Boczków

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Boczków
Państwo  Polska
Województwo wielkopolskie
Powiat ostrowski
Gmina Nowe Skalmierzyce
Wysokość 135 m n.p.m.
Liczba ludności (2005) 400
Strefa numeracyjna (+48) 62
Kod pocztowy 63-460
(poczta: Nowe Skalmierzyce)
SIMC 0204458
Położenie na mapie gminy Nowe Skalmierzyce
Mapa lokalizacyjna gminy Nowe Skalmierzyce
Boczków
Boczków
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Boczków
Boczków
Położenie na mapie świata
Mapa lokalizacyjna świata
Boczków
Boczków
Ziemia 51°43′50″N 17°59′28″E/51,730556 17,991111

Boczkówwieś w gminie Nowe Skalmierzyce, w powiecie ostrowskim, w województwie wielkopolskim. Liczy około 400 mieszkańców. Leży na szlaku turystycznym Szczypiorno-Nowe Skalmierzyce.

Położenie[edytuj]

Położona na Wysoczyźnie Kaliskiej, na wysokości ok. 135 m n.p.m., przy wschodniej granicy powiatu, przy drodze gminnej Nowe Skalmierzyce-Kalisz-Dobrzec, ok. 1 km na północ od Nowych Skalmierzyc, ok. 18 km na północny wschód od Ostrowa, przy zachodniej granicy Kalisza.

Historia[edytuj]

Znany od 1403 roku. W latach 1869–1880 właścicielami majątku byli Karol Kretschmer i Grambsch. Pod koniec XIX wieku wieś liczyła, według Słownika Geograficznego Królestwa Polskiego 76 mieszkańców, a majątek 135. 27 grudnia 1918 roku został tu zastrzelony przez żołnierzy niemieckich pełniący służbę patrolową odolanowianin Jan Mertka z Batalionu Pogranicznego (utworzonego w Szczypiornie m.in. w oparciu o żołnierzy I Pułku Piechoty Polskiej, uczestników wydarzeń Republiki Ostrowskiej). W odpowiedzi Polacy zajęli Boczków, który w ten sposób stał się pierwszą wyzwoloną miejscowością Wielkopolski[potrzebny przypis]. Miejscowość przynależała administracyjnie przed rokiem 1887 do powiatu odolanowskiego, w latach 1975-1998 do województwa kaliskiego, a w latach 1887–1975 i od 1999 do powiatu ostrowskiego.

Zabytki[edytuj]

  • dwór z połowy XIX wieku, zbudowany na planie litery T, z czterokolumnowym frontowym portykiem z okołodworskim parkiem krajobrazowym o powierzchni 1,7 ha oraz zabudowaniami pofolwarcznymi z końca XIX wieku.