Bobby Robson

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Bobby Robson
Bobby Robson Cropped.jpg
Imię i nazwisko Robert William Robson
Data i miejsce
urodzenia
18 lutego 1933
Sacriston,  Anglia
Data i miejsce
śmierci
31 lipca 2009
hrabstwo Durham,  Anglia
Pseudonim Wor Bobby, Uncle Sir Bob
Pozycja środkowy napastnik
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1950-1956
1956-1962
1962-1967
1967-1968
Anglia Fulham
Anglia West Bromwich Albion
Anglia Fulham
Kanada Vancouver Royals
152 (68)
239 (56)
192 (9)
- (-)
Reprezentacja narodowa
Lata Reprezentacja
1957-1962  Anglia 20 (4)
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
1968
1969-1982
1982-1990
1990-1992
1992-1994
1994-1996
1996-1997
1998-1999
1999-2004
2006-2007
Anglia Fulham
Anglia Ipswich Town
 Anglia
Holandia PSV Eindhoven
Portugalia Sporting Lizbona
Portugalia FC Porto
Hiszpania FC Barcelona
Holandia PSV Eindhoven
Anglia Newcastle United
 Irlandia (konsultant)

Bobby Robson, właśc. Robert William Robson (ur. 18 lutego 1933 w Sacriston, zm. 31 lipca 2009 w hrabstwie Durham[1]) – angielski piłkarz i trener piłkarski. Był jednym z najbardziej utytułowanych szkoleniowców na świecie, prowadził m.in. FC Barcelonę, PSV Eindhoven, FC Porto, a w latach 1982–1990 był selekcjonerem reprezentacji Anglii, z którą na Mundialu 1990 zajął IV miejsce. Od stycznia 2006 był konsultantem selekcjonera drużyny narodowej Irlandii. Zmarł na chorobę nowotworową.

Kariera piłkarska[edytuj | edytuj kod]

Był najmłodszym synem Lilian Watt-Robson i Philipa Robsona, górnika oraz wiernego kibica Newcastle United, który zaszczepił młodemu Bobby'emu miłość do futbolu. Za namową ojca Robson zapisał się do szkółki piłkarskiej Fulham Londyn, a w maju 1950 podpisał z tym klubem zawodowy kontrakt. W jego barwach występował przez sześć kolejnych lat. W marcu 1956 przeniósł się do West Bromwich Albion, gdzie potwierdził opinię jednego z najbardziej utalentowanych i najpracowitszych pomocników w lidze. W tym okresie zadebiutował również w reprezentacji Anglii. Sześć lat później powrócił do Fulham. W 1967 na krótko wyjechał do Kanady, gdzie jako grający menedżer w kilku pierwszych meczach ligowych poprowadził zespół Vancouver Whitecaps. Piłkarską karierę zakończył po powrocie do Anglii w wieku trzydziestu czterech lat.

W lidze angielskiej rozegrał 584 mecze i strzelił 133 bramki. W reprezentacji Anglii rozegrał 20 meczów i strzelił 4 bramki.

Kariera szkoleniowa[edytuj | edytuj kod]

Po powrocie z Kanady przez jedenaście miesięcy prowadził Fulham Londyn.

Na początku 1969 roku przeniósł się do Ipswich Town, w którym spędził kolejne trzynaście lat. Z zespołu broniącego się przed spadkiem zbudował poważną siłę angielskiej piłki przełomu lat 70. i 80. Drużyna dwukrotnie zdobywała wicemistrzostwo Anglii, raz Puchar Anglii oraz w 1981 po zwycięstwie w dwumeczu nad AZ AlkmaarPuchar UEFA. Zasługą Robsona było również rozbudowanie szkółki młodzieżowej klubu, w której zaczynały piłkarską przygodę późniejsze filary Ipswich oraz drużyny narodowej.

