Bogoljub Jevtić

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bogoljub Jevtić
ilustracja
Data i miejsce urodzenia 24 grudnia 1886
Kragujevac
Data i miejsce śmierci 1960
Paryż
Królestwo Jugosławii Premier Jugosławii
Okres od 20 grudnia 1934
do 24 czerwca 1935
Przynależność polityczna Jugosłowiański Związek Radykalny
Poprzednik Nikola Uzunović
Następca Milan Stojadinović
Królestwo Jugosławii Minister spraw zagranicznych
Okres od 2 lipca 1932
do 24 czerwca 1935
Poprzednik Vojislav Marinković
Następca Milan Stojadinović

Bogoljub Jevtić serb. Богољуб Јевтић (ur. 24 grudnia 1886 w Kragujevacu, zm. 1960 w Paryżu[1]) – serbski polityk i dyplomata, premier Jugosławii (1934-1935), minister spraw zagranicznych (1932-1935).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył gimnazjum w Kragujevacu, a następnie studiował prawo w Belgradzie[1]. Naukę kontynuował w Wyższej Szkole Handlowej w Berlinie, studiował także ekonomię w Zurychu. Po powrocie do kraju wziął udział w wojnach bałkańskich i w I wojnie światowej. Wraz z armią serbską przeszedł przez Albanię i znalazł się na Korfu. W 1917 w stopniu podporucznika piechoty walczył na froncie salonickim[1].

Od 19 października 1917 w służbie dyplomatycznej, początkowo na placówce w Sztokholmie, a następnie w Londynie. W 1920 pełnił funkcję sekretarza delegacji serbskiej, która uczestniczyła w Paryżu w negocjacjach dotyczących reparacji wojennych. W kolejnych latach pracował w poselstwach Królestwa SHS w Paryżu i w Brukseli. W latach 1926-1928 kierował poselstwem w Tiranie, a następnie w Wiedniu i w Budapeszcie. W latach 1929-1932 pełnił funkcję ministra dworu królewskiego[1]. W 1932 stanął na czele resortu spraw zagranicznych w gabinecie Milana Srškicia. Przygotowywał wizytę króla Aleksandra I we Francji, w czasie której monarcha padł ofiarą zamachu[1]. W Marsylii Jevtić jechał w samochodzie tuż za tym, który stał się celem zamachu i miał słyszeć ostatnie słowa, wypowiadane przez umierającego Aleksandra I.

Zamach marsylski (1934), w tle B. Jevtić spieszący z pomocą królowi (w cylindrze)

Po śmierci króla Jevtić stanął na czele rządu, funkcję tę sprawował przez 6 miesięcy. W lutym 1935 został mianowany senatorem, w Senacie reprezentował banowinę dunajską[1].

W 1941, po agresji niemieckiej opuścił kraj. 21 sierpnia 1941 objął stanowisko ministra bez teki w gabinecie Dušana Simovicia. 9 września 1943 objął funkcję ambasadora Jugosławii w Londynie, którą pełnił do października 1944, kiedy przeszedł na emeryturę. Po zakończeniu wojny pozostał w Wielkiej Brytanii, gdzie współpracował z emigracyjną Radą Narodową, kierowaną przez Slobodana Jovanovicia. Ostatnie lata życia spędził w Paryżu. Pochowany w kwaterze żołnierzy serbskich na cmentarzu wojennym w Thiais[1].

Był odznaczony Orderem Orła Białego III i V kl., Orderem Świętego Sawy I i III kl., a także Orderem Korony Jugosłowiańskiej[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h Momčilo Pavlović: Senatori Kraljevine Jugoslavije. Biografski leksikon. Belgrad: 2016, s. 137-139. ISBN 978-86-7403-206-0.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Momčilo Pavlović: Senatori Kraljevine Jugoslavije. Biografski leksikon. Belgrad: 2016, s. 137-139. ISBN 978-86-7403-206-0.