Bogoria (powiat staszowski)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy wsi w powiecie staszowskim. Zobacz też: Bogoria.
Bogoria
Herb
Herb Bogorii
Fragment rynku i zabytkowy kościół
Fragment rynku i zabytkowy kościół
Państwo  Polska
Województwo świętokrzyskie
Powiat staszowski
Gmina Bogoria
Liczba ludności (2006) 930
Strefa numeracyjna (+48) 15
Kod pocztowy 28 - 210
Tablice rejestracyjne TSZ
SIMC 0788070
Położenie na mapie województwa świętokrzyskiego
Mapa lokalizacyjna województwa świętokrzyskiego
Bogoria
Bogoria
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Bogoria
Bogoria
Położenie na mapie świata
Mapa lokalizacyjna świata
Bogoria
Bogoria
Ziemia 50°39′00″N 21°15′27″E/50,650000 21,257500
Strona internetowa miejscowości

Bogoriawieś w Polsce położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie staszowskim. Siedziba gminy Bogoria. W latach 1616-1869 miasto.

W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa tarnobrzeskiego.

Historia[edytuj]

Początkowo była to wieś należąca do rodu Bogoriów ze Skotnik. W 1578 r. wieś miała 7 łanów i była zamieszkiwana przez 7 kmieci, 2 zagrodników, 3 komorników oraz 6 ubogich. W 1616 r. Krzysztof Bogoria Podłęcki założył tu miasto. Przywilej lokacyjny wydał król Zygmunt III Waza. Założyciel miasta wybudował tu ratusz i ustanowił cechy. Mieszkańcy Bogorii otrzymali przywilej warzenia i szynkowania trunków. W latach 1619-1645 Bogoria otrzymała przywileje na organizowanie 8 jarmarków rocznie.

Bogoria została w znacznym stopniu zniszczona przez wojska szwedzkie w czasie potopu. W latach 1662-1663 miasto zamieszkiwane było przez 303 mieszkańców. W kolejnych latach liczba ta zmniejszyła się jeszcze bardziej, do 99 mieszkańców w 1674 r.

W XVIII w. Bogoria ponownie zaczęła się rozwijać, szczególnie handel i rzemiosło. W Bogorii funkcjonowała fabryka sukna. W 1770 r. pożar zniszczył niemal całe miasto, w tym znajdujący się na rynku ratusz. Kolejne wielkie pożary miały miejsce w 1893 i w 1914 r. Każdy z nich powodował ogromne zniszczenia, ponieważ w zabudowie Bogorii przeważały budynki drewniane.

W 1827 r. Bogoria liczyła 73 domy i była zamieszkiwana przez 425 osób. W 1869 r. Bogoria, jak większość miasteczek w zaborze rosyjskim utraciła prawa miejskie.

W czasie II wojny światowej w okolicy miało miejsce wiele akcji zbrojnych polskiego ruchu oporu. W czasie działań wojennych wieś została zniszczona w blisko 80%[1].

Zabytki[edytuj]

Kościół pw. Świętej Trójcy w Bogorii

Ludzie związani z Bogorią[edytuj]

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. a b Lechosław Herz: Góry Świętokrzyskie (mapa turystyczna). Warszawa - Wrocław: Państwowe Przedsiębiorstwo Wydawnictw Kartograficznych, 1982.
  2. a b c Rejestr zabytków nieruchomych. Narodowy Instytut Dziedzictwa. [dostęp 2015-09-12].

Bibliografia[edytuj]

  • "Miasta polskie w Tysiącleciu", przewodn. kom. red. Stanisław Pazyra, Zakład Narodowy imienia Ossolińskich, Wrocław - Warszawa - Kraków, 1965-1967

Linki zewnętrzne[edytuj]