Bogdan Góralczyk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bogdan Góralczyk
Ilustracja
Kraj działania  Polska
Data i miejsce urodzenia 16 sierpnia 1954
Siedlce
Doktor habilitowany nauk o polityce
Specjalność: politologia, sinologia
Alma Mater Uniwersytet Warszawski
Wykładowca
Stanowisko Dyrektor Centrum Europejskiego UW
Ambasador RP w Tajlandii
Okres spraw. 2003 - 15 sierpnia 2008
Poprzednik Jerzy Surdykowski
Następca Jerzy Bayer
Odznaczenia
Krzyż Wielki Orderu Sikatuny (Filipiny)

Bogdan Jacek Góralczyk (ur. 16 sierpnia 1954[1] w Siedlcach[2]) – polski politolog, doktor habilitowany, sinolog, dyplomata, publicysta.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył dziennikarstwo i sinologię w Instytucie Orientalistycznych Wydziału Neofilologii na Uniwersytecie Warszawskim. Na UW uzyskał też doktorat. Stypendysta Fundacji Fulbrighta Uniwersytetu Kalifornijskiego w San Diego[2].

Od 1984 do 1991 pracował w Polskim Instytucie Spraw Międzynarodowych. W latach 1991–1998 przebywał na placówce dyplomatycznej na Węgrzech jako kierownik wydziału politycznego i zastępca ambasadora. Od listopada 2001 do maja 2003 szef gabinetu ministra spraw zagranicznych Włodzimierza Cimoszewicza[3]. W latach 2003–2008 był ambasadorem RP w Tajlandii, akredytowanym także w Republice Filipin i Związku Mjanmy (d. Birma).

Jest profesorem w Centrum Europejskim Uniwersytetu Warszawskiego. Specjalizuje się we współczesnych stosunkach międzynarodowych, ze szczególnym uwzględnieniem roli Chin. Zajmuje się także globalizacją, transformacją pokomunistyczną i problematyką węgierską. Profesor wizytujący na wielu uniwersytetach, w tym wielu na terenie Chin i Indii. Od 2012 zaangażowany w wieloletni projekt nt. badań sinologicznych na globie, prowadzony przez National Taiwan University a od 2015 także Chińską Akademię Nauk Społecznych w Pekinie. W latach 2010–2012 redaktor naczelny rocznika naukowego "Azja-Pacyfik", a od 2016 "Yearbook of Polish European Studies".

Od 1 września 2016 dyrektor Centrum Europejskiego UW oraz naczelny redaktor Programu Wydawniczego tego Centrum.

Stały komentator TVN24 Biznes i Świat, występujący też w innych kanałach. Częsty gość w radiu Tok FM. Stale publikuje m.in. na portalach obserwatorfinansowy.pl, wp.pl oraz kwartalnikach ASPEN Review-Prague i Przegląd Polityczny. W 2013 otrzymał najwyższe odznaczenie filipińskie przyznawane obcokrajowcom: Krzyż Wielki Orderu Sikatuny.

Zna języki: angielski, węgierski, rosyjski, chiński i hiszpański[3].

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Pekińska Wiosna 1989, Warszawa 1999
  • Węgierski pakiet, Warszawa 2000 (wersja węgierska: Magyar törésvonalak, Budapeszt 2001)
  • Węgry: Transformacja pokomunistyczna 1990-2003, Warszawa 2003
  • Zmierzch i brzask. Notes z Bangkoku, Toruń 2009
  • Chiński feniks. Paradoksy wschodzącego mocarstwa, Warszawa 2009
  • Polska-Chiny. Wczoraj, dziś, jutro (red.), Toruń 2009 (Rozszerzona wersja anglojęzyczna 2014)
  • Złota ziemia roni łzy. Esej birmański, Toruń 2010
  • Przebudzenie smoka. Powrót Chin na scenę globalną, Warszawa 2012
  • Sun Yat-sen. Misjonarz rewolucji, Warszawa 2013
  • Unia Europejska jako aktor na scenie globalnej. Razem czy osobno?, Warszawa 2014
  • European Union on The Global Scene: United or Irrelevant?, Warsaw 2015
  • Wielki Renesans. Chińska transformacja i jej konsekwencje, Warszawa 2018

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. The Library of Congress, Góralczyk, Bogdan, id.loc.gov [dostęp 2018-02-19].
  2. a b Barbara Wizimirska (red.), Rocznik Polskiej Polityki Zagranicznej, Warszawa: Polski Instytut Spraw Międzynarodowych, 2002.
  3. a b Komisja Spraw Zagranicznych /nr 114/ Biuletyn nr 2235/IV, 16 września 2003.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]