Bogusław Kożusznik

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bogusław Kożusznik
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 29 stycznia 1910
Sucha Dolna
Data i miejsce śmierci 9 lipca 1996
Warszawa
Poseł na Sejm Ustawodawczy
Okres od 4 lutego 1947
do 1 sierpnia 1952
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Medal Komisji Edukacji Narodowej Odznaka tytułu honorowego „Zasłużony Nauczyciel PRL” Order Lwa Białego II Klasy (Czechy) Order Lwa Białego III Klasy (Czechy)
Grób Bogusława Kożusznika na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach

Bogusław Kożusznik (ur. 29 stycznia 1910 w Suchej Dolnej, zm. 9 lipca 1996 w Warszawie) – polski lekarz, profesor medycyny, działacz polityczny i społeczny.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodzony na Zaolziu, ukończył medycynę w Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Karola w Pradze. W 1935 uzyskał stopień doktora, a w 1965 tytuł profesora[1].

Do 1939 pracował w szpitalu górniczym w Petrzkowicach (dzielnica Ostrawy). Następnie pełnił funkcje dyrektora szpitala zakaźnego w Karwinie[2]. Po włączeniu Zaolzia do Polski występował w obronie lekarzy narodowości czeskiej urodzonych na tych ziemiach, którym nakazano je opuścić w ciągu 48 godzin[3].

Podczas II wojny światowej był ochotnikiem w Wojsku Polskim. Po klęsce kampanii wrześniowej przez Litwę, Łotwę, Szwecję, Norwegię i Anglię dotarł do Francji, gdzie w Wojsku Polskim pełnił funkcję lekarza poborowego. Następnie razem z Wojskiem Polskim przedostał się do Wielkiej Brytanii, gdzie współtworzył rządową administrację polską na uchodźstwie (był m.in. naczelnikiem wydziału zdrowia w Ministerstwie Pracy i Opieki Społecznej oraz lekarzem naczelnym Polskiej Marynarki Handlowej z siedzibą w Londynie[1]). W 1945 wrócił do Polski i włączył się w tworzenie struktur służby zdrowia (zwłaszcza inspekcji sanitarnej). Dzięki niemu do Polski po raz pierwszy sprowadzono w tym czasie znaczne ilości penicyliny[3].

Wiceminister zdrowia (1946–1959), poseł na Sejm Ustawodawczy z ramienia PPS i PZPR (1947–1952), Główny Inspektor Sanitarny Polski (1955–1959)[1]. Został pierwszym dyrektorem Studium Doskonalenia Lekarzy, wcześniej był jego współtwórcą[2]. W latach 1971–1977 pełnił funkcję dyrektora Studium Medycyny Społecznej w Centrum Medycznym Kształcenia Podyplomowego w Warszawie[1].

Uczestniczył z ramienia Polski w pracach powołujących do życia Światową Organizację Zdrowia WHO (wziął udział w inauguracyjnym posiedzeniu i uczestniczył przez lata w jej pracach)[3]. W latach 1948–1951 był członkiem Rady Zarządzającej tej organizacji[1]. Przez 20 lat był też przewodniczącym Polskiego Komitetu Współpracy z Funduszem Narodów Zjednoczonych na rzecz Dzieci (UNICEF), a w latach 1957–1979 wiceprzewodniczącym Rady Zarządzającej UNICEF[3].

Był ponadto działaczem Państwowej Rady do spraw Pokojowego Wykorzystania Energii Jądrowej oraz prezesem Rady Naczelnej Polskiego Komitetu Pomocy Społecznej i Towarzystwa Sztuk Pięknych[3] oraz przewodniczącym Społecznego Komitetu Zwalczania Palenia tytoniu. Był członkiem m.in. Polskiego Towarzystwa Medycyny Społecznej, którego był prezesem w latach 1964–1977 i prezesem honorowym od 1977[1]. W latach 1962–1979 pełnił funkcję redaktora naczelnego czasopisma „Zdrowie Publiczne”[1], od 1971 do 1977 należał do komitetu redakcyjnego „International Journal of Health Survey”[2].

Autor i współautor ponad 200 publikacji oraz promotor 6 prac doktorskich. Autor 94 haseł do Wielkiej Encyklopedii Powszechnej PWN[1].

Pochowany w Warszawie na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h Janusz Kapuścik, Współcześni uczeni polscy. Słownik Biograficzny. Tom II H–Ł, Warszawa: Ośrodek Przetwarzania Informacji, 1999, s. 494, ISBN 83-905295-6-4.
  2. a b c Główny Inspektor Sanitarny. gis.gov.pl.
  3. a b c d e Lidia Kożusznik, Prof. dr med. Bogusław Kożusznik (29 stycznia 1910 – 9 lipca 1996), wyborcza.pl, 28 grudnia 2006.