Bogdan Wrzochalski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Bogdan Wrzochalski (ur. 6 lutego 1954 w Przasnyszu), prawnik i dyplomata.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Absolwent Liceum Ogólnokształcącego w Przasnyszu (matura 1973) i Wydziału Prawa Uniwersytetu Warszawskiego (dyplom 1977). W 1990 r. uzyskał na Wydziale Prawa UW tytuł doktora nauk humanistycznych w zakresie filozofii na podstawie dysertacji Filozofia prawa Gustawa Radbrucha kontra filozofia prawa w Trzeciej Rzeszy. Za pracę doktorską otrzymał II Nagrodę miesięcznika „Państwa i Prawa” w konkursie na najlepsze prace doktorskie i habilitacyjne (1992).

W latach 198283 odbył staż naukowy na Uniwersytecie Jagiellońskim, a w roku akademickim 1984/85 przebywał na stypendium DAAD na uniwersytetach w Bonn i w Monachium.

Swoje poglądy naukowe prezentował m.in. Na Światowym Kongresie Filozofii Prawa I Filozofii Społecznej w Getyndze w 1991 r. Jest członkiem Szwajcarskiego oraz Niemieckiego Stowarzyszenia Filozofii Prawa i Filozofii Społecznej, a także uczestnikiem konferencji tych stowarzyszeń.

Pracował od 1978 r. w MSZ, w latach 1985–1989 uczestniczył jako prawnik m.in. w rokowaniach między PRL a NRD na temat rozgraniczenia obszarów morskich w Zatoce Pomorskiej. W latach 19931996 był naczelnikiem Wydziału Współpracy Transgranicznej, następnie przebywał w placówkach zagranicznych w Berlinie Zachodnim (19891990), Berlinie (19901993), Bratysławie (19961997) i ponownie w Berlinie (19972001).

W latach 20012004 był pierwszym radcą w Departamencie Europy MSZ, od 1 lipca 2007 do 25 sierpnia 2008 – szefem ambasady RP w Bratysławie (chargé d’affaires a.i.), później radcą-ministrem i kierownikiem Wydziału Politycznego tej placówki. W latach 2010–2012 był kierownikiem aplikacji dyplomatyczno-konsularnej w MSZ, a także prowadził wykłady dla pracowników MSZ z historii dyplomacji polskiej II RP oraz okresu PRL. Od 22 września 2014 r. jest zastępcą dyrektora Instytutu Polskiego w Wiedniu.

Wykładowca akademicki, m.in. na Uniwersytecie Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie. Publikował m.in. w Miesięczniku Literackim, Więzi, Przeglądzie Zachodnim. W latach 2010–2014 wykładał na UKSW w Instytucie Politologii etykę dyplomatyczno-konsularną, etykę polityczną oraz etykę funkcjonariuszy służb państwowych. Jest autorem m.in. publikacji z zakresu etyki dyplomacji, w tym o postaci Raoula Wallenberga.

W 2004 r. uhonorowany został statuetką Przasnyskiego Koryfeusza. W 2008 roku otrzymał od Muzeum Kultury Żydowskiej w Bratysławie Medal Rabina Chatama Sofera. Jest członkiem honorowym polsko-słowackiego Euroregionu Tatry (2010).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]