Bogdan Łysak

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bogdan Łysak
Data i miejsce urodzenia 12 kwietnia 1936
Kielce
Poseł VIII kadencji Sejmu PRL
Okres od 23 marca 1980
do 31 sierpnia 1985
Przynależność polityczna Stronnictwo Demokratyczne
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Brązowy Krzyż Zasługi Medal 30-lecia Polski Ludowej Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Srebrny Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Brązowy Medal „Za zasługi dla obronności kraju”

Bogdan Stanisław Łysak (ur. 12 kwietnia 1936 w Kielcach) – polski inżynier, działacz państwowy i gospodarczy, poseł na Sejm PRL VII i VIII kadencji (1976–1985), wiceminister administracji i gospodarki przestrzennej (lata 80.), wiceprezes Najwyższej Izby Kontroli (1989–1991).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył studia w Wyższej Szkole Ekonomicznej we Wrocławiu. W trakcie nauki pracował w Wojewódzkim Przedsiębiorstwie Geodezji Gospodarki Komunalnej. Po powrocie do Kielc pełnił obowiązki kierownika Działu Planu Budownictwa Wojewódzkiej Komisji Planowania Gospodarczego przy WRN (1960–1967). W 1961 wstąpił do Stronnictwa Demokratycznego (w latach 1980–1981 członek prezydium i sekretarz CK). W latach 1973–1980 zasiadał w Wojewódzkiej Radzie Narodowej w Kielcach. W 1976 uzyskał mandat posła na Sejm VII kadencji z okręgu Kielce. Zasiadał w Komisji Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych oraz Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska. W 1980 ponownie znalazł się w Sejmie (z tego samego okręgu i w tych samych Komisjach). W latach 80. pełnił obowiązki wiceministra administracji i gospodarki przestrzennej[1]. Funkcję podsekretarza stanu (wiceministra) pełnił w latach 1982–1987; w tym czasie kilkakrotnie następowały reorganizacje administracji rządowej, z związku z czym był kolejno wiceministrem administracji, gospodarki terenowej i ochrony środowiska (do 1983), administracji i gospodarki przestrzennej (1983–1985), wreszcie budownictwa, gospodarki przestrzennej i komunalnej. W czerwcu 1989 został wiceprezesem Najwyższej Izby Kontroli, od marca do maja 1991 pełnił obowiązki prezesa z nominacji marszałka Sejmu (w okresie między odwołaniem Tadeusza Hupałowskiego i powołaniem Waleriana Pańki). W latach 1988–1990 był członkiem Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa[2].

Działał w sektorze prywatnym. W latach 90. był wiceprzewodniczącym Rady Nadzorczej Exbudu[3].

Dyrektor biura Polskiego Związku Pracodawców Budownictwa[4] oraz członek indywidualny Business Centre Club.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • (oprac. Barbara Koziej-Żukowa; oprac. biograficzne posłów: Marian Kunkowski, Władysław Witold Spychalski), Stronnictwo Demokratyczne w Polsce Ludowej. T. 6. Udział Stronnictwa w pracach Sejmu PRL VIII kadencji. Cz. 1. Od marca 1980 do 31 grudnia 1981 r., Wydawnictwo Epoka, Warszawa 1983
  • Strona sejmowa posła VIII kadencji
  • Tadeusz Mołdawa, Ludzie władzy 1944–1991. Władze państwowe i polityczne Polski według stanu na dzień 28 II 1991, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1991, s. 171, 179–181, 451