Bogusław Polak

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bogusław Polak
Kraj działania Polska
Data i miejsce urodzenia 3 stycznia 1945
Gorlice
Profesor nauk humanistycznych
Specjalność: historia najnowsza, historia wojskowa, europeistyka, stosunki międzynarodowe, biografistyka, źródłoznawstwo
Alma Mater Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu
Doktorat 1975
Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu
Habilitacja 1988
Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu
Profesura 2001
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Medal Komisji Edukacji Narodowej Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju”

Bogusław Stanisław Polak (ur. 3 stycznia 1945 w Gorlicach) – polski historyk, profesor nauk humanistycznych, członek Kolegium Instytutu Pamięci Narodowej II kadencji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1970 ukończył studia na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Na tej uczelni uzyskał też następnie stopnie naukowe: w 1975 doktora na podstawie rozprawy Geneza i struktura inteligencji Poznania w Polsce Ludowej 1945–1970 (promotor: Jerzy Topolski) i w 1988 doktora habilitowanego na podstawie rozprawy Siły Zbrojne byłego Zaboru Pruskiego – Wojsko Wielkopolskie 1918–1920. W 2001 otrzymał tytuł naukowy profesora. Specjalizuje się w zakresie historii najnowszej, historii wojskowej oraz biografistyce i źródłoznawstwie.

Od 1978 do 1979 pracował na UAM (wpierw w Zakładzie Historii Nowożytnej Polski do końca XVIII w., następnie w Zakładzie Archiwistyki), następnie został zatrudniony w Politechnice Koszalińskiej. Przez dwie kadencje zajmował na tej uczelni stanowisko dziekana Wydziału Ekonomii i Zarządzania, a później został dziekanem Wydziału Humanistycznego. W 2007 objął funkcję dyrektora Instytutu Polityki Społecznej i Stosunków Międzynarodowych na Politechnice Koszalińskiej.

Pełni funkcje redaktora naczelnego słownika biograficznego Kawalerowie Virtuti Militari 1792–1945 oraz przewodniczącego Rady Naukowej Instytutu im. Gen. Stefana "Grota" Roweckiego. Redaguje m.in. "Przegląd Historyczno-Wojskowy" oraz "Rocznik Koszaliński". Opublikował kilkanaście monografii własnych oraz szereg innych prac naukowych jako autor lub współautor.

W latach 1994–1999 przewodniczył Okręgowej Komisji Badania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu w Koszalinie i Radzie Naukowej Instytutu Pamięci Narodowej. Jest członkiem Polskiego Towarzystwa Historycznego.

Był ekspertem i współpracownikiem Samoobrony RP. W 2007 z ramienia tej partii[1] został powołany w skład Kolegium Instytutu Pamięci Narodowej II kadencji.

Został członkiem Zachodniopomorskiego Społecznego Komitetu Poparcia Jarosława Kaczyńskiego w przedterminowych wyborach prezydenckich w 2010[2].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Został odznaczony m.in. Krzyżem Oficerskim[3] i Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem Edukacji Narodowej oraz Złotym Medalem „Za zasługi dla obronności kraju”.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Andrzej Chojnowski przewodniczącym kolegium IPN. wprost.pl, 13 września 2007. [dostęp 2017-09-19].
  2. Zachodniopomorski Społeczny Komitet Poparcia Jarosława Kaczyńskiego. jaroslawkaczynski.info, 14 czerwca 2010. [dostęp 2017-09-19].
  3. Ordery Odrodzenia Polski dla naukowców i badaczy. prezydent.pl, 16 lutego 2018. [dostęp 2018-02-16].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]