Bogusław Banaszak

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bogusław Banaszak
Data urodzenia 3 lutego 1955
Zawód profesor prawa, wykładowca

Bogusław Banaszak (ur. 3 lutego 1955) – polski profesor nauk prawnych, specjalista prawa konstytucyjnego i prawa administracyjnego. Dziekan Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Zielonogórskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W latach 1973–1975 studiował prawo na Uniwersytecie Wrocławskim. W 1983 uzyskał stopień naukowy doktora nauk prawnych na podstawie rozprawy Cechy ustrojowe państw socjalistycznych w Azji[1]. W 1991 uzyskał stopień naukowy doktora habilitowanego.

W semestrze letnim 1994 był profesorem wizytującym na Uniwersytecie Wiedeńskim. Od 1998 jest profesorem nauk prawnych.

Został wykładowcą prawa konstytucyjnego i prawa administracyjnego na Uniwersytecie Wrocławskim oraz w Collegium Polonicum w Słubicach, wspólnej placówce Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza i Europejskiego Uniwersytetu Viadrina we Frankfurcie nad Odrą.

Od maja 2000 do października 2001 członek Rady Doradczej do spraw Praw Człowieka przy Ministrze Spraw Zagranicznych. 4 listopada 2004 odebrał tytuł doktora honoris causa Uniwersytetu w Peczu (Węgry), natomiast w 2010 otrzymał tytuł doktora honoris causa Uniwersytetu w Piteşti w Rumunii.

Od 2010 członek korespondent hiszpańskiej Królewskiej Akademii Nauk[2]. Doradca Rzecznika Praw Obywatelskich. Przewodniczący Rady Legislacyjnej przy Prezesie Rady Ministrów X kadencji.

W listopadzie 2010 został zgłoszony przez posłów Platformy Obywatelskiej jako kandydat na sędziego Trybunału Konstytucyjnego[3]. Po nieudzieleniu mu rekomendacji przez prezydium klubu parlamentarnego PO w związku z ujawnieniem zarzutów o plagiat zrezygnował z kandydowania[4].

Autor ponad 250 prac naukowych, wśród których są monografie, podręczniki, studia i artykuły. Kilkadziesiąt z nich opublikowano za granicą (na Węgrzech, w Austrii, Niemczech, Francji, Chile, Korei Południowej, Holandii).

Kontrowersje[edytuj | edytuj kod]

Został posądzony o plagiat związany z wydaniem w 2003 polsko-niemieckiego Słownika prawa i gospodarki[5] pod red. B. Banaszaka. W związku z tym toczy się przeciwko niemu proces w sprawie cywilnej z powództwa dr Aliny Kilian, autorki Słownika języka prawniczego i ekonomicznego[6] wydanego w 2000[7]

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Aubert Jean F., Banaszak Bogusław, Lüthi Ruth, Parlament Szwajcarii. Wstęp i tłum. Bogusław Banaszak. Oprac. J.F Aubert, R. Lüthi, L. Meyer, H. Hirter, A. Huber-Hotz, C. Lanz, M. Graf K. Nuspliger, F. Meier-Grob, B.M. Gadient. Warszawa 2000 Wydawn.Sejmowe ss. 217.
  • Balicki Ryszard, Boć Jan, Banaszak Bogusław , Konstytucje Rzeczypospolitej oraz komentarz do Konstytucji RP z 1997 roku. Red. Jan Boć. Wrocław 1998 Kolonia Limited ss. 360.
  • Preisner Artur, Balicki Ryszard, Banaszak Bogusław, Słownik wiedzy o Sejmie. Wyd. 2 zm. i uzup. Red. Artur Preisner. Warszawa 2001 Wydawn.Sejmowe ss. 249.
  • Balicki Ryszard, Nowacka Ewa, Banaszak Bogusław, Ustrój administracji publicznej. Red. Ewa J. Nowacka. Oprac.: R. Balicki, B. Banaszak, A. Błaś, J. Boć, M. Masternak-Kubiak, J. Niczyporuk, E.J. Nowacka, K. Nowacki, J. Szreniawski. Warszawa 1999 [2000] Wydawn.Prawn.PWN ss. 219.

Przypisy

  1. Urszula Glensk: Jakich PiS ma ekspertów prawa. polityka.pl, 16 grudnia 2015. [dostęp 2015-12-17].
  2. Wrocław: Kolejne honory dla profesora Banaszaka. gazetawroclawska.pl, 28 maja 2010. [dostęp 2015-11-26].
  3. Lista kandydatów na sędziów Trybunału Konstytucyjnego (druk nr 3573). W: Sejm Rzeczypospolitej Polskiej [on-line]. sejm.gov.pl, 5 listopada 2010. [dostęp 2015-11-26]. s. 2.
  4. Michał Kokot, Ewa Siedlecka: Trybunał Konstytucyjny nie dla prof. Banaszaka. wroclaw.wyborcza.pl, 25 listopada 2010. [dostęp 2015-11-26].
  5. Rechts- und Wirtschaftswörterbuch polnisch-deutsch, Warszawa 2003 Wyszukaj tę książkę w księgozbiorze Biblioteki Narodowej
  6. Wörterbuch der Rechts- und Wirtschaftssprache, Warszawa 2000 Wyszukaj tę książkę w księgozbiorze Biblioteki Narodowej
  7. Ewa Siedlecka, Kandydat do Trybunału Konstytucyjnego z procesem Gazeta Wyborcza, [dostęp 18.11.2010]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]