-08-5.
  5. Marta Leśniewska: Architektura w Warszawie. Warszawa: Arkada Pracownia Historii Sztuki, 2005, s. 159. ISBN 83-908950-8-0.
  6. Marta Leśniakowska: Architektura w Warszawie 1989-2001. Warszawa: Arkada Pracownia Historii Sztuki, 2002, s. 153. ISBN 83-908950-5-6.
  7. Jana Fuchs: Miejsce po Wielkiej Synagodze. Warszawa: Żydowski Instytut Historyczny, 2016, s. 172–173. ISBN 978-83-65254-08-5.
  8. Jerzy S. Majewski: Przedmowa [w:] Jana Fuchs, Miejsce po Wielkiej Synagodze. Warszawa: Żydowski Instytut Historyczny, 2016, s. 17. ISBN 978-83-65254-08-5.

Linki zewnętrzne[edytuj]