Blues rock

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Blues rock
Pochodzenie Blues elektryczny, Rock and roll, Brytyjski blues
Czas i miejsce powstania Lata 60. XX wieku w Wielkiej Brytanii i USA,
Lata 70. XX wieku w Polsce
Instrumenty gitara elektryczna,
instrumenty klawiszowe,
gitara basowa,
perkusja,
harmonijka ustna
Największa popularność Lata 60. i 70., do dziś ciągle popularny[1]
Podgatunki
Heavy metal[2], Hard rock, Rock psychodeliczny, Boogie rock, Rock garażowy, Stoner rock
Podgatunki powstałe z połączenia z innym stylem muzycznym
Punk blues

Blues rock – styl w muzyce rockowej, powstały z połączenia elementów bluesa i rocka. Blues rock narodził się w połowie lat 60. XX wieku w Wielkiej Brytanii i Stanach Zjednoczonych. Pierwszymi artystami grającymi blues rocka byli Alexis Korner, John Mayall oraz Paul Butterfield[3].

Muzycy grający w tym stylu stawiali sobie za cel odrodzenie klasycznego bluesa. Choć muzyka przez nich grana strukturalnie odpowiadała temu gatunkowi muzyki, nie był to ortodoksyjny czarny blues, lecz styl osadzony w estetyce rockowej. Często też nazywany był „białym bluesem”.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Blues rock opiera się na bluesowej improwizacji i 12-taktowej strukturze bluesa. Często charakteryzuje go mocniejszy riff gitarowy oraz szybsze tempo.

Instrumenty[edytuj | edytuj kod]

Do najważniejszych instrumentów stosowanych w blues rocku zalicza się gitarę elektryczną, gitarę basową oraz zestaw perkusyjny. Wokal również przeważnie odgrywa kluczową rolę, jednak nie zawsze, biorąc pod uwagę liczbę instrumentalnych utworów blues-rockowych. Oprócz tego wykorzystywane są instrumenty klawiszowe, takie jak syntezator, fortepian czy organy Hammonda. Brzmienie przesterowanych gitar odróżnia blues rocka od tradycyjnego bluesa, w którym standardem jest gitara akustyczna.

Przypisy

  1. History of Rock Music.
  2. Weinstein, Deena, „Heavy Metal: The Music and its Culture”, DaCapo, 2000, ISBN 0-306-80970-2, s. 14.
  3. Allmusic.com.