Po Mundialu 1982 zdymisjonowany został selekcjoner reprezentacji Ron Greenwood. Na jego następcę wybrany został Robson, który podobnie jak Alf Ramsey, trener mistrzowskiej drużyny z 1966, do kadry narodowej trafił z Ipswich Town. Robson prowadził drużynę "Albionu" w dwóch finałach mistrzostw świata – w 1986 i w 1990, za każdym razem Anglicy przegrywali z późniejszym triumfatorem. Najpierw wyeliminowała ich Argentyna (po dwóch bramkach Diego Maradony, w tym tzw. "ręce Boga"), a cztery lata później odpadli w półfinale po rzutach karnych z RFN. Mimo to, wynik uzyskany we Włoszech (IV miejsce) jest najlepszy od 1966 i do dziś żadnemu kolejnemu selekcjonerowi nie udało się zajść wyżej. Po tym turnieju angielska federacja zdecydowała się nie przedłużać kontraktu z Robsonem. Jego selekcjonerski bilans: 95 meczów – 47 zwycięstw, 30 remisów i 18 porażek. Po odejściu ze stanowiska selekcjonera królowa Elżbieta II przyznała mu tytuł Komandora Orderu Imperium Brytyjskiego.

W 1990 roku przyjął ofertę PSV Eindhoven, z którym w ciągu dwóch sezonów zdobył dwa tytuły mistrza Holandii. Jednak brak sukcesów na arenie międzynarodowej i konflikt z zawodnikami sprawiły, że w 1993 przeniósł się do Portugalii. Przez rok pracował w Sportingu Lizbona, skąd niespodziewanie, mimo dobrych wyników w lidze, został zwolniony w grudniu 1994. Szefowie głównego rywala Sportingu – FC Porto – miesiąc później zatrudnili Anglika u siebie. Pod koniec sezonu prowadzone przez Robsona "Smoki" wygrały z białozielonymi z Lizbony w finale Pucharu Portugalii. Później Porto dwukrotnie triumfowało w rozgrywkach o mistrzostwo kraju.

W 1996 Robson przeniósł się do FC Barcelona. Jedną z pierwszych decyzji szkoleniowca było kupienie za 20 milionów funtów Brazylijczyka Ronaldo. W sezonie 1996–1997 Barcelona zdobyła Superpuchar Hiszpanii, Puchar Hiszpanii oraz Puchar Zdobywców Pucharów, a Robson został wybrany na najlepszego trenera Europy. Na początku kolejnego sezonu przez kilka miesięcy pełnił funkcję dyrektora sportowego klubu. W 1998 po raz drugi znalazł zatrudnienie w PSV Eindhoven.

We wrześniu 1999 po siedemnastu latach nieobecności powrócił do Premiership. W Newcastle United pracował przez pięć lat. W sezonie 2002–2003 klub zajął w lidze czwarte miejsce, a rok później – trzecie. Robson wprowadził także Newcastle do Ligi Mistrzów. Został zwolniony w sierpniu 2004 po kilku słabszych meczach ligowych.

W 2002 w uznaniu zasług w działalności trenerskiej królowa Elżbieta II nadała mu tytuł szlachecki.

Od 13 stycznia 2006 Robson był konsultantem selekcjonera reprezentacji Irlandii Steve'a Stauntona. Zadaniem tego duetu był awans do Mistrzostw Europy w 2008.

Robson od 1992 cierpiał na chorobę nowotworową. W 2008 założył fundację, której celem jest zbieranie środków na walkę z rakiem[2]. Zmarł 31 lipca 2009. Pięć dni przed śmiercią Robson obecny był na zorganizowanym przez jego fundację meczu charytatywnym między oldboyami Anglii i Niemiec, który odbył się na St James' Park w Newcastle.

Sukcesy szkoleniowe[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Media nie podały dokładnego miejsca śmierci
  2. Sir Bobby launches cancer charity. W: BBC News [on-line]. [dostęp 2008-03-25].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]