Bogusław Dybaś

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Bogusław Stanisław Dybaś (ur. 22 września 1958 w Warszawie) – polski historyk specjalizujący się w historii nowożytnej Polski.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył I Liceum Ogólnokształcące w Toruniu. W 1977 roku rozpoczął studia historyczne na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika. Ukończył je w 1981 roku, stopień doktora nauk humanistycznych uzyskał w 1987 roku. Tematem jego pracy doktorskiej, wykonywanej pod opieką Jacka Staszewskiego, był Sejm pacyfikacyjny w 1699. Stopień doktora habilitowanego nauk humanistycznych w zakresie historii (o specjalności historia nowożytna) uzyskał na UMK w 1998 roku na podstawie rozprawy Fortece Rzeczypospolitej: studium z dziejów budowy fortyfikacji stałych w państwie polsko-litewskim w XVII wieku. Stopień profesora nauk humanistycznych otrzymał w 2009 roku.

Od 2007 roku jest dyrektorem Stacji Naukowej PAN w Wiedniu.

Z żoną Elżbietą, z domu Kwiatkowską, również historyczką, ma dwie córki: Magdalenę i Małgorzatę.

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Miscellanea źródłowe do historii kultury i sztuki Torunia (1989, współautor, ​ISBN 83-04-02643-0​)
  • Toruńska przeprawa i mosty na Wiśle (1989, wspólnie z Kazimierzem Walczakiem)
  • Toruń: mini-guide en français (1998, przewodnik po Toruniu z ilustracjami Stanisława Klimka, ​ISBN 83-86642-34-3​)
  • Księga cechowa złotników krakowskich 1462-1566 (2000, opracowanie wspólnie z Januszem Tandeckim, ​ISBN 83-85938-42-7​)
  • Na obrzeżach Rzeczypospolitej: sejmik piltyński w latach 1617-1717 (z dziejów instytucji stanowej) (2004, ​ISBN 83-231-1793-4​)

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]