Bobby Inman

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Bobby Inman
Bobby Inman
Admiral Admiral
Data i miejsce urodzenia 4 kwietnia 1931
Rhonesboro (Teksas)
Przebieg służby
Lata służby 1951−1982
Siły zbrojne United States Navy United States Navy
Stanowiska dyrektor Biura Wywiadu Marynarki Wojennej
dyrektor NSA
z-ca dyrektora CIA
Odznaczenia
Navy Distinguished Service Medal  (Stany Zjednoczone) Defence Superior Service Medal (USA) Legia Zasługi (USA) Medal za Chwalebną Służbę  (Stany Zjednoczone) Medal Pochwalny Połączonych Sił (Stany Zjednoczone) Navy Unit Commendation (USA) Navy Meritorious Unit Commendation Medal Okupacyjny Marynarki Wojennej National Defense Service Medal Korean Service Medal (pięciokrotnie) Vietnam Service Medal (trzykrotnie) Order Zasługi dla Bezpieczeństwa Narodowego – Medal Gukseon (Korea Płd.) Korean Presidential Unit Citation (Korea Płd.) United Nations Korea Medal (ONZ) Order Marynarki Wojennej za Wybitną Służbę II klasy (Wietnam Płd.) Gallantry Cross Unit Citation (Wietnam Płd.) Vietnam Campaign Medal (Wietnam Płd.)

Bobby Ray Inman (ur. 4 kwietnia 1931 w Rhonesboro w stanie Teksas)[1]admirał US Navy oraz funkcjonariusz amerykańskich służb specjalnych, w strukturach których zajmował w swojej długiej karierze wysokie stanowiska dowódcze. Był m.in. dyrektorem Biura Wywiadu Marynarki Wojennej, Agencji Bezpieczeństwa Narodowego (NSA) oraz zastępcą dyrektora Centrali Wywiadu (CIA).

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w miejscowości Rhonesboro w Teksasie. Tuż po ukończeniu studiów na University of Texas w 1951, wstąpił do United States Navy Reserve. W 1952 został powołany do US Navy, otrzymując stopień podporucznika. Początkowo pełnił służbę liniową, a następnie jako specjalista w dziedzinie wywiadu. W 1971 ukończył Naval War College. W październiku 1974, już jako komandor US Navy, został mianowany dyrektorem Biura Wywiadu Marynarki Wojennej. W lipcu 1972 został awansowany do stopnia kontradmirała. W 1976 został zastępcą generała Lew Allena, ówczesnego dyrektora Agencji Bezpieczeństwa Narodowego, a po jego odejściu w 1977 – dyrektorem. Pełnił tę funkcję do lutego 1981, wówczas już z pełną rangą admiralską (był pierwszym oficerem wywiadu Marynarki Wojennej awansowanym do tego stopnia), otrzymał stanowisko zastępcy dyrektora Centrali Wywiadu, na którym pozostał do chwili przejścia w stan spoczynku, co nastąpiło w lipcu 1982. Jego odejście z wywiadu przypisywano zatargom osobistym z ówczesnym DCI Williamem Caseyem. Po odejściu z funkcji zastępcy DCI przez krótki czas był doradcą zdominowanej przez demokratów Komisji ds. Wywiadu Izby Reprezentantów. Z funkcji tej zrezygnował, zarzucając komisji stronniczość polityczną, i poświęcił się działności biznesowej.

16 grudnia 1993 prezydent Stanów Zjednoczonych Bill Clinton poinformował o zamiarze mianowania go sekretarzem obrony, lecz Inman na początku 1994 wycofał publicznie swoją kandydaturę ze względu na rozpętaną przeciwko niemu kampanię prasową.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]