Bogdan Bartnikowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bogdan Bartnikowski
Data i miejsce urodzenia 24 stycznia 1932
Warszawa
Zawód dziennikarz, pisarz
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski

Bogdan Stanisław Bartnikowski (ur. 24 stycznia 1932 w Warszawie[1]) – polski wojskowy, prozaik i reportażysta.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W czasie powstania warszawskiego był łącznikiem, walczył na Ochocie (pseud. Mały)[2]. Jeszcze w sierpniu 1944 osadzony wraz z matką w KL Auschwitz-Birkenau[1][2], w styczniu 1945 wywieziony do Blankenburga, gdzie do czasu wyzwolenia w kwietniu tegoż roku pracował przymusowo przy odgruzowywaniu niemieckiej stolicy[1].

Po powrocie do Polski kształcił się w Państwowym Gimnazjum i Liceum im. Stefana Batorego, w 1952 zaczął naukę w Oficerskiej Szkole Lotniczej w Dęblinie. Będąc zawodowym wojskowym, do 1968 służył jako pilot, później zatrudniony w prasie wojskowej do czasu przejścia w stan spoczynku w 1985[1].

Jaki prozaik debiutował w 1966 zbiorem opowiadań o ludziach lotnictwa. W 1969 opublikował Dzieciństwo w pasiakach, kilkakrotnie wznawiane i tłumaczone m.in. na język niemiecki[1].

Odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (2002)[3].

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Nad chmurami, Wyd. MON, Warszawa 1966
  • Dzieciństwo w pasiakach, Nasza Księgarnia, Warszawa 1969
  • Zatory, Wyd. MON, Warszawa 1969
  • Daleka droga, Nasza Księgarnia, Warszawa 1971
  • Powrót nad Wisłę, Nasza Księgarnia, Warszawa 1972
  • Spojrzenie w niebo, Wyd. MON, Warszawa 1972
  • Atlantycka wyprawa „Kopernika”, Wyd. Morskie, Gdańsk 1975
  • Błękitny balet, Krajowa Agencja Wydawnicza, Warszawa 1975
  • Do zobaczenia na górze!, Wyd. MON, Warszawa 1975
  • Nieziemskie przygody, Nasza Księgarnia, Warszawa 1975
  • Gdzie diabeł nie może, Krajowa Agencja Wydawnicza, Warszawa 1976
  • Zielone skrzydła, Wyd. MON, Warszawa 1976
  • Fruwające wiatraki: przygody własne i cudze, Nasza Księgarnia, Warszawa 1978
  • W misji specjalnej, Wyd. MON, Warszawa 1978
  • Kalendarze z hełmem, Wyd. MON, Warszawa 1981
  • Chorążowie, Wyd. MON, Warszawa 1983
  • Opowieści zastępowego, Krajowa Agencja Wydawnicza, Warszawa 1983
  • Nocą przychodzi śmierć, Wyd. MON, Warszawa 1985
  • Dni długie jak lata, Nasza Księgarnia, Warszawa 1989
  • Godzina z Nike, Abrys, Kraków 2000
  • Dotknięcie raju: wiersze o Tajlandii, IBiS, Warszawa 2003
  • Księżyc dla straceńców, Oficyna Wydawnicza Ston 2, Kielce 2006
  • Mgnienia, Oficyna Wydawnicza Ston 2, Kielce 2009
  • Bardzo blisko ziemi, Komograf, Ożarów Mazowiecki 2014[4]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e Bogdan Bartnikowski. fpnp.pl. [dostęp 2015-02-02].
  2. a b Bogdan Bartnikowski. 1944.pl. [dostęp 2015-02-02].
  3. M.P. z 2002 r. Nr 18, poz. 322
  4. Bartnikowski, Bogdan. bn.org.pl. [dostęp 2015-02-02].