Bogusław Biberstein Błoński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Bogusław Biberstein Błoński z Błoni, herbu Bibersztein (zm. w 1765) – cześnik kamieniecki, podstoli sanocki 1746, podczaszy 1750, stolnik w 1758 roku; z tego ostatniego urzędu zrezygnował w 1762 r. i został kasztelanem sanockim między 1762 a 1764 r. Był też marszałkiem sądów kapturowych sanockich.

W XVII stuleciu rodzina Błońskich posiadała Błonie, Kazimierzę Małą, Luboczę, Lubień i Lubinkę, a także Łukianowice k. Wojnicza, Borowę,Dzierżenin, Podbrzeże, Janowice, Faściszowę, Wróblewice i Lucławice.

Bogusław Biberstein Błoński ożenił się z Pelczanką. Miał syna Józefa Błońskiego - chorążego sanockiego, który poślubił Lewicką – kasztelankę inflancką.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Kasper Niesiecki, Jan Nepomucen Bobrowicz, Herbarz polski Kaspra Niesieckiego S.J., s. 200.
  • Teodor Morawski, Dzieje narodu polskiego: Stanisław August, 1877, s. 478.