Bożidar Dimitrow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bożidar Dimitrow
Bozhidar Dimitrov.jpg
Data i miejsce urodzenia 3 grudnia 1945
Sozopol, Bułgaria
Minister bez teki
Okres od 27 lipca 2009
Przynależność polityczna GERB
Poprzednik brak
Dyrektor Narodowego Muzeum Historii
Okres od grudzień 2001
do 27 lipca 2009
Poprzednik Teofana Matakiewa-Lilkowa
Następca Cwetana Kiosewa
Dyrektor Narodowego Muzeum Historii
Okres od grudzień 1994
do kwiecień 1998
Poprzednik Rumen Katinczarow
Następca Ilia Prokopow

Bożidar Dimitrow Stojanow (bułg.: Божидар Димитров Стоянов, ur. 3 grudnia 1945 w Sozopolu) – bułgarski historyk, specjalizujący się w bułgarskim średniowieczu, urzędnik państwowy i polityk, dwukrotnie (1994-1998 i 2001-2009) dyrektor Narodowego Muzeum Historii w Sofii, członek Bułgarskiej Partii Socjalistycznej, a następnie partii GERB i z jej ramienia deputowany na Zgromadzenie Narodowe 41. kadencji (od 2009) oraz minister bez teki, odpowiedzialny za sprawy religii i Bułgarów mieszkających poza granicami kraju, w rządzie Bojka Borisowa (od 2009).

Życiorys[edytuj]

Urodził się w rodzinie uchodźców z Tracji Wschodniej. Po ukończeniu studiów rozpoczął prace badawcze dotyczące bułgarskiej historii dawnej. W Paryżu ukończył specjalistyczny kurs paleografii. W latach 80. jako jedyny historyk z Bułgarii otrzymał dostęp do Tajnych Archiwów Watykanu, co zostało ocenione jako duży sukces, zważywszy na ówczesne położenie polityczne kraju rządzonego przez dyktatora Todora Żiwkowa. W czerwcu 2009 roku wyszło na jaw, że w Dimitrow był wówczas współpracownikiem bułgarskiej służby bezpieczeństwa (Dyrżawna Sigurnost).

W grudniu 1994 roku został dyrektorem Narodowego Muzeum Historii w Sofii. Cztery lata spędzone na tym stanowisku okraszone były spektakularnymi wydarzeniami, takimi jak oskarżenie Alberta Benbasata, dyrektora Departamentu Muzeów i Galerii w Ministerstwie Kultury, o nielegalne wyworzenie dzieł sztuki za granicę, oraz konflikt z prezydentem Bułgarii Petyrem Stojanowem o ewentualny zwrot do klasztoru Zografskiego cennego, wywiezionego nielegalnie do Bułgarii rękopisu Słowianobułgarskiej historii. Ostatecznie Dimitrow został zdymisjonowany latem 1998 roku przez minister kultury Emmę Moskową.

Od 1998 do 2001 roku pracował jako dziennikarz; pisał artykuły oraz książki poświęcone historii Bułgarii. W 2003 roku powstała kontrowersyjna publikacja „Dziesięć kłamstw macedonizmu”, chłodno przyjęta przez środowiska macedońskie w Bułgarii.

W 2001 roku ponownie został dyrektorem Narodowego Muzeum Historii, najpewniej z inspiracji ówczesnego prezydenta socjalisty Georgiego Pyrwanowa. Od drugiej połowy lat 90. Dimitrow był aktywnym członkiem Bułgarskiej Partii Socjalistycznej: z jej list startował w wyborach parlamentarnych w 1997 i 2001 roku, ale za każdym razem nieskutecznie.

W 2005 roku otwarcie wystąpił przeciwko kierownictwu partii, kiedy sprzeciwił się wystawieniu kandydatury Tatiany Donczewej w wyborach na stanowisko burmistrza Sofii. Został zawieszony w prawach członka BPS. W wyborach poparł zaś Bojka Borisowa. Od tego czasu datuje się ich bliska współpraca. Dimitrow wystartował z list założonej przez niego partii Obywatele na rzecz Europejskiego Rozwoju Bułgarii w wyborach parlamentarnych w 2009 roku i zdobył mandat deputowanego. Kilka tygodni później przyjął propozycję wejścia do rządu Borisowa na stanowisko ministra bez teki, odpowiedzialnego za sprawy Bułgarów mieszkających poza granicami kraju. Przeciwko tej nominacji wypowiedziały się prawicowe partie popierające gabinet; ich zdaniem członkiem rządu nie powinien być dawny współpracownik służby bezpieczeństwa.