Body Worlds

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Body Worlds (właściwie: BodyWorlds, tytuł niemiecki: Körperwelten, pl.: Cielesne światy) – wspólny tytuł kilku ruchomych ekspozycji, wystawianych na całym świecie od 1995 r., prezentujących plastynaty, głównie ludzkich zwłok.

Pomysłodawcą i twórcą ekspozycji jest Gunther von Hagens.

Wystawy BodyWorlds zarejestrowały duże zainteresowanie widzów. Organizator podał, że do jesieni 2009 r. ekspozycje na całym świecie obejrzało ponad 28 milionów osób.[1] Aby dotrzeć do jak największej liczby odbiorców, prezentowanych jest równocześnie sześć wersji wystawy:

  • „BodyWorlds” (domyślnie: 1),
  • „BodyWorlds and the Brain (2)”,
  • „BodyWorlds and Story of the Heart (3)” (prezentowana w Ameryce),
  • „BodyWorlds - Eine Herzenssache (4)” (prezentowana w Europie),
  • „BodyWorlds & The Mirror of the Time (5)” oraz
  • „BodyWorlds and Cycle of Life (6)”.

Na świecie inni wystawcy podejmowali się organizacji podobnych ekspozycji, z naturalnymi lub syntetycznymi preparatami ludzkimi. Choć sama plastynacja zwłok jest objęta ścisłą kontrolą patentową, to ciało ludzkie, jako takie nie może podlegać prawom autorskim i próby Hagensa sądownego uniemożliwienia podobnych ekspozycji nie były skuteczne. BodyWorlds naśladuje się m.in. w Korei Płd., Wielkiej Brytanii, USA, Meksyku oraz w Polsce, prezentując szczątki ludzkie, spreparowane różnymi metodami, mającymi naśladować plastynację von Hagensa.

W 2003, gdy wystawa była prezentowana w Monachium (Niemcy), groziła jej likwidacja, gdyż według bawarskiego prawa sanitarnego ludzkie zwłoki muszą być pochowane w ciągu 96 godzin od śmierci, chyba że służą do celów naukowych. Władze Bawarii odmówiły uznania plastynatów wystawowych za „pomoce naukowe”. Nie doszło jednak do konfiskaty spreparowanych zwłok i pochowania ich na monachijskim Cmentarzu Północnym na skutek opieszałości organów sądowych a von Hagens wywiózł wszystkie eksponaty z Bawarii po pół roku trwania wystawy.

W styczniu 2004 niemiecki tygodnik „Der Spiegel” postawił zarzut, że na wystawie pokazywano zwłoki skazańców chińskich wyroków śmierci. Po wygranym procesie z tygodnikiem, a po zakończeniu wystawy we Frankfurcie nad Menem wiosną 2004, Gunther von Hagens oświadczył, że BodyWorlds nie będą już nigdy prezentowana w Niemczech z powodu nasilających się medialnych ataków na wystawę, motywowanych religijnie. Wkróce jednak wycofał się z tej decyzji i jego ekspozycje są nadal prezentowane w Niemczech.

Władze Polski nie wyrażały zgody von Hagensowi na zorganizowanie wystaw BodyWorlds w Poznaniu i Warszawie, uzasadniając to różnicami kulturowymi w podejściu do kwestii ciał zmarłych. Takich przeszkód nie widziano jednak w przypadku kopii wystaw, zatytułowanej „Bodies... The Exhibition”. W lutym 2009, w Warszawie pozwolono na jej ekspozycję Royowi Gloverowi, konkurentowi von Hagensa[2]. Wystawę można oglądać od 26.09.2015 r. do 24.12.2015 roku we Wrocławiu. Od lutego do maja 2017 roku wystawa prezentowana jest w Katowicach w DH Supersam.

Dobre wyniki finansowe wystaw BodyWorlds pozwoliły Guntherowi von Hagensowi na budowę oddziałów jego Instytutu Plastynacji m.in. w Chinach i Kirgistanie.

W 2005 r. władze Polski odmówiły Hagensowi prawa zakupy opuszczonych obiektów po PGR pod budowę kolejnego oddziału Instytutu i magazynu ekspozycji BodyWorlds. Odrzuconą przez Polaków inwestycję, pierwotnie zaplanowaną dla Sieniawy Żarskiej w woj. lubuskim, przyjęły w 2006 r. do realizacji władze odległego o ok. 90 km niemieckiego miasta Guben. W powstałym tam Plastinarium są m.in. magazynowane eksponaty, które przygotowywane są do kolejnych wystaw.

Ciekawostki[edytuj]

  • Wersja pierwsza wystawy, BodyWorld (1), prezentuje plastynat konia z jeźdźcem.
  • Wersja czwarta wystawy, BodyWorlds, która zainaugurowała w Manchesterze (Anglia), prezentuje plastynat wielkiego goryla.
  • Wersja piąta wystawy, BodyWorlds & The Mirror of the Time prezentuje, jako przeciwwagę plastynatu, malarską wersją zmarłego, w artystycznym ujęciu jako lustrzane odbicie.
  • Wersja szósta wystawy, BodyWorlds and Cycle of Life, prezentuje plastynat żyrafy.
  • W Wielkiej Brytanii wystawy spotkały się z poparciem National Health Service (NHS), państwowej służby zdrowia oraz Brytyjskiego Czerwonego Krzyża (BRC), które przy tej okazji poszukują dawców organów i krwiodawców[3].
  • Na potrzeby wystaw w 2005 r. rozpoczęto w Instytucie Plastynacji w Heidelbergu proces plastynacji słonicy Samby, padłej w niemieckim zoo w Neunkirchen. Preparat zwierzęcia powinien być gotowy do ekspozycji w roku 2010. Słonica Samba będzie największym na świecie eksponatem tego rodzaju[4].

Miasta wystaw i czas ich trwania[edytuj]

Body Worlds (1)[edytuj]

Body Worlds and the Brain (2)[edytuj]

Body Worlds and Story of the Heart (3)[edytuj]

Body Worlds - Eine Herzenssache (4)[edytuj]

Body Worlds & The Mirror of the Time (5)[edytuj]

Body Worlds and The Cycle of Life (6) (niem.: Körperwelten und der Zyklus des Leben)[edytuj]

Publikacje[edytuj]

  • Franz Josef Wertz, Brigitte Tag (eds.): „Schöne Neue Körperwelten, Der Streit um die Ausstellung”, Klett-Cotta Verlag, Stuttgart 2001. Sześciu autorów dyskutuje o naukowych i etycznych apsektach wystawy (niem.) ​ISBN 3-608-94311-0

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj]